posted on 04 Jun 2007 20:40 by gussie-min in Fiction
CHAPTER 1 3
" ซองมิน จะอาบน้ำก่อนมั้ย "
เสียงทุ้มถามร่างบางที่นั่งจัดกระเป๋าอยู่ ข้างๆโซฟาสีขาวสะอาดนั้นอย่างขะมักขะเม้น
" คยูอาบก่อนเถอะ " ซองมินหันมาตอบ ก่อนจะหยิบเสื้อนอนสีชมพูขึ้นมาวาง
ร่างสูงยิ้มเล็กๆ ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ กระซิบเบาๆข้างหูคนตัวเล็กเบาๆ
" เราอาบด้วยกันดีมั้ย หืม " สิ้นคำพูดเจ้ากระต่ายน้อยก็หน้าแดงขึ้นทันที ฝ่ามือเล็กตบป๊าบไปที่ไหล่ของอีกคนก่อนจะเอ่ย
" บ บะ บ้าเหรอคยู ไปอาบน้ำก่อนเลยไป " พูดพลางดันหลังคนขี้แกล้งเบาๆ
" ไม่อยากอาบด้วยกันจริงๆเหรอ" หันมาอ้อนพลางทำหน้าตาน่าสงสารซะเต็มที่ ซองมินได้แต่ก้มหน้าซ่อนความเขินไว้
...... ขืนอาบด้วยกัน อาบไม่เสร็จพอดี...........
" ล้อเล่นน่า จุ๊บ " จูบเบาๆที่ปากอิ่มสวยนั้น ก่อนจะรีบลุกไปอาบ ปล่อยให้เจ้ากระต่ายน้อยนั่งหน้าแดงอยู่ตรงนั้น
.
.
.
" คิ คิ "
" นายหัวเราะอะไรนะ ตัวเล็ก "
เยซองถามอีกคนที่เอาแต่พยายามกลั้นหัวเราะแทบเป็นแทบตาย อยู่บนเตียงนุ่ม
" เปล่านิ ฮ่า ๆ " ปากก็บอกว่าเปล่าแต่ก็ยังหัวเราะคนตรงหน้าอยู่เบาๆ
" แฟนชั้นบ้าไปแล้ว " มองหน้าเจ้าตัวเล็กก่อนจะสบท
" ให้ตายเถอะ ชีวิตเยซอง มีแฟนทั้งที ....ไม่เต็มอีกต่างหาก " เยซองบ่นอุบอิบ
" นายว่าใครไม่เต็มฮะ " เรียววุคแหวใส่
" ว่านายนะซิ ถามจริงๆเถอะหัวเราะอะไรเนี้ย "
" ก็ หัวเราะนายนะซิ ตาอ้วน "
" หัวเราะชั้น "
" มีอะไรน่าขำหนักหนา " เยซองว่า
" ก็ดูชุดนายซิ " พูดพลางชี้ไปที่ชุดนอนของเยซอง เสื้อแดง กางเกงแดง ถุงเท้าแดง มันน่าขำมั้ยละ ทำอย่างกับจะไปเชิดสิงโตตรุษจีน - - "
" ทำไมละ..... ปกติจะตาย " ก้มมองเสื้อตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามามองอีกคนตรงข้าม
" ปกติหรอ แดงขนาดนี้เนี้ยนะ ฮ่า ๆ " เจ้าตัวเล็กว่าพลางหัวเราะอีกยกใหญ่
" แหม ทีนายละใส่ชุดซะบางขนาดนั้น จะมายั่วกันรึไงหะ " คนเสื้อแดงว่าบ้าง เค้าเป็นคนไม่ค่อยอดทนหรอกนะ
" ชั้นไม่ได้ยั่วนะ !! " หันมาบอกอีกคนด้วยความโมโห อีตาอ้วนหื่นเอ้ย
.
.
.
.
" ซองมิน "
" .................."
" ซองมิน "
" อื้ม ....... "
" หลับซะแล้วหรอเนี้ย " ร่างสูงว่าก่อนจะมองใบหน้าขาวใสนั้นอย่างเอ็นดู
ก็วันนี้กระต่ายน้อยเล่นดูโน้นดูนี้ซะเกือบทั่วไร่ไปหมด ขากลับมาเลยเรี่ยวแรงหายขนาดนี้ ไม่รู้ไปคึกที่ไหนมา ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะวางเจ้าตัวนุ่มนิ่มนั้น ลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะห่มผ้าให้ร่างบาง และโอบกอดไว้ในอ้อมแขน คยูฮยอนจูบหน้าผากซองมินเบาๆก่อนจะกอดแน่นขึ้น
" ชั้นให้นายมาเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้จริงๆ " บอกร่างบางที่นอนหลับสนิทอย่างแผ่วเบาราวกับกระซิบ
เราอาจจะต้องห่างกันซักพักนะ
เมื่อไรที่ชั้นมั่นใจว่านายปลอดภัยแล้ว ถึงวันนั้นชั้น.......
" เรียววุค "
" เฮ้ย !! ตาอ้วน น น ายจะทำอะไรนะ " เจ้าตัวเล็กว่าอย่างตกใจเมื่อเห็นอีกคนขึ้นคร่อมเค้า อย่างไม่ทันตั้งตัว
หัวใจเต้นแรงแทบระเบิด เมื่อเยซองยื่นหนเาเค้ามาใกล้ จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆรดใบหน้า
" น นายจะทำอาไร " ถามเสียงสั่น
" ทำอย่างที่แฟนเค้าทำไง "
" ห้ะ "
" อยู่นิ่งๆเหอะน่า " กระซิบแผ่วเบาที่ใบหูเล็ก ทำเอาร่างเล็กถึงกับหลับตาปี๋
" ..................................."
.
.
" อื้ม ..."
.
.
" นอนแหละ กู๊ดไนท์นะ ! " เยซองว่าก่อนจะล้มตัวนอนข้างๆ ปล่อยให้อีกคนนอนตัวแข็งทื่ออยุ่อย่างนั่น
' ป๊าบ !!!! '
เมื่อเรียววุคน้อยเริ่มคืนสติคืนมา ฝ่ามือเล็กๆนั้นตีไปที่คนข้างๆอย่างแรง ด้วยความอายแล้วความเขิน
" เสียอารมณ์นะซิ " เอ่ยทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่พลางคว้าตัวอีกคนมากอดอย่างไม่รู้สึกรู้สา
" //////////// ไอ้ ....ไอ้ "
" วันนี้ง่วงแล้ว ไว้วันอื่นละกันน่ะ จุ๊บ " จูบมัดจำบนริมฝีปากเล็กนั้นเบาๆก่อนจะซุกหน้าใกล้ๆซอกคอ เจ้าตัวเล็กได้แต่ดิ้น ๆ ซักพักก่อนจะผล็อยหลับไปอีกคน
" อื้ม.......... " เสียงงัวเงียของร่างในอ้อมกอดของคนรัก กำลังขยับกายไปมาเมื่อกำลังจากการตื่นนิทรา ดวงตากลมค่อยๆเปิดขึ้นอย่างงัวเงีย
ก่อนจะจ้องหน้าอีกคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ
ใบหน้าคมที่เค้าเฝ้าหลงใหลมาตลอดกำลังหลับไหลอยู่ในห้วงนิทรา
ดวงตาที่แสนมีเสน่ห์ ที่คอยมองมาทุกทีนั้น ก็ยังทำให้ใจเต้น แรงไม่หายจนถึงวันนี้
จมูกโด่งที่ชอบมาคลอเคลียใกล้ๆ
ริมฝีปาก ที่มอบความอบอุ่นให้ทุกครั้งทีได้สัมผัส
ทุกอย่างที่ได้รับจากคนๆนี้เหมือนเป็นความฝัน
ความสุข ความรัก ความห่วงใย
ช่างเหมือนความฝันเหลือเกิน.................
ซองมินค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบๆโดยไม่ให้รบกวนคนในอ้อมกอด
จำได้ว่าเมื่อคืนเค้าเผลอหลับไประหว่างรอคยูคยอนอาบน้ำ
ตอนนั้นรู้สึกเพลียมากไปหน่อย เลยไม่ได้อาบน้ำเลย ตัวเหม็นแน่ ๆ คิดได้ดังนั้นจึหมายจะรีบตรงไปห้องน้ำ แต่ว่ากลับมีมือมาจับแขนนุ่มๆนั้นให้ลงไปนอนอย่างเดิมซะก่อน
" กระต่ายตัวเหม็น .... จะรีบไปไหน หืม " ร่างสูงเอ่ยๆทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ มือทั้งสองโอบซองมินไว้
" อ่า ~ ก. ก็จะไปอาบน้ำแล้วไง คยูปล่อยเถอะ " ร่างบางดิ้นๆอยู่ในอ้อมกอดนั้น
" ไม่ปล่อย "
" จะไปอาบน้ำ คยูบอกว่าชั้นตัวเหม็นนี่นา " ร่างบางหันหน้าไปหาคนดิ้ที่ไม่ยอมปล่อยเค้าออกไปง่ายๆ
" ไม่เหม็นหรอกน่า ซองมินนะหอมจะตาย " จมูกโด่งเริ่มคลอเคลียใกล้ๆกับแก้มนุ่มนั้นอีก
" แต่..............."
" งั้น เดี่ยวชั้นอาบน้ำให้นะ "
.
.
.
และภายในอีกห้องด้านเหนือ ก็ยังมีคู่รัก (?) อีกคู่กำลังนอนหลับตาฟริ้มในอ้อมกอดของกันละกันท่ามกลางยามเช้าที่แสนสดใส เจ้าตัวเล็กขยับเบียดชิดไปยังอกของอีกคนอย่างขอไออุ่นจากอากาศที่หนาวเย็น ภายนอก
ดูช่างมีความสุขเหมือนในนิทานเจ้าหญิงเจ้าชายอะไรอย่างนั้น
ก็ใช่นั้นมันก็แค่ในนิทานแหละนะ...
" ปึ๊ก !!! "
(( โครมมม !!
" โอ้ย อีกแล้วนะ " เยซองกุมท้องก่อนจะลุกขึ้นจากพื้นข้างๆเตียง แล้วมองไปยังเจ้าตัวเล็กที่ยังทำท่าถีบ ศอก หมอนข้างอยู่บนเตียงแทน
แทนที่จะเป็นเค้า ....................
ก็จะให้เค้านอนต่อได้ยังไงละ เมื่อเจ้านี่เล่นมวยทั้งคืน ละเมอได้สุดๆไปเลยเจ้าตัวเล็ก
คิดว่าจะได้นอนกอดแล้วลวนลาม (- - ?) อะไรอีกนิดหน่อยแล้วเชียว
พอจะจับ ก็ ตบ พอจะกอดก็ ถีบ
โถ่ ชีวิตเยซองช่างโชคร้าย T^T
เยซองขยี้ผมอย่างหัวเสียก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ
อื้ม ~ เสียงครางเบาๆจากเจ้าตัวเล็กบนเตียงที่กำลังขยับกายบิดตัวอย่างสดชื่น พลางมองไปยังคนข้างๆ
ตาอ้วนตื่นเร็วจังแหะ เอ ...... ทำไม ตื่นมารู้สึกสดชื่นเหมือนได้ออกกำลังกายเลย ดีจัง ~
" นอนสบายมั้ย " เสียงอีกคนที่เดินมานั่งยังโซฟาข้างๆเตียง เอ่ยขึ้น
" มากๆเลยละ ^^ " ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะลุกขึ้นมา
" ตัวเล็ก ถามจริงเถอะ บ้านนายเป็นนักมวยรึเปล่า "
" เอ๋ " เรียววุคเอ่ยอย่างสงสัย
" เปล่าหนิ ทำไมเหรอ" ทำหน้าสงสัยใส่อีกคน
" รู้ไหมเมื่อคืนชั้นไม่ได้นอนเลย "
" .................................... "
" นายเอาแต่ถีบชั้นนะซิ "
" ถีบ !? ชั้นถีบนายหรอ "
" จะให้เปิดดูรอยมั้ย " เยซองว่าพลางทำท่าเปิดกางเกง
" อ่า ไม่ๆ ...........สงสัยคงเมื่อวันก่อนชั้นดูต้มยำกุ้ง ก่อนนอนละมั้ง อิอิ " เรียววุคเอ่ยเสียงใสก่อนจะ หยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป
" นี่แล้วการทำอาหารไทยมันเกี่ยวอะไรละ ตัวเล็ก "
" สบายมั้ย "
" อื้ม //////// " ซองมินเอ่ยเบาๆ หน้าหน้าหวานขึ้นสีจัดกว่าเดิม
ร่างบางนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดย่อมที่มีฟองสีขาวละมุน กลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพูอบอวลไปทั่วในห้องน้ำนั้น ข้างๆกันมีร่างสูงของคยูฮยอนในชุดนอน
ยืนสระผมให้เจ้ากระต่าบน้อยขี้อายที่อยู่ในอ่างนั้น อย่างขำๆ กว่าจะลากซองมินมาได้ ดิ้อชะมัดเลย
ผิวขาวจัดของคนที่อยู่ในอ่างนั้น แลดูยั่วยวนใจได้ไม่น้อย เนินไหล่เนียนนุ่มปราศจากอาภรณ์ใดๆปกปิด ดูน่าสัมผัสเกินห้ามใจ
คยูฮยอนพยายามอดทนใจตัวเองไว้ ไม่ให้ทำอะไรเลยเถิดไปมากกว่า สระผมคนรักของเค้า
เค้าไม่อยากให้ซองมินคิดว่า ความรักนั้นต้องสัมพันธ์กันทางร่างกายเสมอไป
และยิ่งเป็นซองมินด้วยแล้ว แค่ได้จูบมันก็ทำให้รู้สึกดีอย่างที่สุด
จูบที่อ่อนหวานเสมอ จากคนๆนี้
นิ้วมือค่อยๆสัมผัสไปยังเล้นผมนุ่มของอีกคนอย่างเบามือ จนเกิดฟองนุ่มๆไปทั่ว
น้ำเย็นๆ ค่อยๆไหลผ่านลงมา ทำให้ร่างบางในอ่างนั้นสั่นน้อยๆ
" อีกแป๊บนึงนะ ซองมิน จะเสร็จแล้ว " ร่างสูงว่าก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาซับผมให้
" ค คยูออกไปก่อนซิ ///////// " กระต่ายน้อยว่า ก็เค้านะไม่ได้ใส่อะไรเลยไม่เหมือนอีกคนนี่นา จะให้ลุกขึ้นมาแบนี้นะเหรอ อายจะแย่
คยูฮยอนนะขี้โกง
" ทำไมละ " ยิ้มน้อยๆก่อนจะซับผมต่อ
" ก็ จะลุกได้ยังไงเล่า >w< "
" งั้นเด๋วชั้นลงไปเป็นเพื่อนไหม " แกล้งพูดต่อให้คนตรงหน้าเขินยิ่งกว่าเดิม
" ออกไปนะ " หันมาทำหน้าพองลมใส่ จนคยูฮยอนใจอ่อน ยิ้มมุมปากก่อนจะเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี
.
.
.
" เรียววุค ^^ เมื่อคืนหลับสบายมั้ย " ซองมินถามเพื่อนรักในขณะที่ทุกคนกำลังลงมารับประทานอาหาเช้าที่ชั้นล่าง คุณแม่บ้านกำลังจัดแจงเตรียมข้าวของให้ทุกคน
อย่าจะมักเขม้น พลางเหลือบมองหน้าซองมิน คนรักของเจ้านายอย่างอมยิ้ม
" อื้ม มากมากเลยละ " เจ้าเพื่อนตัวเล็กยิ้มน้อยๆก่อนจะเหลือบมองอีกคนที่กำลังจ้อง ขนมปังในจานของคุณแม่บ้านที่กำลังถือมาเสริฟ
" คุณแม่บ้านครับ ผมขอ ขนมปังลูกเกดทาเนยด้วยนะฮะ ^^ " เยซองว่าอย่างอารมณ์ดี
" แล้วนายละ คิคิ " กระซิบถามเจ้ากระต่ายน้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็น
" อะไรเล่า >/////< ไม่มีอะไรหรอกน่า " บอกปัด ๆ ก็เมื่อคืนไม่มีอะไรเลยนี่นา แค่ตื่นมาเห็นว่าตัวเองโดนกอดก็เท่านั้น
" ซองมิน เอาโกโก้ร้อนรึนมละ " คยูฮยอนเอ่ยถามขึ้น
" นมแล้วกัน "
" แล้วเรียววุคละ " หันไปถามอีกคนข้างๆซองมิน
" เหมือนกับซองมินแล้วกัน ^^ " ว่าก่อนจะเหลือบมองเยซองที่กำลัง ตาโตเมื่อเห็นขนมปังที่สั่งไปเมื่อกี้
" คุณลุงฮะ เดี่ยวเอากระเป๋าบนห้องขึ้นรถได้เลยนะฮะ พวกเราจะกลับกันแล้ว " ร่างสูงหันไปบอกคุณลุงคนขับรถ
" กลับกันแล้วหรอคะ " คุณหัวหน้าแม่บ้านเอ่ยอย่างเสียดาย
" เดี๋ยวผมจะมาเที่ยวใหม่นะฮะ " ซองมินวา ก่อนจะยิ้มหวานให้
" คะ มาบ่อยๆก็ได้นะคะ "
" แง่ งอน งะ ( แน่นอนฮะ ) " เยซองว่าทั้งๆที่ให้ปากก็ยังมีขนมปัง ( หยุดไม่ได้จริงๆนะ เย - - " )
" ตาอ้วน ใจเย็นๆก็ได้ เลอะหมดแล้ว " เจ้าตัวเล็กเอ่ย ก่อนจะยืนมือไปเช็ดคราบเนยที่มุมปากอีกคนเบาๆ
" ................... " เยซองสบตากับเรียววุค ก่อนจะจบมือนุ่มนิ่มนั้น
แล้วค่อยๆจูบที่นิ้วนั้นเบา ๆ
" แค่นั้นยังไม่เว้นหรอวะ เยซอง "
ตาอ้วน ตะกละเอ้ย !!!!!!!!!!!!!!!!!!
โถ่ ชีวิตเรียววุคช่างโชคร้ายยยย ~
" อยากอยู่ต่ออีกจัง " ซองมินว่าเบาๆ พลางมองทิวทัศน์อยู่ที่ริมระเบียงห้องนอน ข้างๆกันมีคยูฮยอนยืนยิ้มให้อยู่
" ไว้จะพามาบ่อยๆนะ "
" อื้ม " ร่างบางยิ้มหวานก่อนจะจับมืออุ่นของอีกคน
" ขอบคุณนะ "
"...................."
" ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่าง ชั้นมีความสุขมากเลย " ตากลมมีประกายสดใส ร่างสูงมองซองมิน อย่างเจ็บปวด
วันนั้นจะมีอีกมั้ยซองมิน ความสุขของชั้น
" ซองมิน "
" ..............................."
" อื้ม ... " ร่างสูงค่อยๆประคองใบหน้าหวานเข้ามาใกล้ ก่อนจะประทับจูบลงไป บนริมผีปากอมชมพูนุ่มนั้นอย่างอ่อนโยน
สัมผัสอ่อนหวาน ทำเอาอีกคนแทบหมดแรง แขนทั้งสองคล้องคอร่างสูงอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่ร่างสูงจะสอดสิ้นเข้ามากวาดต้อนความหวานอย่างโหยหา
ราวกับว่าจูบนี้คือครั้งสุดท้าย .............
' ขอโทษนะ ซองมิน '
.
.
.
" กลับมาแล้วฮะ" เสียงร่างบางที่เพิ่งมาถึงบ้านดังขึ้น บอกพี่ชายคนสวยก่อนจะเดนเข้าไปในบ้าน สายตากวาดมองพี่ชายของตน
" พี่ฮีชอล " ร่างบางเรียกซ้ำไ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ ซองมินจึงค่อยๆ เดินไปยังประตูหลังบ้าน
" จริงๆ ชั้นทำเองก็ได้นะซีวอน " เสียงคุ้นหูพูดกับอีกคน ซองมินหยุดมองผ่านหลังม่านบางสีส้ม
" ก็ผมอยากทำให้พี่หนิครับ " อีกร่างเอ่ยขึ้น กระต่ายน้อยยิ้มบางๆกับภาพตรงหน้า
ภาพคู่รักที่แสนจะน่าอิจฉาในสายตาใครหลายคน กำลังตัดเล็บให้กันอยู่
ซีวอนค่อยจับนิ้วเรียวนั้นอย่างถนุดถนอม พลางยิ้มให้อีกคนก่อนจะ ใช้กรรไกรตัดเล็บอย่างระมัดระวัง และเบามือที่สุด
ช่างดูมีความสุขจริงๆ ในที่สุดพี่ชายของเค้าก็มีความรักจริงๆเสียที ร่างบางตัดสินใจที่จะไม่รบกวนทั้งคู่ จึงคิดหันหลังกลับไป
" ซองมิน กลับมาแล้วหรอ " ฮีชอลว่าก่อนจะเดินมาหาน้องชายสุดที่รัก
" ฮะ " ยิ้มหวานตอบรับ พลางหันหน้าไปยิ้มทักทายอีกคน
" หวัดดีซองมิน " ซีวอนทักทาย
" อื้อ "
" คิดถึงจังเลย " พี่ชายคนสวยว่าก่อนจะหอมแก้ม นุ่มๆนั้นไปฟอดใหญ่
" ผมก็คิดถึงพี่ ^^ " เอ่ยก่อนจะหอมแก้มพี่ชายไปอีกหนึ่งที
" แล้ว คยูละซองมิน " ซีวอนเอ่ยถามบาง
" อื้ม >< กลับไปแล้วนะ เห็นว่ามีงานด่วน " ซองมินบอกก่อนจะหน้าแดงขึ้นอีกรอบ
" งั้นเดี๋ยวผมไปเก็บของก่อนน่ะฮะ ตามสบายละ ^^ " ว่าก่อนจะขึ้นไปบนห้องชั้นบนอย่างอารมณ์ดี ~
ซองมินเปิดประตูกระจกออกไป รับลมข้างนอกระเบียง พลางมองลงไปยังเรือยกระจกที่ซ่อน บางอย่างเอาไว้
ทิวลิปสีเหลือง
..... อีกไม่นานคยูฮยอน
วันนั้นชั้นจะบอกทุกอย่างกับนาย ^^
Rrrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrr
" ว่าไงเยซอง "
" นายรีบมาโรงเรียนเดี่ยวนี้เลยนะ ซองมิน... "
" อีกแล้วหรอ ซองมินเป็นไงบ้าง " เอ่ยอย่างร้อนรน
" นิดหน่อยนะ รีบมาแล้วกัน "
เป็นอีกครั้งที่ทำเอาหัวใจของร่างสูงหล่อนวูบอีกครั้ง
ปกป้องซองมินไม่ได้อีกแล้ว ...
" ไม่เป็นไรแล้วละคยู " ซองมินพูดคำนี้อีกแล้ว แต่ร่างสูงกลับรู้สึกแย่ที่เค้ากลับช่วยอะไรคนรักไม่ได้ นี้คงจะเป็นฟางเส้นสุดท้าย
คยูฮยอนต้องตัดสินใจ มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้
" ซองมิน เย็นนี้รอชั้นที่เดิมนะ "
" อื้ม ได้ซิ "
หลังเลิกเรียน ซองมินนั่งรอคยูฮยอนอยู่ที่ริมทะเลสาป ที่เดิม
" ซองมิน "
" คยู นั่งก่อนซิ ^^ " ร่างสูงนั่งลงตรงข้างๆ ซองมิน ความเงียบเริ่มปกคลุมจนร่างบางรู้สึกแปลกๆ
" ....................................."
"........................................"
" วันนี้อากาศดีจังเลย เหมือนที่ไร่ของคยูเลยละ " ซองมินว่า ดวงตาสดใสทันทีเมื่อนึกถึง
" เมื่อตอนเช้า ชั้นน่าจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ จะได้ไม่เสียเวลาคยูอีก "
"...................... ไม่เปนไรแล้วใช่มั้ย "
สิ้นเสียงร่างบางหันมาหาอีกคนที่นั่งข้างๆ ก่อนจะยิ้มหวานตามแบบฉบับ
" อื้ม ซองมินนะแข็งแรงจะตายไปนะ ^^ " ว่าก่อนที่ดวงตากลมนั้นจะมองไปยังอีกร่างอย่างสงสัย
" อื้ม "
" ^______^ "
" เราเลิกกันเถอะ "
คยูฮยอนตัดบทร่างบางในทันที
" เมื่อกี้ น.. นายว่าไงนะ " ถามย้ำ พลางนึกว่าตัวเองหูฝาดไปแน่ๆ คยูคงไม่
" เราเลิกกันเถอะนะ ซองมิน ชั้นขอร้อง " ประโยคที่ได้ยินชัดถ้อยชัดคำ กลับบาดลึกลงไปให้หัวใจ
ฝันไป.....
ใช่แน่ๆ
" เลิกกัน นาย หมายความว่าอย่างนั้น ................ ทำไม " เสียงแผ่วเบาราวกลับกลั้นเสียงเอาไว้ ร่างสูงพยักหน้ารับ
ราวกลับโลกทั้งใบหยุดหมุน ไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกทั้งนั้น โสตประสาทหูอื้ออึ้ง ราวกับไม่อยากได้ยินอีก
" ทะ ทำไมละ เราจะเลิกกันทำไม " เสียงหวานสั่นเครือ
"............................................."
" ..................................................................."
" ชั้นไม่อยากจะดูแลนายอีกแล้ว ชั้นเบื่อ เบื่อที่นายต้องเป็นแบบนี้ "
คยูฮยอนพูด ทำเอาอีกร่างแทบจะร้องไห้ออกมาให้ได้
" เข้าใจแล้วละ " ซองมินพยายามเงยหน้าเพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่อยากอ่อนแออีกแล้ว ได้โปรด
" ชั้นไปก่อนนะ " บอกอีกร่างก่อนจะลุกไปในทันที
ร่างบางอยากจะคว้ามือนั้นเอาไว้ แต่ก็ทำได้แค่ไขว่ขว้าอากาศ ในเมื่ออีกคนจากไปอย่างรวดเร็ว
ฮึก ฮึก มือทั้งสองพยายามกลั้นน้ำตาที่ไหลออกมาเองอย่างสุดกลั้น
กลับมาเถอะ ............... ได้โปรด
นายเบื่อชั้นจริงๆเหรอคยู เบื่อที่ชั้นเป็นแบบนี้ เป็นคนอ่อนแอ ...... เป็นคนที่ไม่ได้มีอะไรดีอย่างคนอื่นเค้า
น้ำใสๆรินๆไหลจากตากลมคู่สวยอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวด สับสนตราตรึงอยู่ในทุกตารางนิ้วของหัวใจ
ใช่ มันไม่น่าเลย ไม่น่าที่จะใฝ่สูงไปรักกับคนที่เราไม่คู่ควรกับเค้า กระต่ายก็ยังคงเฝ้ามองดวงจันทร์ต่อไป ไม่มีวันที่มันจะได้มาเคียงข้างกัน
ช่างทรมาณเหลือเกิน .......................
ห่างออกไป ใรรถเบนซ์สีดำของทายามตระกูล โจว คยูฮยอนนั่งเงียบ ใบหน้าคมกลับไม่มีรอยยิ้มเหมือนวันอื่นๆ
ใครจะรู้บางว่าข้างในมันเจ็บปวดเจียนตาย
" วันนี้คุณคยู ไม่ไปรับคุณหนูซองมินมาด้วยหรือครับ "
" ไม่ละ " ตอบเสียงเบา สีหน้าแววตาที่เจ็บปวด น้ำตาที่ไหลรินในหัวใจ
คำพูดเมื่อครู่ที่ต้องกัดฟันพูดออกไป เพียงไม่กี่นาที แต่ความเจ็บปวกที่ได้รับมันกลับมากมายนัก
ชั้นขอโทษซองมิน ที่ปกป้องนายได้เท่านี้
เท่านี้จริงๆ
TBC*
posted on 26 Apr 2007 15:56 by gussie-min in Fiction
[ Sj Fiction ] : gUssie*
M i r a c u l o u s O f _____* Love
[ Kyumin , yeryeo, woncin ]
Taking : มาลงช้ามากมายย แหะๆ^^
______ C h a p t e R 12 *
" คือ ผมมีอะไรจะบอกฮะ "
"................................"
" ผมหนะ........."
"......................."
" ผม................."
" ผมรักพี่ฮีชอลครับ " พูดออกไปอย่างไม่ตะกุกตะกักเหมือนเคย ทั้งสองคนหยุดการกระทำของตนเอง ซีวอนหันมามองฮีชอลอย่างขอความมั่นใจ
ไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าคิดยังไง
" ชั้นรู้แล้วละ " หลังจากเงียบอยู่นานฮีชอลก็พูดออกมา
" พี่รู้หรอฮะ " ซีวอนถามอย่างประหลาดใจ นิสัยเด็กๆ แบบเดิมๆดูหายไปถนัดตา
" ไม่รู้มั้ง..... ไอ้ดอกไม้ที่เอามาให้ กลอนที่แต่งมาทุกวี่ทุกวัน ไหนจะอย่างอื่นอีก "
คนสวยบอกมือก็ยังทำงานต่อ
" แล้วพี่คิดยังไๆงละครับ " ถามอย่างไม่แน่ใจ
" จริงๆแล้ว"
"ชั้น...ไม่ชอบเด็กหรอนะ " หลังจากประโยคนั้นซีวอนรู้สึกหน้าช้าไปทันที โดนปฎิเสธซะแล้วเรา..........
.
.
.
" เอ่อ....คยูเคลียงานเสร็จแล้วหรอ " เสียงหวานเอ่ย หลังจากที่ทั้งสองนั่งอยู่ข้างๆสวนดอกไม้มาได้ซักพัก
" เหลืออีกหน่อยนะ"
" เหนื่อยรึเปล่า......ช่วงนี้นายนอนน้อยแน่เลยดูซิ " ซองมินว่าพลางใช้นิ้วเล็กๆสัมผัสใบหน้าคมอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมมองไปยังที่ รอยเหนื่อยล้า พลางสัมผัสเบาๆ
สัมผัสนั้น เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย เกินที่ซองมินจะพูดออกมาได้ว่าเป็นห่วงคนตรงหน้าขนาดไหน
" อื้ม " มือใหญ่เลื่อนมากุมมือเล็กที่สัมผัสใบหน้าเค้าไว้ ค่อยๆกระซับมือเล็กแน่น ซองมินมองหน้าคยูอีกครั้งก่อนจะ ค่อยๆเลื่อนให้ตัวเองอยู่ใกล้ร่างสูงมากกว่านี้
สัมผัสแผ่วเบาบนหน้าผาก เป็นไปอย่างลึกซึ้ง ดวงใจที่คอยเติมเต็มให้กันละกันค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นเรื่อยๆ
รู้มั้ยชั้น คิดถึงนายมากมายจริงๆนะ คยูฮยอน.........
" ชั้น...ไม่ชอบเด็กหรอนะ "
" ........... ผมเข้าใจฮะ " ซีวอนเอ่ยเบาๆ
" แต่....จะเว้นนายไว้ซักคนละกัน " บอกก่อนจะเอาตระกร้าผลไม้เดินออกจากห้องครัวไป
" งั้นหมายความว่า ..........."
เยส !!
คุณพ่อฮะ ตอนนี้ผมหาสะใภ้สวยๆให้พ่อได้แล้วละ
.
.
.
.
" อ้า คิดถึงเกาหลีจัง " ทันทีที่ลงจากเครื่องเรียววุคก็กะโดดตัวลอยทันที เค้าเข็นรถใส่กระเป๋าเดินทางมาตามทางเดินผู้โดยสารต่างประเทศ
" เฮ้อ ชั้นต้องหารถกลับบ้านเองจริงๆเหรอเนี้ย" เจ้าตัวเล็กว่าพลางมองรถเข็นกระเป๋าของเค้าที่เต็มไปด้วยของฝาก คุณพ่อคุณแม่ พี่ฮีชอล ซองมิน และของตาอ้วนอีก
เห็นของแล้วท้อจัง
" ไอ้ตัวเล็ก !!" เสียงเรียกจากที่หนึ่งดังขึ้น เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก
" ตาอ้วน " เรียววุคตกใจพลางมองเยซองที่ทำตัวประหลาดๆ ในมือถือป้าย
" ฉันรักนาย เรียววุค " ตัวอักษรขาวบนป้ายแดงเด่นสะดุดตา แถมเจ้าตัวยังใส่เสื้อแดงกางเกงแดงอีกต่างห่าง -*-
ข้างๆก็มีชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนขับรถ ของเยซอง ยืนถือป้าย 'ต้อนรับ เรียววุคกลับบ้าน' โบกไปโบกมาดูบ้าๆ พอๆกับเจ้านาย
" นายทำบ้าอะไรของนายอะ ตาอ้วน " เรียววุคมองคนตรงหน้าอย่างตกตะลึงในสีแดงของทั้งเสื้อและกางเกง
" ต้อนรับนายกลับบ้านไง " เยซองบอกยิ้มๆ
" ยินดีตอนรับคุณหนูเรียววุคกลับเกาหลีครับ " พูดพร้อมกับสะบัดพู่สีแดงราวกับ กองเชียร์
" จริงๆแล้วนะ ชั้นกะจะจ้างกลองยาวมาจากเมืองไทยเลยนะเนี้ย พอดีว่าไม่ทัน " เยซองบอกต่อ
" นี่ชั้นไป สามวัน นายเปลี่ยนไปขนานนี้เลยหรอ "
" แล้วนี้ยังบังคับคนขับรถนายทำตามอีก "
" ติ้งต๊องชะมัด " ว่าให้ทำเอาเยซองสลด
"คือคุณหนูเรียววุคครับ ผมหนะเต็มใจมากๆเลยที่ทำแบบนี้ " พูดแก้ตัวแทนคุณหนูที่วิญญานหลุดไปเรียบร้อยย
" เดี่ยวผมเอากระเป๋าไปเก็บไว้ที่รถให้นะครับ วันนี้คณหนูเยซองจะไปส่งหนะครับ " พูดพลางเดินเข้าไปลากรถเข็นของเรียววุคออกมา
" สู้ๆ นะครับคุณหนู " กระซิบบอกเยซองก่อนจะเดินออกมาปล่อยให้เรียววุคกับเยซองอยู่กันสองคน
เจ้าตัวเล็กมองเยซองที่ก้มหน้า ....... ตาอ้วนเอ้ยชั้นไม่โกรธนายซะหน่อย อย่ามาทำหน้าเหมือนลูกแมวอ้วนถูกทิ้งอย่างนี้นะ
" ขอบคุณนะที่มารับ "
" เอาเป็นว่าเรื่องนั้น ชั้นจะยอมเป็นแฟนนายก็ได้ " พูดเบาๆแต่ก็ทำให้เจ้าอ้วนเงยหน้าขึ้นมายิ้มแป้นทันที
" จริงอะ "
"อื้ม =/////= " บอกอย่างอายๆก่อนจะทำเป็นเดินหนีไป แต่เยซองกลับดึงมือมากอดไว้แน่น
" ดีใจจังเลยละ "
ตาอ้วน...... ชั้นว่าชั้นหนะเริ่มรักนายอย่างเป็นจริงเป็นจังเข้าแล้วละซิ เฮ้อ ~
----------------------------------------------------------------------------------------
Rrrrrr Rrrrrrr
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนดึก ทำให้ร่างสูงตื่นขึ้นมาโทรศัพท์อย่างงัวเงีย สายตามองดูเบอร์ที่โทรเข้าอย่างแปลกใจ
" สวัสดีครับ ผมคยูฮยอนครับ "
"........ แฟนนายนี่ ดวงแข็งจังเลยนะ " เสียงปลายสายพูดประโยคที่ทำให้คยูฮยอนต้องตื่นเต็มตา "
" นายเป็นใคร !? " ร่างสูงถามปลายสายอย่างร้อนรน
" ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก..... เข้าประเด็นกันเลยดีกว่า" เสียงนั้นพูดตัดบท
" ถอนหุ้นออกจากบริษัทไปซะ หรือไม่ก็ขายให้คนอื่นไป อย่างนายมันก็แค่เด็กอมมือ ไม่ควรจะมาทำงานใหญ่ๆอย่างนี้ "
".............................."
" แล้วทำไมชั้นต้องเชื่อนายด้วย "
" เพราะ ถ้านายไม่ทำตามที่ชั้นบอก ชั้นไม่รับรองความปลอดภัยของแฟนนายละกัน "
" .................................."
" นายเองหรอ ที่ทำร้ายซองมิน "
" ใช่ชั้นเอง "
" แก !! "
" อย่าพึ่งโวยวายไปซิ เด็กน้อย จะว่าไปแฟนนายนี่น่า........... "
" แกห้ามทำอะไรซองมินนะ จะทำอะไรก็ลงที่ชั้นซิ ชั้น ฮัลโหล ฮัลโหล โธ่โว้ย !!"
เสียงปลายสายตัดไป
" บ้าเอ้ย " คยูเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือลงพื้นด้วยความโมโห ถ้าซองมินเกิดเป็นอะไรขึ้นมาอีก เค้าจะทำยังไง
....จะแบกหน้าไปหาพี่ฮีชอลได้ยังไงถ้าซองมินต้องเป็นอะไรไป เพราะตัวเค้าเอง เพราะธุรกิจ
ช่างเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ แค่เจียดเวลามาหาซองมินยังแทบจะทำไม่ได้
อยากอยู่เพื่อปกป้องคนๆนี้ตลอดเวลาก็ทำไม่ได้ แล้วเค้าควรจะทำยังไงดีถ้าเกิดครั้งนี้ มีใครมาดักทำร้ายซองมินแล้ว ไม่มีใครไปช่วยได้ทันละ
หลายครั้งต่อหลายครั้งที่ซองมินโดนทำร้ายต่างๆนานา เพราะเค้าแท้ๆ ที่พวกมันไม่กล้าทำอะไรเค้า ก็เพราะพ่อของคยุฮยอนต้องเอาเรื่องแน่ๆ
เป้าหมายสำคัญของพวกมันก็คือซองมิน คนรักที่อยู่ใกล้ชิดเค้าที่สุด
" คุณหนูครับ ถึง โรงเรียนแล้วครับ " เสียงคนขับรถดังขึ้น เรียกให้คยูตื่นจากภวังค์ ร่างสูงลงจากรถยังคงเหม่อลอยนิดๆ
ไม่ได้สนใจสายตาพวกสาวๆที่ส่งสายตามาแม้แต่น้อย ตอนนี้เค้าคิดถึงซองมินเกินกว่าจะคิดอะไร ร่างสูงพาตัวเองมา
ยังที่นั่งประจำของคนรัก แต่สภาพของซองมินที่เค้าเห็น ทำให้คยูฮยอนรีบเดินเข้าไปหาซองมินเร็วกว่าเดิม
" ซองมิน...... ทำไมเป็นแบบนี้ " ถามร่างบางที่แก้มนวลมีรอยฟกช้ำจนหน้าตกใจ มุมปากอิ่มมีเลือดติดอยู่บางๆ
ข้างๆมีเรียววุค เยซอง และมีอานั่งอยู่ด้วยทั้งสามหันมามองคยูฮยอนทันที
" คือ.....เออ " ซองมินอ้ำๆอึ้งๆ
" ซองมินโดนทำร้ายอีกแล้วละ " เยซองบอกแทน
" อีกแล้ว " คยูฮยอนอุทาน หัวใจตกวูบ ข้างในมันเจ็บปวดไปหมด คนรักของเค้าโดนทำร้ายอีกแล้ว
" นี้ดีนะที่เมื่อเช้าชั้นไปรับเรียววุคมาโรงเรียน แล้วเลยไปรับซองมินด้วย ชั้นถึงได้เห็น........." พูดพลางมองซองมินอย่างเป็นห่วง
" นี่แล้วถ้าเยซองไม่เจอซองมินก่อน ชั้นไม่อยากนึกเลยว่าจะเป็นยังไง " มีอาพูดบ้าง
ร่างสูงรีบดึงซองมินเข้ามากอดอย่างห่วงหา
ซองมินเป็นแบบนี้เพราะเค้าอีกแล้ว....................
" ชั้นขอโทษซองมิน ชั้นเสียใจ ชั้นผิดเอง ๆ " คยูพูดข้างหูอย่างแผ่วเบา
" นายไม่ผิดหรอกคยุ นายไม่ได้อยากให้มีใครมาทำร้ายชั้นซักหน่อย....อย่าโทษตัวเองเลยนะ " พูดพลางกอดร่างสุงให้แน่นขึ้น
" แล้วตอนนี้ชั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย "
" แล้วถ้า .....เรียววุคกับเยซองไม่ได้ไปเห็นละ " คยูฮยอนมองหน้าซองมินอย่างเป็นห่วง
" ชั้น....... "
ตอนนี้นายยังไม่เป็นไร แต่คราวหน้าละ ครั้งต่อๆไปละ
ชั้นจะไม่มีทางเอานายมาเสียงกับเรื่องธุรกิจของชั้นแบบนี้ โดยที่ไม่สามรถช่วยอะไรนายได้
ชั้นต้องทำอะไรซักอย่าง เพื่อไม่ให้นายมาเจอเรื่องแบบนี้ แต่ก่อนที่ชั้นจะต้องตัดสินใจทำอย่างนั้นจริงๆ
ขอให้มีช่วงเวลาดีๆอยู่กับนายจะได้ไหม ทุกนาทีต่อจากนี้ชั้นจะต้องทำให้นายมีช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด
หวังว่านายจะเข้าใจชั้นนะ ซองมินว่า รัก ชั้นรักนายขนาดไหน
รักจนไม่สามารถยอมให้นายเป็นอะไรไป โดยที่ ไม่สามารถช่วยอะไรนายได้เลยย
และวันหยุดสุดสัปดาห์ก็มาถึง คยูตัดสินใจชวนซองมิน เรียววุค เยวองไปเที่ยวที่ไร่องุ่นของครอบครัว
" โอ้ยตาอ้วน หนักนะ เมื่อไรจะลุกไปซะทีเนี้ย " เจ้าตัวเล็กบ่นอย่างหัวเสีย พลางพยายามใช่มือดันหัวเยซองออกจากตักของเค้า
" รำคาญ หรอ " เยซองทำหน้าเศร้าทันทีที่ลุกขึ้นมา
" ปะ เปล่า ๆ นายแค่ตัวหนักนะ "
" ชั้นตัวหนักแล้วนายรักมั้ยละ " เยซองถาม
" ก็รักนะซิ ไม่รักจะยอมมาเป็นแฟนนายหรอ เออ....ชั้น...อ" เรียววุคหน้าแดงขึ้นมาทันที คนข้างๆยิ้มน้อยๆ
" นายรักชั้นจริงๆใช่ม๊า " ถามอีกคนที่เอาแต่ก้มหน้างุด
" ชั้น ชั้น เออ........"
" ชั้นว่าแล้วไง ถ้านายไม่รักชั้นจะตกลงเป็นแฟนกับชั้นหรอ ^^ " พูดพลางแย้มแป้น เจ้าตัวเล็กนึกหมั่นไส้ขึ้นมาทันที
" เปล่าซะหน่อย ที่ยอมเป็นแฟนนะก็เพราะชั้นแพ้พนันเรื่องพี่ฮีชอลต่างหาก ชิ"
"....................... เหรอ ชั้น........นึกว่านายชอบชั้นซะอีก " บอกก่อนจะเดินหน้าหงอยๆ ตามคนขนกระเป๋าไป
" อะ อ้าว เดี๋ยวซิตาอ้วน " พูดพลางวิ่งตามเยซองมาติดๆ
สองข้างทางมีต้นองุ่นเรียงรายกันเป็นแถว สุดทางมีดอกไม้นานาพันธุ์ที่ปลูกไว้ใกล้กับคฤหาสสีขาวขนาดย่อมท้องฟ้าสดใสรับกับแสงอาทิตย์อ่อน
" สวยจังเลย " ซองมินว่า สายตากลมโตเป็นประกายเมื่อได้เห็นบรรยากาศรอบๆตัว
" ซองมินอยากดูให้ทั่วๆมั้ยละ เดี๋ยวชั้นจะพาไป " ร่างสูงถามคนรักที่เอาแต่ตื่นเต้นกับต้นองุ่นที่ออกผลสีม่วงดูหน้ากิน
" จริงเหรอ " ซองมินว่า พลางมองคยูฮยอนด้วยสายตาดีใจ
" อื้ม "
........เฮ้อตาอ้วน นายนี่ขี้น้อยใจเป็นบ้าเลย ทำไมต้องทำหน้าน่าสงสารแบบนั้นด้วยนะ
" ขอโทษครับ คุณหนูกระเป๋านี้จะไว้ห้องไหนครับ " คนขับรถเอ่ยถาม
" ของซองมินเอาไว้กับเรียววุค ส่วนของชั้นเอาไว้ห้องเดียวกับเยซองละกัน " คยูฮยอนบอก
" ซองมินไปเดินเล่นกันเถอะ " พูดพลางดึงเจ้ากระต่ายน้อยตามมาด้วย
" เดี่ยวฮะ " เรียวอุคบอกคนขับรถ
" เอาของคยูไว้ห้องเดียวกับซองมิน ส่วนของผมไว้ห้องเดียวกับเยซองดีกว่าฮะ " บอกต่อทำเอาเยซองหันมามองเรียววุค
" เอางั้นหรอครับ "
" ฮะ " คนขับรถพยักหน้ารับก่อนจะเอากระเป๋าไปวางตามคำสั่ง เยซองหันมามองเรียววุคอย่างไม่เชื่อสายตา
" ชั้นว่าคยูน่าจะนอนกับซองมินนะ ก็สองคนนั้นเป็นแฟนกันหนิ " เรียวบอก
" เหรอ " เยซองบอกพลางทำหน้าจ่อยๆ
" จริงๆแล้ว ถ้านายลำบากใจมากก็ไปนอนห้องเดี่ยวก็ได้นะ " เยซองบอก
" ชั้นจะทิ้งนายนอนคนเดียวได้ไงละ นายหนะกลัวผีไม่ใช่หรอ " เค้ายังจำได้ดีเมื่อตอนที่เข้าบ้านผีสิงให้สวนสนุก ตาอ้วนนี้กลัวผีจนขึ้นสมองเลยละ
" ไม่เป็นไรหรอ ชั้นไม่กลัวแล้วละ "
"............................................."
" ชั้นจะออกไปเดินเล่นข้างนอกนะ นายไม่ต้องตามมาก็ได้ถ้านายรำคาญหนะ " เยซองพูดก่อนจะเดินออกไป
" เดี๋ยวสิ ตาอ้วน รอก่อนซิ" เรียววุควิ่งตามเยซองไปติดๆ
........ ชั้นไม่ชอบแบบนี่เลย ถ้านายเป็นแบบนี้สู้นายไม่เป็นแฟนชั้นเลยดีกว่า ........................
" ตาอ้วน !! ชั้นวิ่งตามนายเหนื่อยแล้วนะ" เรียววุคบอกก่อนจะหยุดหายใจอย่างเหนื่อย ๆ
" ใครใช้ในนายวิ่งตามชั้นมาละ " เยวองหันมาถามคนข้างหลัง ก่อนจะเดินต่อไป
" ด เดี๋ยวซิ " พูดก่อนจะวิ่งมาดักคนข้างหน้าไว้
"......................................."
" อีตาอ้วน ตาทึ่มเอ้ย !! นายมันไม่เข้าใจอะไรเลย " ตะโกนใส่หน้าก่อนจะผลักเยซอง จนล้มลงแล้ววิ่งหนีไปอย่างเหลืออด
เยซอง นายมันโง่ โง่ที่สุด นี่ยังไม่รู้อีกเหรอว่าชั้นนะคืดยังไง
" เรียววุค เดี่ยวซิ " เยซองวิ่งไปหาเรียววุคอย่างเร็วก่อนจะคว้าตัวเจ้าตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอด
" ปล่อย "
" ไม่ " น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มเจ้าตัวเล็ก เยซองหันร่างอีกคนให้มาเผชิญหน้ากัน
" นายร้องไห้ ร้องทำไม "
" ................................" เรียววุคสะอื้น
" ก็เพราะนายไงเล่า ฮึก"
" เพราะชั้น ชั้นทำอะไรให้นายไม่สบายใจหรอ"
" นะ นายนะรักชั้นจริงๆรึเปล่า นายถึงได้ไม่เคยรู้ใจชั้นเลย" เรียววุคตัดพ้อ
" ไม่รู้ใจยังไง ก็นายบอกเองว่าว่าไม่ได้ชอบชั้นหนิ แล้วที่ตอบตกลงก็เพราะเรื่องพี่ฮีชอล ชั้นผิดตรงไหนละ"
" ....................................."
" งั้นก็ไม่ต้องมาเป็นแฟนกันก็ด้ ถ้าลำบากใจมากกับเรื่องนั้น "
" ฮึก ชั้นมันผิดเองแหละที่ไปชอบคนอย่างนาย !! "
" นายว่าอะไรนะ "
" ชั้นชอบนาย เข้าใจมั้ย ตาบ้า!! " เจ้าตัวเล็กตะโกนใส่หน้าเยซอง พลางทุบหน้าอกคนตรงหน้าไปอย่างแรง
" ที่บอกไปว่ายอมเป็นแฟนเพราะพนันน่ะ ชั้นประชด ฮึก "
"......................." เยซองพูดไม่ออก แต่กลับดึงคนตรงหน้ามาสวมกอดแทน
" นายไม่เคยพูดกับชั้นดีๆเหมือนที่แฟนเค้าควรจะพูด ไม่เห็นทำอะไรให้ประหลาดใจอย่างที่แฟนเค้าทำกัน ไม่เห็นจะมีดอกไม้มา ฮึก ให้เหมือนพี่ฮีชอลบ้างเลย นายรู้ มั้ยว่าชั้น ชั้นน่ะอยากได้ดอกไม้จะตายอยู่แล้ว "
".........................................................."
" .................ขอโทษนะที่ชั้นเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง " เอ่ยพลางลูบหลังคนรักเป็นการปลอบประโลม
" ถึงนายจะเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง ชั้นก็รักนาย " เสียงเล็กเอ่ยแผ่วเบา ทำให้คนข้างหน้ายิ้มแก้มปริ
" ชั้น ชั้นสัญญานะตัวเล็กว่าชั้นจะเป็นแฟนที่ดีกว่านี้ จะซื้อดอกไม้ให้นายช่อใหญ่กว่ากว่าซีวอนมันอีก ดีมั้ย "
" อ อื้ม " เรียววุคยิ้มทั้งน้ำตา
" แล้วชั้นจะหัดแต่งกลอน เอาให้มันเลี่ยนกว่าที่ซีวอนแต่งให้พี่ฮีชอลเลย "
" เอ่อ อันนี้ไม่ต้องดีกว่านะ "
" ฮัดชิ้ว !! "
" เป็นหวัดหรอ ซีวอน " คนสวยถามเจ้าสิงโตที่จามเอาจามเอาตั้งแต่เมื่อกี้
" คงงั้นมั้งครับ "
" กินยารึยัง " ฮีชอลว่าพลางใช้หลังมือสัมผัสหน้าผากของอีกคนเบา ๆ
" ยังครับ " พูดพลางจับมือนุ่มนิ่มนั้นมากุมแทน
" งั้นเดี่ยวหายาให้กินนะ " ร่างบางว่าก่อนจะเดินออกไป แต่ซีวอนดึงไว้ก่อน
" หื้ม "
" พอจะมียาอะไรที่ทำให้ผมรักพี่น้อยลงบ้างหรอฮะ ตอนนี้ในใจผมมันรักพี่มากจนจะระเบิดออกมาแล้ว " พูดพลางยิ้มหวานให้คนสวย
" ถึงมีก็ไม่ให้กินหรอก........... "
" ซองมิน "
" หื้ม "
" ชอบที่นี่รึเปล่า " คยูฮยอนถามร่างบางในขณะที่ตัวเองใช้ตักนุ่มหนุนแทนหมอน
" ชอบซิ ที่นี้ดูสงบมากมากเลย " กระต่ายน้อยว่าพลางมองไปรอบ ๆ
" คยูมาที่นี้บ่อยรึเปล่า "
" อื้ม ชั้นหนีความวุ่นวายจากในเมืองมาที่นี้ประจำหละ "
" งั้นคยูก็ต้องชอบที่นี้มากเลยซิ " ซองมินว่าต่อ
" อื้ม ..... แต่ตอนนี้ ที่ไหนที่อยู่กับซองมินชั้นชอบทั้งนั้นแหละ "
" >< นี่คยู รู้ตัวมั้ยว่านายชักจะเหมือนซีวอนไปทุกทีแล้วน่ะ คิคิ "
" ฮัด ชิ้ว !!"
" ซีวอน ชั้นว่านายไปหาหมอดีกว่ามั้ย เป็นภูมิแพ้รึเปล่าเนี้ย " คนสวยบอกในขณะที่เค้ากำลังหายาให้ซีวอนกิน
" คงงั้นมั้งครับ แพ้คนสวยข้างๆนี่แหละ "
" ก็มันจริงนี่น่า " คยูฮยอนบอกร่างยางที่ตอนนี้หน้าแดงไปหมดแล้ว
" เอ๊ะ นั้น เยซองกับเรียววุคนี่นา " ซองมินบอกคนบนตักให้มองไปยังทั้งสอง
" นายพายเป็นหรอ " เรียววุคถามเยซอง ที่พยายามดึงเรื่องให้ใกล้ฝั่ง
" ไม่เป็นหรอก "
" อ้าวว"
" เค้าจะทำอไรนะ " ตาแป๋วๆมองอย่างสงสัย
" พายเรือเล่นมั้ง "
" คืนดีกันเร็วจังนะ ^^ "
" ท่าทางจะรักกันดีนะ ซองมิน" ร่างสูงว่าก่อนจะมองดูทั้งสองที่อยู่อีกฝั่ง
" ให้ตายเถอะ....... ตาอ้วนนี่พาย วนไปวนมาหลายรอบแล้วนะ" เรียววุคพูดขึ้นมาอย่างเหลืออด
" รู้แล้วน่าว่าแต่เมื่อไรจะเลิกเรียกว่าตาอ้วนซะที ชั้นไม่อ้วนขนาดนั้นนะ " เยซองว่าบ้าง
" งั้นนายก็เลิกเรียกชั้นว่าตัวเล็กซะที่ซิ "
" ก็น่ารักดีออก "
"................................"
" =////= ไม่ให้ชั้นเรียกนายว่าตาอ้วน แล้วจะให้เรียกว่า ตาผอม หุ่นดี นายแบบ อีตาสูง 185 รึไง " เจ้าตัวเล็กแหววใส่
" เรียกชั้นว่าที่รักซิ " เยซองอ้อน
" ไม่เอาอะ ไม่ชิน " เรียววุคค้าน
" ก็หัดเรียกซิ จะได้ชิน "
"...........................ไม่เอา "
" งั้นเรียกแบบเดิมนั้นแหละ " ทั้งสองพูดพร้อมกัน
"..........................................."
" ว้าว ถ้ามีดอกบัวนี้เหมือนขวัญเรียมเลยนะเนี้ย " เรียววุคว่าพลางมองไปรอบๆ เรือที่ตอนนี้พายมาอยู่กลางบ่อแล้ว
" อะไรคือขวัญเรียมอะ ตัวเล็ก "
" มันเป็นนิยายไทยเรื่องนึงนะ "
" ............................."
" นี่เรียววุค ................"
" ชั้นมีอะไรจะบอกแหละ ^^ "
" คือ............. "
" /////// "
"....................."
" เรือมันรั่ว "
" ห๊าาาา !! เรือรั่วให้ตายเถอะ ให้ตายเถอะ ๆ ไม่ นะ "
"....................... แหะ ๆ " เยซองยิ้มแหยๆ
" จะนั่งยิ้มอีกนานมั้ย ทำอะไรซักอย่างเซ่ " เรียววุคตวาด
" ทำอะไรละ ให้ชั้นซ่อมเรืองั้นหรอ ชั้นไม่ได้เรียนช่างมานะ "
" = = "
" ต้องเอาเรือเข้าฝั่ง ให้เร็วที่สุด "
" งั้นนายพายไปคนเดียวนะ "
" อ้าว "
" เดี่ยวชั้นว่ายน้ำไปไง เรือมันจะได้ไม่หนัก "
" เดี่ยว เย... ตูม !!! "
.
.
" เยซอง เยซอง อยู่ไหนหนะ " เจ้าตัวเล็กเรียกอย่างร้อนรน เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของเยซอง
" เฮ้ย อย่าเล่นอย่างนี้หนะ ตาอ้วน " เรียกศซ้ำอีกครั้งก่อนจะมองหาร่างของอีกคน
" คยู นายไม่ไปช่วยเยซองหรอ " กระต่ายน้อยพูดอย่างร้อนรน
" ไม่ต้องตกใจไปหรอก ซองมิน น้ำในบ่อมันลึกแค่เอวเท่านั้นแหละ "
" เอ๋ ...."
" แถมเจ้านั้นมันยังเป็นแชมป์ว่ายน้ำอีกด้วยนะ "
" อ่า งั้นเยซองก็..................."
" จ๊ะเอ๋ ที่รัก " เยซองโผล่ขึ้นมาจากพื้นน้ำ ทำให้เจ้าตัวเล็กที่ไม่ทันระวังตัว เสียหลักตกลงไปในน้ำทันที
" ว๊าก ตู้ม !! "
" ตัวเล็ก !! " เยซองรีบว่ายน้ำเข้ามาถึงตัวเรียววุคทันที พลางขว้าตัวร่างเล็กนั้นไว้แน่น
" อีตาอ้วนบ้า เล่นอะไรของนายเนี้ย ใจหายหมดเลย " เรียววุคว่า พลางทำหน้ามุ่ย
" ชั้นไม่ตายง่ายไหรอกน่า ตัวเล็ก โอ๋ๆ ขวัญเอ่ยขวัญมา " พูดปลอบก่อนจะพาคนในอ้อมกอดขึ้นฝั่งไป
TBC*
edit @ 2007/04/26 16:07:17
edit @ 2007/05/01 10:15:49
posted on 08 Apr 2007 09:08 by gussie-min in Fiction
[ Sj Fiction ] : gUssie*
M i r a c u l o u s O f _____* Love [ Kyumin , yeryeo, woncin ]
Taking : ตอนนี้ลงถึงพาทล่าสุดน๊าค่ะ ^^
Boy's Love only ><
_______ C h a p t e R 8 *
และแล้วฤดูหนาวก็ผ่านพ้นไป ..........
" แกเอาดอกไม้มาทำไมวะ ไอวอน " เยซองถามเจ้าเพื่อนสิงโตของกลุ่ม ขณะที่พวกเขานั่งรถมาบ้านซองมิน เพื่อปาร์ตี้วันหยุด
" ถามได้ เอามาไหว้เจ้ามั้ง " ซีวอนประชด
" ชั้นก็....เอามาให้พี่ฮีชอลสุดสวยของชั้นซิวะ " พูดพลางมองดอกไม้ในมืออย่างร่าเริง ^^
" เอ่อ....บ้านซองมินเค้าขายดอกไม้หนะ " เยซองสะกิด
" -*- เออ...รู้แล้ว " ซีวอนพูดอย่างไม่สบอารมณ์
" เออ คยูแกไม่เอะใจบ้างหรอวะ ที่บ้านซองมินเค้าขายดอกไม้หนะ" ซีวอนถามขึ้น
" แล้วไง ขายดอกไม้"
" ก็คนที่เอาดอกไม้มาให้แก "
" บุคคลนิรนาม " เยซองเสริม
" ใช่ อาจจะ....เป็น"
" ซองมิน " คยูตอบ
.
.
.
.
.
" ไม่ "
" ทำไมละ "
" เพราะซองมินไม่เคยพูดเรื่องนี้ "
" เค้าไม่พูดก็ไม่ได้หมายความว่า...เค้าไม่ได้เป็นคนให้นะ"
" แล้วเค้าจะปิดบังชั้นทำไม "
"......................................."
" อีกอย่าง....ชั้นก็ไม่เคยเห็นดอกทิวลิปสีเหลืองที่บ้านซองมินเลย" คยูฮยอนตอบพลางมองหน้าเพื่อนทั้งสอง
" แกดูแล้วเหรอ "เยซองถามอย่างใครรู้
" อื้ม "
" ถึงแล้วครับ คุณหนู " คนขับรถเอ่ยก่อนที่ซีวอนจะเปิดประตูรถลงไปก่อนใครเพื่อน
" พี่ฮีชอลสุดสวยผมมาแล้วคร๊าบบ " ซีวอนเดินนำหน้าเพื่อนๆไปยังร้านดอกไม้เป็นคนแรก
" ของผมเหรอ....เหอะ พี่เค้าไปเป็นของมันตั้งแต่เมื่อไรวะ " เยซองบ่นกับคยูฮยอนเบาๆ
ซีวอนรีบเดินเข้ามาในร้าน ป้ายหน้าประตูบอกว่า [ C l o s e ] ด้วยสีชมพูสะดุดตา เค้าพยายามมองหาพี่ฮีชอลสุดสวยของเค้า (?) และพลันสายต่อก็ไปหยุดอยุ่ที่เคาเตอร์
ซึ่งมีร่างๆหนึ่งที่กำลังก้มลงจัดสิ่งของอยู่ เจ้าสิงโตรีบเดินไปยังเคาท์เตอร์ด้วยหน้าตายิ้มแย้มทันที
" ดอกไม้...สำหรับคนสวยครับ " พูดพลางยื่นดอกไม้สีแดงสดให้ทันที
" ..........................."
" ให้ผมหรอ ขอบคุณน่ะครับ ^^" ชายคนนั้นกล่าวด้วยสำเนียงจีนเล็กน้อยก่อนจะรับดอกไม้จากมือซีวอนไป
" เอ่อ.... " ซีวอนอ้ำๆอึ้งๆ ตกใจไม่น้อยที่ร่างตรงหน้าไม่ใช่ พี่ฮีชอลคนที่เค้าตั้งใจจะมอบดอกไม้ให้
" เป็นอะไรไปวะ " เยซองถามพลางสะกิดเพื่อนสิงโตที่ดูจะยังไม่หายหน้าแตก
" อ้าวมากันแล้วหรอ " ฮีชอลที่พึ่งเดินลงมาจากบันไดเอ่ยทักทั้งสาม
" นี้ ฮันคยองพี่ของเรียววุคหนะ " ฮีชอลบอก
" สวัสดีครับ " คยูฮยอน และเยซองเอ่ยทักทาย
" ฮัน นี้เพื่อนของเรียววุคกับซองมิน " ฮีชอลแนะนำ
" พี่ชื่อ ฮันคยองนะ ยินดีทีได้รู้จัก^^"
" พวกเด็ก ๆอยุ่ที่สวนหลังบ้านนะ ตั้งเตาบาร์บีคิวกันอยุ่ " ฮีชอลบอกพลางจัดของที่เคาท์เตอร์ต่อ
" ฮะ งั้นผมขอตัวไปช่วยนะฮะ" คยูฮยอนตอบ พลางเดินไปที่หลังบ้าน
" เฮ้ย ไอวอน ช่วยถือของหน่อยดีวะ " เยซองว่าเพื่อนที่เอาแต่ยืนมองฮีชอลกับฮันคยองสลับไปมา ก่อนที่จะลากซีวอนไปหลังบ้าน
" หวัดดีทุกคน ^^ " ซองมินทักขึ้นเมื่อเห็นทั้งสามคนเดินเข้ามา ทั้งสามยิ้มทัก
" มีอาก็มาด้วยหรอ " คยูฮยอนเอ่ยทักหญิงสาวที่กำลังติดเตาอย่างเอาเป็นเอาตาย
" หวัดดีจ๊ะ " มีอายิ้มทักก่อนจะสนใจการติดเตาต่อ
.
.
" มานี่..ชั้นทำเอง " เยซองที่เดินมาบอกเจ้าตัวเล็กที่กำลังหันมะเขือเทศอย่างเก้ๆกัง
" ซองมินมาทำน้ำผลไม้กันเถอะ " คยูฮยอนบอกเจ้ากระต่ายน้อยของเค้า พลางชูถุงที่เอามาด้วยขึ้นมา กระต่ายน้อยตาโตทันทีเมื่อเห็น สตอเบอรี่สีแดงดูหวานฉ่ำนั่น
" อ้าวแล้วชั้นละ " มีอาบอกก่อนจะเดินไปข้างๆซีวอนที่กำลังจะลงมือทอดเบคอน
" มาซีวอนชั้นช่วย " หญิงสาวบอกก่อนจะแย่งตะหลิวไป
.
.
"ชั้นไม่ชอบ ไอหน้าจีนนั่นเลย " ซีวอนเปรยออกมา
"พี่ฮันหนะหรอ "
" อื้ม "
" ทำไมละ "
" ก็..ก็ " ซีวอนอ้ำๆอึ้งๆ
" ชั้นรู้ " มีอาตอบยิ้มๆ
" อาจจะไม่เป็นอย่างที่นายคิดก็ได้นะ" พูดพลางกลับเบคอนชิ้นโต
"จริงเหรอ "
หญิงสาวพยักหน้า " ที่โรงเรียนสาวๆติดนายตรึมโดยไม่ต้องจีบ ชั้นว่าพี่ฮีชอลหนะนะ..."
" นายจีบติดชัวร์ " มิอาพูดเสียงเบาลงจนแทบกระซิบ ซีวอนยิ้มหน้าบานทันทีที่ได้ฟัง
.
.
"ชั้นว่าพี่นายไม่เห็นเหมือนนายเลยนะ " เยซองบอกเรียวอุคขณะที่ทั้งสองกำลังปิ้งบาบีคิว
" ก็ใช่หนะซิ คนละ พ่อ คนละ แม่ กันนิ"
"ลูกพี่ลูกน้องกันหรอ "
" ฉลาด ! ช่ายๆ "
"อ่ะน่ะ ไม่น่าละนิสัยไม่ค่อยเหมือนกันเลย "
"นายว่าไงนะ "
" เปล่า " เยซองว่ายิ้มๆก่อนจะพลิกบาร์บีคิวไปๆมาๆ
"แล้วไป "
"....ชั้นว่าเพื่อนนายหนะ จีบพี่ฮีชอลไม่ติดหรอก" เรียววุคบอกก่อนจะหยิบบาร์บีคิวมาย่าง
" ทำไมละ "
" ก็ชั้นเชียร์พี่ฮัน "
" ชั้นว่าติด เพื่อนชั้นจีบติดชัวร์"
" ชั้นไม่เชื่อ "
" พนันกันไหม๊ละ "
"แล้วจะเอาอะไรพนันละ " คนตัวเล็กเอ่ย แล้วหยิบบาร์บีคิวที่สุกแล้วใส่จาน
" ถ้าชั้นชนะ นายต้องเป็นแฟนชั้น "
" ห๊า.... " เรียววุคตาโต
" บ้าหรอ "
"ไม่กล้าหรอจ๊ะ " เยซองยิ้มๆ
" หึ้ย กะ ก็เอาซิ ได้อยู่แล้ว " เจ้าตัวเล็กเอ่ยพลางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย
" แล้วถ้าชั้นชนะละ "
" ชั้นก็เป็นแฟนนายไง ^^ "
" มันไม่ต่างกันเลยนะ -*- " เรียววุคพูดพลางทำหน้ายู่ เยซองยิ้มขำกับท่าทีคนตัวเล็ก
" นายต้องเป็นเบ้ชั้นละกัน ok มั้ยตาอ้วน "
" ก็ได้ๆ " เยซองยิ้มอย่างมีชัย
.
.
" ท่าทาง 2 คนนั้นเลิกทะเลาะกันแล้ว " ซองมินว่าพลางมองคู่เรียวอุคกับเยซองยิ้มๆ
" คู่นั้น...ก็สามัคคีกันดีเนอะ " ตาคู่สวยหันกลับไปมองมีอากับซีวอนที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยุ่
" อื้ม " คยูฮยอนว่าก่อนจะ หั่นสตอเบอร์รี่อย่างตั้งอกตั้งใจ
" คิคิ คยู หั่นอย่างนี้ซิ " เจ้ากระต่ายน้อยมองร่างสูงขำๆก่อนมือเล็กนั้นจะจับมือใหญ่ให้หั่นอย่างถูกต้อง แววตาของคยูฮยอนมองซองมินอย่างรักใคร่
ก่อนจะแอบหอมแก้มใสๆนั้นไปฟอดนึง
" อ่าาา คยูหั่นเป็นรึยัง ////// " ซองมินว่า ไม่ได้รู้เลยว่าคยุฮยอนไม่ได้มองมือนั่นแม้แต่น้อย ก็เค้าเอาแต่มองหน้าเจ้ากระต่ายอยุ่ตลอดเลยนินา
"รู้มั้ย ซองมินหนะน่ารักมากเลยนะ " คยูฮยอนว่าข้างหูเล็กเบาๆ ทำเอาเจ้ากระต่ายน่าแดงไม่ต่างกับผลสตอเบอร์รี่หวานฉ่ำในจานเลยซักนิด
หลังจากทั้งหมดเตรียมของต่างๆจนเสร็จหมดแล้ว ทั้ง 8 ก็มานั่งกินข้าวกันที่โต๊ะสีขาวริมทะเลสาบอย่างสนุกสนานและเป็นกันเอง โดยมีเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระลอกๆ
กับบรรยากาศท้องฟ้าสีชมพูอมส้ม อันแสนมีความสุข
" ตาอ้วน กินข้าวช้าๆเซ่เดี่ยวก็ได้ติดคอหรอก " เรียววุคบอกเยซองที่กินเอากินเอา แต่ดูเหมือนคนข้างๆจะไม่ฟังเอาเสียเลย
ยังเอาซ้อมจิ้มไส้หรอกชิ้นโตไปจากจานเจ้าตัวเล็กอีกด้วย
" ฟักทองจ๊ะ ซองมิน " มีอาว่าพลางตักฟักทองปิ้งจากจานบาร์บีคิวให้
" ฮีชอล เบคอน " ฮัคยองตักเบคอนใส่จานให้ฮีชอล
"พี่ฮีชอลครับ เบคอนมีคอเลสเตอรอลสูงไม่ดีต่อสุขภาพ นี่ดีกว่าครับ " ซีวอนว่าพลางตักเนื้อปลาใส่จานคนสวยบ้าง
" ขอบใจนะ " เจ้าสิงโตยิ้มแป้น ทำสีหน้ามีชัยไปยังฮันคยองที่นั่งอยู่ฟังตรงข้าม
" นี่ดีกว่า " ฮันคยองพูดพลางหยิบบาร์บีคิวใส่จานคนสวยอีกครั้ง
" ผลไม้ดีกว่าครับ"
" นี้ดีกว่านะ "
" ฮีชอลอันนี"
" พี่ฮีชอล"
" ฮีชอล"
" พี่ฮีชอล...."
" ฮีชอล"
" พี่..."
" ฮี..."
" พี่"
" พอเถอะ !! กินไม่ไหวแล้วนะ "สิ้นเสียงทั้งสองก็เงียบลงทันที คนสวยอารมณ์เสียซะแล้วซิ
.
.
" กินไม่ไหว แต่กินใจผมไปทั้งดวงนะครับ ^^"
" นี้...เค้ามีแต่ตักให้ไม่ใช่ตักออก "เรียววุคบอกเยซองที่เพิ่งตักไส้กรอกออกไปจากจานเค้า
"................................................"
" อิ่ม " เยซองเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยุ่นาน
"........หนุนตักหน่อย " บอกก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนตักของเจ้าตัวเล็ก
"............................."
" เฮ้ย ตาอ้วน ตาอ้วน " เรียวสุคเขย่าตัวคนที่นอนบนตักเบา ๆ
ตานี่ชอบมัดมือชกรึไงกันนะ /////
"ตาอ้วน หนักนะ" เรียววุคบ่นอุบอิบ ก่อนจะเปลี่ยนมานั่งเฉยๆก็คนบนตักหลับไปแล้วนินา
"ชิ หลับง่ายจริงนะ "
" ช่วยน่ะค่ะ " มีอาบอกก่อนจะวิ่งเข้าไปช่วย ฮีชอลถือจาน
" ฮีชอล ชั้นช่วยเองดีกว่า" ฮันคยองว่าแล้วเดินเข้าไปช่วยแทนมีอา
"ผมเองดีกว่า" ซีวอนบอกก่อนจะเดินไไปช่วยคนสวยถือจาน
" ดีละ ชั้นว่าไปล้างกันสองคนละกัน ขอบใจนะ " ฮีชอลบอกทั้งสองก่อนจะเดินไปออกไปยังประตูหลังร้าน
" เดี่ยว พี่ฮีชอล"
" ผมมีอะไรจะบอกพี่ "
" บอก........." คนสวยทำหน้าสงสัย
" ขอแค่ได้มองคุณทุกๆครั้ง
ขอแค่หวังให้คุณรักผมบ้างซักหน
ขอแค่ให้คุณมองผมอีกซักอีกคน
ขอแค่ได้มีตัวตนในใจคุณ "
พอสิงโตพูดจบ ฮันคยองที่ยองที่อยุ่ข้างๆก็ทำท่าอ้วกทันที มาได้ทุกเวลาเลยนะ
เจ้าเด็กคนนี้
" เอ่อ....ชั้นว่านายไปล้างจานเหอะ " ฮีชอลว่าแล้วเดินไปทันที
" ซองมิน ไปเดินเล่นกัน " ร่างสูงบอกซองมินก่อนจะ จูงมือร่างยางให้ลุกขึ้นมาด้วย ทั้งสองเดินมาตามสวนดอกไม้ สองข้างมีดอกไม้นานาพันธุ์ ผีเสื้อตัวเล็ก โบยบินไปมา
ราวกับเป็นใจ คยูฮยอนพาซองมินมุ่งหน้ามาทางทะเลสาบ แต่คยุฮยอนก็หยุดเดินที่หน้า เรือนกระจกขนาดย่อมหลังหนึ่ง
"ซองมินในนี้มีอะไรหรอ " ร่างสูงถามเมื่อเห็น ทางเข้ามากุญแจล็อคไว้
"เอ่อ...ดอกไม้พันธุ์หายากหนะ " ซองมินตอบ พลางมองเรือนกระจกที่แปลกไปจากเรือนอื่นๆอย่างหวาดๆ คยูฮยอนพยายามมองเข้าไปข้างในอย่างอยากรู้
" ไปเถอะคยู ไปนั่งเล่นตรงนั้นกัน " ร่างบางว่าก่อนจะกุมมืออุ่นๆนั้นแน่นขึ้นแล้ว เดินไปข้างริมทะเลสาบ พลางมองเรือนกระจกนั้น
เรือนกระจกที่เขาซ่อนอะไรบางอย่างไว้....................
.
.
" ชั้นชอบมองทะเลสาบที่สุดเลยละ " ซองมินเปรยออกมาในขณะที่ทั้งสองนั่งอยุ่ที่ม้านั่งริมทะเลสาบ
ทะเลสาบนี้ทอดยาวไปถึงหลังโรงเรียนของเค้า ทุกครั้งที่เค้าไปสบายใจ หรือเศร้า การนั่งมองทะเลสาบเงียบๆมันก็ทำให้ใจที่ว้าวุ่นสงบลงได้
" ชั้นก็...ชอบมองซองมินที่สุดเลยละ "
"................"
"...............////// " กระต่ายน้อยก้มหน้าลงเล็กน้อย
" เวลาซองมินเขินแบบนี้น่ารักมากเลยนะ " คยุฮยอนว่าพลางมองซองมินยิ้มๆ
.
.
.
" ว๊ากกกกกกกก บาบีคิวอย่ามากินหัวชั้นนะ " เยซองละเมอลุกขึ้นมาจากตักเรียววุค ทำให้เจ้าตัวเล็กที่ยื่นหน้ามาใกล้เพื่อจะฟังว่า คนที่นอนพึมพัมอะไรตั้งแต่เมื่อกี้สะดุ้งสุดตัว
" หัวผักกาด ไล่มันไป ไป ไป ปายยยย........" แล้วเยซองก็นอนลงเหมือนเดิม -*-
" //////// ตาบ้า "
" กินเข้าไปมาก ฝันร้ายเลย คิ คิ " เรียววุคขำเล็กน้อยกับเจ้าอ้วนบนตัก ไม่รู้ที่โรงเรียนมีชอบเยอะแยะได้ยังไงน๊า ~
.
.
.
.
.
" ผมว่าพี่หลีกทางไปดีกว่า " ซีวอนพูดขึ้นในขณะที่ทั้งสองกำลังล้างจานอยู่ในห้องครัว กับฮันคยอง ศัตรูหัวใจหมายเลขหนึ่ง
" อื้ม "
"หะ " ซีวอนตาโต อะไรมันง่ายขนาดนั้นเลยเรอะ
" เอาซิ จะไปเอาอะไรละ หลบให้แล้วนี่ไง " ฮันคยองพูดแล้วหลบทางให้ซีวอนเดิน พลางนึกขำกับมุขตัวเอง -*-
" ผมไม่ได้หมายความอย่างงั้น ...ผมหมายถึงพี่ฮีชอล" เจ้าสิงโตบอกอย่างจริงจัง
ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ชั่วโมงก่อน .........
" ฮะ งั้นผมขอตัวไปช่วยนะฮะ" คยูฮยอนตอบ พลางเดินไปที่หลังบ้าน
" เฮ้ย ไอวอน ช่วยถือของหน่อยดีวะ " เยซองว่าเพื่อนที่เอาแต่ยืนมองฮีชอลกับฮันคยองสลับไปมา ก่อนที่จะลากซีวอนไปหลังบ้าน
" ฮีชอล ท่าทางเด็กนั้นจะชอบนายนะ" ฮันคยองพูดกับคนสวยข้างๆหลังจากที่ทั้งสามเดินไปยังหลังบ้านแล้ว
"เด็ก ยังไงก็เป็นเด็กวันยังค่ำแหละ" ฮีชอลบอกก่อนจะก้มลงไปจัดขวดน้ำหอมที่สะกัดมากจากดอกไม้ให้เข้าที่
"ท่าทางเค้าจะเอาจริงนะ "
" เดี่ยวก็เปลี่ยนใจไปเองละ....คงแค่ปลื้มมากกว่า " พูดก่อนจะหยิบขวดสีแดงมาเช็ด
"พิสูจน์มั้ยละ " ฮันคยองถามฮีชอล
"พิสูจน์...? "
" ว่าเด็กนั้นชอบนายจริงๆไงละ "
"ยังไง "
" เป็นหน้าที่ชั้นเอง " ฮันคยองว่าพลางนึกเรื่องสนุกได้
.
.
" คุณจะว่ายังไงเรื่องพี่ฮีชอล " ซีวอนถามซ้ำพลางมองคนข้างหน้าอย่างคาดคั้นคำตอบ
" ก็.....ไม่ว่าอะไรหรอก "
" ใครดี ใครได้ " ฮันคยองว่าก่อนจะล้างมือเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเดินออกจากห้องครัวไป นึกขำกับท่าทาางเจ้าเด็กนั้นไม่น้อย
.
.
.
C h a p t e r 9
" โอ้ย...ตายละชั้นลืมสนิทเลย.....อาทิตย์หน้า งานแฟนซี ตาย ตายแน่!" เยซองบ่นขึ้นเมื่อทั้งทั้ง4 คนนั่งอยุ่ในห้องเรียน เพื่อรออาจารย์ประจำวิชาเข้าสอน
" แกจะบ่น หาอะไร กะอีแค่งานแฟนซี " ซีวอนด่าเพื่อนตัวดี
" หาแย้มั้ง " เยซองประชด
" งานแฟนซีก็ต้องมีคู่ไปงาน ชั้นยังไม่คิดเลยว่าจะชวนใครไป" พูดต่อพลางเอามือกุมขมับ
" แกจะคิดมากไปทำไมเนี้ย แค่พูดออกมาสาวๆก็มาต่อคิวรอมาขอไปงานแล้ว"ซีวอนบอกอย่างภูมิใจ
" ว่าแต่.....อีทึกนายจะขอใครไปงานละ" ซีวอนหันไปถามอีทึก
" คังอินหนะ "
" แต่...."
" แต่อะไร"
" แค่เจอหน้า ก็ไม่กล้าแล้วอะ " อึทึกพูดออกมา
" โถ่ เพื่อนชั้น "
" แล้วแกละคยู "ซีวอนหันไปถามคยู พลางกระทุ่งไหล่เพื่อนเพื่อให้ตอบคำถาม
" อะไร"
" ชั้นถามว่าแกจะไปงานกับใคร " ซีวอนถามซ้ำ
" ไปกับแกมั้ง...... "
" จริงหรอ "
" อย่ามาบ้าหนะ ชั้นก็ไปกับซองมินซิ " คยูฮยอนบอกพลาวอมยิ้มเมื่อนึกถึง หน้ากระต่ายน้อยของเค้า
" แล้วแกละ เยซอง"ซีวอนหันไปถามเยซองบ้าง
" ชั้น......เหรอ...อ้อ..........เอ่อ..ยังไม่รู้เลยวะ" เยซองอ้ำๆอึ้งๆ
" แกไม่ไปขอ เรียววุคไปงานด้วยหรอ "
" บ้าหรอ...ทะ..ทำไมชั้นต้องขอไอตัวเล็กนั้นไปงานด้วยละ "
" อ้าวไม่ขอเรียววุคไปงาน แล้วแกจะไปกับใครละ"อีทึกถามขึ้น
" ไม่รู้ดิ ดูก่อน "เยซองตอบปัดๆ
จริงที่เดียวที่ซีวอนว่าไว้ไม่มีผิดเพี้ยนเพราะสาวๆต่างก็พากันพยายามชวนพวกเขาทั้ง4ออกงานด้วยวิธีต่างๆนานา ดูเหมือนว่าทั้งอาทิตย์จะเป็นอาทิตย์ของการหาคู่
และทุกคนก็มักจะพูดเรื่องชุดแฟนซีที่จะออกงานเป็นเรื่องหลัก
" โอ้ย ตายละชั้นลืมสนิทแลย งานแฟนซี ตาย ตายแน่"เรียวอุคบ่นให้เพื่อนรักเมื่อทั้งสองนั่งเล่นกันที่ม้านั่งข้างทะแลสาบ
" ทำไมล่ะ"ซองมินถามเรียวอุค
" ก็ชั้นยังไม่ได้หาชุด และก็ยังไม่ทันได้หาคู่ออกงานเลย"พูดเสียงเบา
" โธ่เรียว นายก็ลองไปขอเยซองซิ"กระต่ายน้อยพูดยิ้มๆ
" บ้าหรอ ทำไมชั้นต้องไปขอตาอ้วนนั้นด้วยละ"เรียววุคว่า
" ก็งานนี้ ต้องมีคู่เท่านั้นถึงจะได้เข้างานนะ" ซองมินว่ายิ้ม ๆ
" แต่ชั้นก็ไม่จำเป็นต้องขอตาอ้วนไปงานหนิ"
" ถ้านายไม่ไปกับเยซอง แล้วจะไปกับใครละ"
" ไม่รู้ดิ ดูก่อน" เรียววุคตอบปัดๆ
" แล้วถ้าเยซอง มาขอนายไปงานละนายจะไปงานกับเขามั้ย ^^" ซองมินว่าพลางว่าหยิกแก้มเพื่อนรักอย่างหมั่นเขี้ยว
" ชั้น..เอ่อ...ตานั้นคงไม่มาขอชั้นออกงานหรอกหน่า"เรียวุคบอก
" นายแน่ใจได้ยังไงละ " ถามอย่างขำๆพลางมองหน้าเพื่อนรัก ชั้นรู้นะว่านายนะเขินอยู่นะเรียว หน้าแดงซะขนาดนั้น
" ช่างเถอะ ว่าแต่นายละซองมิน"
" ชั้นหรอ >w< คยูขอชั้นไปงานตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วละ" พลางเป็นฝ่ายเขินบ้าง
" อ่าา อิจฉาจังคนมีแฟนหนะ"
.
.
.
.
ยิ่งใกล้ถึงวันงานโรงเรียน คนทั้งโรงเรียนก็ดูจะวุ่นวายเรื่องของตัวเองต่างๆนานา ยองแฮพยายามมาขอคยูฮยอนออกงาน แต่คยูฮยอนปฎิเสธ เธอเลยวิ่งแจ้นไปขอ
ผู้ชายคนอื่นแทน อีทึกรวบรวมความกล้าขอคังอินไปงานจนได้ หลังจากคัดเลือกสาวๆอยุ่นานซีวอนก็ตกลงออกงานกับประธานชมรมเชียร์ ส่วนเยซอง
" โอ้ย ตายๆยังไม่มีคู่ !!!!!!!!!!! " ทั้งๆที่ในใจอยากจะขอเรียววุคแทบตาย แต่ก็ไม่กล้า
" อายไม่เข้าเรื่องเลยนะแกนิ เดี่ยวก็ไม่มีคู่ไปงานหรอก " คยูว่าเพื่อนรัก
.
.
.
.
.
.
" ชั้นว่าชั้นต้องทำอะไรซักอย่างแล้วละ "เรียววุคบอกซองมิน ขณะนั่งเล่นบนระเบียงชั้นสองขอเย็นวันพฤหัส
" ทำอะไรละ" ซองมินถามอย่างอยากรู้ พลางมองเพื่อนรักเขียนอะไรบางอย่างลงในยางลบ จับใจความได้ว่า ' คิมเรียววุค ห้อง 1A ส่งคืนเจ้าของด้วยนะฮะ '
" ....นั้นอะไรอะ "ซองมินถามขึ้นเมื่อเรียววุคเขียนเสร็จ
" ชั้นเคยอ่านนิทานของไทยเรื่องสังข์ทอง "
" เอ๋ แล้วยังไงละ "
" ก็มีอยุ่ตอนหนึ่งที่นางเอกใช้พวงมาลัย เสี่ยงทายคู่ทำให้รจนาพบกับพระสังข์ไงละ "
" -*- มันเกี่ยวอะไรกันละ" กระต่ายทำหน้าสงสัย
" ชั้นจะใช้บ้างไง"
" แต่เปลี่ยนจาก พวงมาลัยเป็นยางลบ "
" ดูนะ " เรียววุคบอก ก่อนจะง้างมือที่กำยางลบ แล้วเขวี้ยงไปสุดแรงเกิด
.
.
.
.
" โอ้ย!!!!!!!!!!! " เสียงหนึ่งดังมาจากข้างล่าง
" ตายละ โดนหัวใครหนะ" พูดพลางก้มมองคนข้างล่าง
" เอ๊ะ นั้นมัน " ซองมินบอก ก่อนที่ชายคนนั้นหยิบยางลบที่พึ่งโดนหัวเค้าขึ้นมา พลางมองคนข้างบน
" ไอ้ตัวเล็ก นายปาอะไรใส่หัวชั้นหนะ เจ็บนะรู้มั้ย " เยซองที่เดินผ่านมาว่าให้ คนชั้นบน
" ตะ ตาอ้วนหรอ" โอ้ยเอาแล้วไง เป็นใครไม่เป็นมาเป็นตาอ้วนนี่ โรงเรียนมันกลมจริงๆ
" เอ่อ...ชั้นขอโทษ ชั้นทำมันหลุดมือหนะ " เรียววุคบอก
" แล้วนายจะขอเยซองออกงานมั้ยละ " ซองมินกระซิบข้างหูเรียววุค
" ...................................................."
" เอ่อ ไอ้ตัวเล็ก ...."
" อะไร "
" เอออ......เปล่า " เยซองบอกก่อนที่จะ ขว้างยางลบกลับขึ้นไปให้เจ้าของ แล้วก็เดินจากไป ทั้งทีเค้าอยากจะขอเรียววุคไปงานแต่ก็ไม่กล้า
" ดูซิ เยซองไปแล้วนะ " ซองมินว่าให้เพื่อนรัก พลางมองเยซองที่เดินจากไป เรียววุคถอนหายใจเฮือกใหญ่
" ทำไมไม่ขอ เยซองเค้าไปงานนะเรียว ได้โอกาสแล้วนะ" กระต่ายน้อยว่าพลางเสียดายแทนเพื่อนรัก
" ชิ ชั้นไม่ขอตานั้นไปงานหรอก ได้ทะเลาะกันตายพอดี" เจ้าตัวเล็กพูด เพราะเค้าตั้งปฎิธานไว้ว่า
เค้าจะไม่ขอเยซองออกงานก่อน จนกว่าเยซองจะขอเค้าออกงานเอง
" โถ่....รจนาอุตสาห์เขวี้ยงยางลบโดนหัวพระสังข์แล้วเชียว คิคิ " ซองมินแซว
วันศุกร์ดูท่าทางเกือบทุกคนจะมีคู่ไปงานกันหมดแล้ว ทุกคนเลยพากันพูดเรื่องชุดแทนเรื่องคู่ไปงาน ' เธอจะใส่ชุดอะไรไปงานละ ' คือคำถามที่ฮิตที่สุดในตอนนี้
" จะดีหรอ " เยซองถามซีวอนขณะที่ รวบรวมความกล้าเพื่อจะขอเรียววุคออกไปออกงานด้วย
" ดี...ถ้าแกไม่ขอเค้าไปงานตอนนี้ แกจะไม่มีคู่ไปงานแล้วนะเว้ย " ซีวอนพูดอย่างหมดความอดทน
" เอาวะ " เยซองบอกพลางเหลือบมองซองมินกับเรียววุคที่กำลังเดินมา เยซองกำลังจะเดินเข้าไปหาทั้งสอง แต่ก็หยุดลง แล้วก็ถอยออกมาหาซีวอน
" ชั้นว่า......."
((พลั่ก!
ด้วยความหมั่นไส้ซีวอนถีบเจ้าเพื่อนตัวดีออกไปเต็มแรง ทำให้เจ้าตัวพุ่งไปข้างหน้าเกือบจะไปชนเรียววุคแต่โชคดีที่เบรกไว้ทัน ทั้งสองหันมามอง
" นายทำอะไรของนายนะ ตาอ้วน" เจ้าตัวเล็กถามม
" เอ่อ...คือ"
" เมื่อกี้นายจะเดินชนอยุ่แล้วน๊ะ ลืมตามามองมั้งรึเปล่าเนี้ย "
" คือ...."
" มีอะไรรึเปล่า เยซอง " ซองมินถามพลางมองเยซองตาแป๋วด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเจ้าตัวเอาแต่อ้ำๆอึ้งๆ
" มีอะไรละ " เรียววุคถามขึ้นบ้าง
" คือ...ไป "
" ไปไหน"
" ไปงานแฟนซีกับชั้นมั้ย " ในที่สุด เยซองก็พูดออกไปจนได้
".............................."
" ชั้น...มีคู่แล้วหนะ "
" ห่ะ "
" ขอโทษ ชั้นมีคู่แล้ว " เรียววุคบอกพลางมองหน้าเยซอง
" ใครละ"
" ชั้นพึ่งไปชวนมีอาเมื่อกี้นี้เอง "
.
.
.
" นายมีคู่แล้ว ทำไมไม่เห็นบอกชั้นเลยละ " ซองมินถามหลังจากที่เยซองเดินกลับไปแล้ว
" ก็พึ่งไปขอมีอาเมื่อตอนกลางวันนี้เอง "
" ว้า เยซองก็ช้าไปก้าวเดียวนะซิ "
วันงานแฟนซี ~
" มินนี่ แต่งตัวเสร็จรึยัง " ฮีชอลตะโกนเรียกน้องชายหน้าห้อง
" ซองมิน...."
" ฮะ พี่เข้ามาเลยฮะ"
" พี่จำแทบไม่ได้เลยนะ " พลางมองน้องชายอย่างชื่นชม กิโมโนสีชมพู ดูจะเข้ากับน้องชายได้ดีที่เดียว
" ซองมินน่ารักจริงๆ " พูดพลางลูบหัวน้องชายอย่างเอ็นดู
" อื้ม ขาดอะไรไปอย่างนึง "
" เอ๋ "
" พี่จะเมคอัพให้ นั่งเฉยๆนะ " พี่ชายคนสวยพูดพลางหยิบกระเป๋าออกมาแล้วเริ่มลงมือ
.
.
.
.
.
คยูฮยอนมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองที่บอกเวลา 1 ทุ่มพลางชะเง้อมองคนข้างบนเป็นพักๆ
" อ้าวคยู มานานแล้วหรอ" ฮีชอลทักขึ้นเมื่อเห็นคยูฮยอนในชุดเจ้าชายสีขาวนั่งอยุ่ที่โซฟา
" ครับ เอ่อซองมินละครับ " ร่างสูงถาม
" รอแป๊บนึงละกันนะ "
" พี่ฝากซองมินด้วยน่ะคยู " ฮีชอลว่าพลางยิ้มให้
" ครับ"
" งั้น พี่ขอตัวละกัน "
" เออ เดี๋ยวก่อนครับ " คยูฮยอนบอกพลางยื่นดอกไม้ช่อโตให้ฮีชอล
" พี่ว่ารอให้ ซองมินเองดีกว่านะ "
" เออของพี่นะครับ "
"......................"
" ซีวอนมันฝากมาให้นะครับ "
" อื้ม ขอบใจนะ " ฮีชอลรับดอกไม้มาอย่าง งงๆ
" เออ เดี่ยวฮะ ซีวอนพี่ฝากบอกด้วยว่า "
" อยากตะโกน บอกรักคุณให้ก้องฟ้า ให้รูว่ารักคุณมากแค่ไหน
อยากบอกรักทุกเวลาที่หายใจ ให้รู้ไว้ว่าผมรักคุณคนเดียว "
ฮีชอลอึ้งไปทันทีขนาดเจ้าตัวไม่ได้มาเองนะยังฝากเพื่อนรักมาพูดให้อีก
พยายามจังนะเจ้าสิงโต
" เค้าไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นรึไงเนี้ย " ฮีชอลว่า
" ผมก็ว่างั้นฮะ.... พี่ครับนี้ฮะ " คยูฮยอนว่าพลางหยิบกระดาษอีกสองสามแผ่นออกมาจากกระเป๋า
" จากซีวอนมันฮะ"
"......................" ฮีชอลรับไว้
" งั้นพี่ไปละนะ " บอกก่อนจะเดินขึ้นกลับไปพร้อมดอกไม้ช่อโต
.
.
" คยู "เสียงหวานอันคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ร่างสูงรีบหันไป
" ขอโทษนะที่ทำให้รอนาน " ซองมินพูดพลางเดินลงมาจากบันได อย่างเก้ๆกังๆ
" ซองมิน " ร่างสูงอุทานอย่างลืมตัว
กิโมโนสีชมพูลายดอกซากุระ ผมซอยเข้ารูปรับกับแก้มอมชมพูเปล่งปลั่ง ดวงตาคู่สวยถูกแต่งแต้มอย่างดีด้วย อายไลน์เนอร์ คอนแทคเลนส์สีน้ำตาล
ยิ่งทำให้ดวงตาคู่โตนั้นชวนมอง และน่าหลงไหล
น่ารักจริงๆ ซองมิน
" คยู....." ซองมิงเรียกสติคยูฮยอนคืนมาอีกครั้ง
" เป็นอะไรรึเปล่ า ถ้านายไม่ชอบเดี๋ยวชั้นไปเปลี่ยนก็ได้นะ " กระต่ายน้อยทำท่าจะเดินขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง
" เดี๋ยว " ร่างสูงรีบจับมือนุ่มนั้นไว้ในทันที
" ซองมินนะ น่ารักที่สุดเลย " คยูฮยอนพูดพลางมองเจ้ากระต่ายราวกับต้องมนต์ ซองมินยิ้มบางๆ ด้วยความเขิน
" ไปงานกันเถอะ " ร่างสูงว่าก่อนจะจับมือนุ่มนั้นเดินไปที่รถ พลางมองซองมินอย่างชื่นชม
ตลอดถนนทางเข้าโรงเรียนถูกตกแต่งด้วยโคมไฟสีสันสวยงาม น้ำพุเต้นระบำหลากสีดูจะเข้ากับเสียงเพลงบรรเลงยิ่งนัก ห้องประชุมขนาดใหญ่ถูกแปลงเป็นลานเต้นรำสุดโรแมนติก ด้วยผ้าสีชมพูรอบๆ ผนังหอประชุมถูกประดับด้วยกากเพชรสีเงินระยิบระยับ
ชานเดอร์เลียร์แก้วคริสตัทสีขาววาบวับอยู่บนเพดาน พร้อมทั้งดอกไม้นานาชนิดที่ถูกประดับอยุ่ตามมุมต่างๆ ผู้คนในงานต่างใส่ชุดแฟนซีสีสันสะดุดตา
คยูฮยอนพากระต่ายน้อยของเค้ามายังชั้นสอง ไปยังโต๊ะที่ได้จองไว้ ซองมินดูจะตื่นเต้นกับงานเป็นอย่างมาก ก็เค้าพึ่งเคยมางานประจำปีของโรงเรียนเป็นปีแรกกับคนที่แอบชอบมานานซะด้วยซิ
" คยูฮยอนทางนี้" ซีวอนที่นั่งอยุ่ริมระเบียงทุกขึ้นเมื่อเห็น คยูฮยอนกับซองมินเดินมาด้วยกัน ซีวอนนั่งกับผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง ซองมินจำได้ว่า เธอคือ ชินมยอน
ประธานชมรมเชียร์ ส่วนเยซองก็มากับ มาอิ นักเรียนแลกเปลี่ยนห้อง 4A
" อีทึกละ " ร่างสูงถามซีวอนหลังจากที่นังลง
" เป็นพีธีกรนะ " ซีวอนบอกพลางชี้ไปข้างล่าง เพื่อนของเค้าอยุ่ในชุดทักซิโดสีดำ ดูจะเป็นจุดสนใจเป็นพิเศษข้างๆกันก็มีเด็กผู้ชายหน้าตาดีอยุ่ด้วยอีกคนหนึ่ง
" วันนี้ ซองมินน่ารักจังเลยนะ " ซีวอนพูดพลางมองซองมินอย่างชื่นชม ชินมยอนพยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วยพลางยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
" มันแน่นอนแยู่แล้ว " ร่างสูงยิ้มให้คนข้างๆ ซองมินยิ้มขอบคุณอย่างอายๆไปทางซีวอน
" ซองมินแล้ว เรียววุคละ" เยซองทักขึ้น
" ไม่รู้ซิ ยังไม่เห็นเหมือนกัน" พูดพลางมองหาเพื่อนรักในงาน
" กินอะไรหน่อยนะ ซองมิน" คยูฮยอนว่าพลางยิ้มน้ำพันซ์สีชมพู ให้คนรัก
" อื้ม ขอบใจนะ " ซองมินยิ้มน้อย
"ซองมิน " เสียงเรียววุคทักขึ้น ร่างบางรีบหันไปมอง วันนี้เพื่อนตัวเล็กของเค้ามาให้ชุดคิวบิดสีขาว ข้างกายมี มีอาที่ให้ชุดนางฟ้ายืนโบกมือให้ซองมิน
" อ๋าา วันนี้เพื่อนชั้นน่ารักจัง " เรียววุคว่าพลางหอมแก้มเจ้ากระต่ายน้อยไปหนึ่งฟอด เรียกความสนใจจากทั้งโต๊ะได้ไม่น้อย
"อื้ม น่ารักมากมากเลยละ ^^" มีอาว่าพลางมองซองมินอย่างชื่นชม
" คยูนายก็เท่ห์มากเลย "
" ซีวอนนายก็ดูดีนะเนี้ย " เจ้าตัวรับคำชมอย่างมั่นใจ
" แต่นายยย อ้วนไปรึเปล่า" พูดพลางเยซองที่ไม่พูดไม่จา
" ......................."
.
.
.
"ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ขณะนี้เป็นเวลาสมควรแล้วเชิญทุกท่านร่วมงานเต้นรำในงานประจำปีของโรงเรียนได้นะบัดนี้ครับ " ทันทีที่อีทึกพูดจบเพลงเบาๆก็ถูกเปิดในทันที
ทุกคู่ข้างล่างต่างพากันเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน เต้นเสียงบรรเลงของดนตรี
" สวัสดี คยูฮยอน " เสียงหนึ่งทักขึ้นเรียกความสนใจจากทั้งโต๊ะได้เป็นอย่างดี ยองแฮนั้นเอง
" นี่ ชางแซง " พูดพลางแนะนำคนข้างๆ ชางแซงศัตรูตัวฉกาจในกาารแข่งบาสครั้งนั้นของคยูฮยอน
" ยินดีที่ได้รู้จัก " ร่างสูงพูดตามมารยาท ชางแซงพยักหน้ารับ ยองแฮจ้องซองมินอย่างไม่ละสายตา
" ไม่นึกว่าปีนี้นายจะมากับคนอื่น " หญิงสาวย้ำคำว่าคนอื่น
" ปีที่แล้วยังมากับชั้นอยุ่เลย หึ" พูดพลางยิ้มเยาะ
" ยองแฮ ถ้าเธอไม่มีอะไรกลับไปนั่งที่ดีกว่า " เยซองตัดบท
" เยซองนายไม่ได้มากับยูเมะหรอ " ยองแฮมองไปที่ผู้หญิงข้างๆเยซองอย่างดูแคลน หญิงสาวตัวสั่นทันที่เหมือนเห็นสายตาของยองแฮ
" แค่กๆ " มีอาแกล้งไอเสียงดังขัดจังหวะ ยองแฮมองมีอาร์อย่างหมั่นไส้ หญิงสาวจ้องตอบ
" หึ ไปเถอะ ชางแซง "
" อย่าไปใส่ใจยัยนั่นเลย ซองมิน ยองแฮก็เป็นอย่างงี้แหละ " ซีวอนว่า
เพลงบรรเลงเต้นรำเพลงแรกจบลง เพลงต่อไปกำลังเริ่มขึ้น ดนตรีนี้ช่างอ่อนหวานนุ่มนวลนัก ไฟสีชมพูส่องแสงไปทั่ว
ทุกคู่เริ่มจะทยอยลงมาเต้นรำกันมากขึ้น
" ซองมิน เต้นรำกันเถอะ " ร่างสูงว่าพลางโค้งให้ซองมิน
" เต้นรำกันเถอะ ชินมยอน " ซีวอนเอาบ้าง
.
.
" ตาอ้วน ทำไมนายต้องมองชั้นอย่างนั้นด้วย " เรียววุคแหวใส่เยซองที่เอาแต่มองเค้าไม่พูดไม่จา
" เปล่า" เยซองตอบ
" แล้วมาจ้องทำไมเล่า อึดอัด"
" มีอา " เรียววุคเรียกคนข้างๆ
" ไปเต้นรำกันเถอะ....เฮ้ย นายจะ....."ก่อนพูดจบเยซองก็ขว้าตัวเรียววุคไปทำให้คนที่นั่งอยุ่ทั้ง2ตกใจมาก
" เดี่ยวซิ..ทำอะไรของนายนะ " เจ้าตัวเล็กบ่นเมื่อเยซองลากเค้ามาถึงฟลอร์เต้นรำ
" ปล่อยนะ"
" อย่าดิ้นซิ " พลางดึงคนตัวเล็กมากลางฟลอร์
" จะทำอะไรนะ "
" เต้นรำ" พลางดึงมือมาเกาะไหล่ตัวเอง
"................."
" นายไม่ไปเต้นกับคู่ของนายเล่า" เรียววุคว่า
" ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าต้องเต้นกับคู่ของตัวเอง"
" ก็ใช่ แต่นายควรเต้นกับคู่ของนาย " คนรอบๆเริ่มหันมามองทั้งสอง
" ชั้นอยากเต้นกับนาย....................... "
".........................................."
" เต้นกับชั้น หึที่หลังนายก็ควรจะรู้นะว่าต้องทำยังไง "
" ทำอะไร "
" ก็ควรมาขอชั้นให้เร็วกว่านี้ไงตาอ้วน ไม่ใช่ปล่อยให้รอจนวันสุดท้ายค่อยมาขอ" พูดพลางเดินหนีออกมาจากเยซอง
" เดี่ยว เรียววุค................ ชั้น" เยซองเรียกเจ้าตัวเล็กที่เดินหนีหายไปกับผู้คนมากมายในงาน
.
.
.
.
" อา ขอโทษนะคยู ชั้นเหยียบเท้านายอีกแล้ว" ซองมินพูดอายๆ
" ไม่เป็นไรหรอก " คยูฮยอนว่ายิ้มๆ พลางมองซองมินด้วยความเอ็นดู
" ซองมิน "
" ............." ร่างบางช้อนตามองคยูฮยอนอย่างสงสัย
" รู้มั้ย วันที่ชั้นเห็นนายครั้งแรก ก็ตกหลุมรักเลยละ " ก้มลงกระซิบข้างหูเล็กเบาๆทำให้ร่างบางใจเต้นแรง หน้าขึ้นสีระเรื่อทันที่
" ดวงตาที่ดู อบอุ่น และจริงใจทำเอาชั้นใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "
" อยากจะปกป้อง ดูแลอยู่ตลอดเวลา" พูดพลางมองใบหน้าหวานใสตรงหน้าอย่างมีความหมาย
"..............................."
" มันอาจจะเร็วมากจากวันนั้น แต่ตอนนั้นชั้นไม่อยากเสียนายไปให้ใคร ไม่อยากจริงๆ"
เสีงเพลงหวานยังคงดำเนินต่อไป ทำนองช่างหอมหวานดังคำพูดหวานหู เมื่อครู่ที่ได้ยิน นี่มันคือความฝันรึเปล่านะ คยูฮยอน
" คยู..................." ซองมินจ้องร่างสูงอย่างมีความหมาย
" ชั้นรักนายนะ รักมานานแล้ว และหัวใจดวงนี้มันเป็นของนายมาตั้งนานแล้วเหมือนกัน "
ร่างบางพูดด้วยความกล้าทั้งหมดที่มี ซองมินยังจำทุกวันที่เค้าเฝ้ามองคยูฮยอนจากมุมๆนึงได้เสมอ หวังว่าซักวันปาฎิหารย์คงจะทำให้คยูฮยอนรักเค้าบ้าง
จนวันนี้ ปาฎิหารย์ก็มีจริง
คยูฮยอนยิ้มน้อยๆ หัวใจพองโตอย่างไม่มีใครสามารถทำให้เค้าเป็นอย่างนี้ได้
นอกจากคนนตรงหน้า คนนี้คนเดียวเท่านั้นจริงๆ
" นอกจากดวงตานั่นแล้ว รู้อะไรมั้ย.. "
" หัวใจที่บริสุทธิ์นั้น ทำให้ชั้นรักยิ่งขึ้นไปอีก รักตรงที่นายเป็นนาย เป็นนายคนเดียว "
" คยู......................."
.
.
.
.
.
.
" ไปอยู่ไหนมา ชั้นตามหานายซะทั่วเลย" เยซองบอกเจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่ม้าหิน ริมทะเลสาบ
" ตัวเล็ก"
"....................."
" ร้องไห้หรอ ร้องทำไม "พูดพลางนั่งลงข้างๆ
" เรื่องของชั้น นายไม่เกี่ยวตาอ้วน....."
" เกี่ยวซิ "
" เกี่ยวยังไง"
" ก็ชั้น....."
" .........." ทั้งสองต่างเงียบ
"ชั้นไม่รู่จะทะเลาะกับใคร ถ้านายมาร้องไห้อยุ่อย่างนี้ "
" ตกลงบอกได้รึยังว่าร้องไห้ทำไม"
" จะอยากรู้ไปทำไมละ"
" ถ้าร้องเพราะชั้นละก็.......ขอโทษนะ "
" ชั้นสัญญาว่าปีหน้า จะมาขอนายไปงานคนแรกเลยละ" เยซองพูดออกมาด้วยใบหน้าร้อนผ่าว
" ใครบอกว่าชั้นร้องไห้เพราะนายละ " เรียววุคบอก
" อ้าว งั้นร้องเพราะอะไรละ "
" ไม่บอกหรอ ชิ "
" บอกมาเดี๋ยวนี้นะ "
" ไม่บอกหรอก "
" ถ้าไม่บอกชั้นจะ..."
"จะอะไร "
"จูบนาย "
" ตาอ้วนบ้า" ตอนแรกว่าจะบอก ชิ แต่ตอนนี้ฝันไปก่อนเถอะตาอ้วน ชั้นไม่บอกนายหรอก >w<
ซองมินมองตัวเองในกระจกที่ห้องน้ำบานใหญ่อย่างใคร่รู้ เค้าส่องกระจกมาพักใหญ่แล้วหลังจากที่ขอตัวมาห้องน้ำ ก็เค้าอยากรู้ว่า ดวงตาดวงนี้ที่คยูฮยอนเอ่ยถึงจะเป็นอย่างที่ว่า จริงๆรึเปล่า มันถึงทำให้คยุตกหลุมรักได้ ดวงตาใสและดูอ่อนหวานแบบนี้ ทำไมเค้าถึงไม่เคยได้สังเกตมันดีๆเลยนะ
(( แกร๊ก !!
เสียงลงกลอนประตูห้องน้ำดังขึ้นเรียกความสนใจของร่างบางให้หันไปมองชายสองคนที่ใส่หน้ากากแฟนซี
" ขอโทษฮะ ..เดี่ยวผมจะออกไปแล้ว" ซองมินว่าก่อนจะเดินไปที่ประตู
" เดี๋ยวซิ อยุ่คุยกันก่อน " ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ซองมินเริ่มรู้สึกไม่ดี
" เอ่อ ผมต้องไปแล้ววฮะ" พูดพลางเดินผ่านชายทั้งสอง แต่ก็ถูกชายคนหนึ่งจับมือเล็กนั้น ดันร่างไปจนติดกำแพง
" พวกนายจะทำอะไรหนะ อื้อ ปล่อย " ซองมินถามอย่างหวาดๆพยายามจะดึงข้อมือที่ถูกตรึงอยู่ด้วยร่างใหญ่กว่าให้ได้
" ไม่ต้องกลัวนะ เราสองคนไม่รุนแรงหรอก " พูดพลางหัวเราะร้าย ร่างบางหวาดกลัวกับอัตรายที่จะเกิดขึ้น
" ช่วยด้วย ! ช่วยด้วย คยูฮยอน ช่ว.... อุ๊บ " ชายอีกคนใช้มือปิดปากซองมินแล้วกระซิบข้างหูใกล้ๆ
" เก็บแรงไว้ทำอย่างอื่นดีกว่า หึ"
Chapter 10 NC
ซองมินพยายามดิ้นหนัก แต่ด้วยแรงของตัวเองก็ดูจะสู้แรงของทั้งสองคนไม่ไหว ดวงตากลมพยายามมองรอบๆตัว เพื่อหาทางหนีแต่ก็ไร้หนทาง เพราะข้อมือบางถูกจับจนแน่นจนไม่สามารถ หนีได้อีก
" ค...ใครส่งพวกนายมา " ร่างบางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว
" ก็น่าจะรู้อยู่แล้วนะ " ชายคนหนึ่งตอบ หน้ากากครึ่งหน้าสีดำดูลึกลับยิ้มมุมปาก
" มีคนเตือนนายแล้วเรื่องคยูฮยอน .....มันช่วยไม่ได้ หึ " ชายหน้ากากครึ่งหน้าสีทองหัวเราะเหยียดๆ ก่อนจะเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนนั่นเล่น ซองมินพยายามเบี่ยงตัวให้หลุดออกจากสัมผัสอันล่วงล้ำนั้นอย่างเต็มแรง
" ฤทธิ์มากนักนะ.......... " ชายหน้ากากทองตรงหน้าต่อยไปที่ท้องร่างบางอย่างแรง
....จุกจนพูดไม่ออก
" ล็อคมันไว้ซิ " ว่ากับชายอีกคนก่อนจะ กดจูบที่ริมฝีปากอิ่มสวยนั้น ซองมินเม้มริมฝีปากแน่นทำให้คนตรงหน้าไม่สามารถแทรกลิ้นเข้ามาได้จนคนตรงหน้าพละออกไปก่อนจะว่าเสียงดัง
" ฮึ้ย หมดอารมณ์ว่ะ "
" เอายานั่นมา " ชายในหน้ากากสีทองว่าก่อนจะรับยามา พลางยิ้มเยาะให้ซองมิน
" มาสนุกด้วยกันเถอะน่า หึหึ " ร่างบางพยายามเบี่ยงหน้าไม่รับยานั้น จนชายตรงหน้าบีบปากให้อ้าออกก่อนจะใส่ยาเข้าไปในโพรงปากนั้นอย่างรวดร็ว น้ำในขวดน้ำถูกกรอกเข้าปากจนร่างบางสำลักออกมา
" แค่ก แค่แ แค่ก ก....." ก่อนที่ชายตรงหน้าจะเริ่มซุกไซร้ต้นคออีกครั้ง
" ทำไมยามันออกฤทธิ์ช้านักวะ " ว่าพลางมองหน้าคนข้างๆ อย่างโมโห
" ยาที่ออกฤทธิ์ช้าหนะ มันจะแรง รอเดี๋ยวซิวะ"
พวกมันเอายาอะไรให้ตัวเค้ากินหนะ ยาพิษรึเปล่า ยิ่งคิดน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด
ปากก็ร้องออกไปไม่ได้
คยู...นายอยู่ไหน ฮึก ช่วยชั้นด้วย
ร่างบางสะอื้นหนักก่อนที่ตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อชุดกิมโมโนตัวสวยถูกแหวกออกอย่างแรง เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียนน่าสัมผัส และบริสุทธิ์
" ยืนเซ่ออะไรอยู่ เอากล้องมาถ่ายซิวะ " ว่าเสียงดังก่อนที่ชายอีกคนจะเอากล้องขึ้นมาถ่ายอย่างทุละทุเล
" อื้มม ผิวสวยอย่างนี้ น่าทำให้เป็นรอยนักเชียว " ว่าพลางยิ้มร้าย ก่อนจะใช้ปากทำให้เกิดร่องรอยไปทั่วผิวเนียนนั่น
" อะ...อย่า " ซองมินพยายามพูดอย่างเต็มที่ และเบี่ยงตัวหนีด้วยกำลังทั้งหมดด้วยความรังเกียจสัมผัสรุนแรงนี้ยิ่งนัก
" ชั้นคงเป็นคนแรกของนายซินะ " พูดพลางมองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยน้ำตา ซองมินหลบสายตาอย่างหวาดกลัวเต็มที คยูฮยอน...ช่วยด้วย ช่วยชั้นด้วย ซองมินได้แต่ภาวนาในใจ
.
.
.
.
.
.
.
" เยซองนายจะรีบไปไหนหนะ " เจ้าตัวเล็กเดินตามคนรีบร้อนข้างหน้ามาอย่างเร่งรีบ
บ่นจะไปก็ไป จะมาก็มานะตานี่
" ห้องน้ำ " เยซองว่า ก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำภายในอาคาร
" งั้นชั้นไปหาซองมินดีกว่า " เรียววุคว่าพลางจะเดินไปหาเพื่อนรักในงาน
" อ้าว คยูซองมินละ" เจ้าตัวเล็กทัก คยูฮยอนที่กำลังเดินผ่านมาพอดี
" เค้าออกมาห้องน้ำหนะ แต่นี่มันนานมากแล้ว ชั้นเลยออกมาตาม "
" เอ๋" เรียววุคทำหน้าสงสัย
" ห้องน้ำทางนี้ล็อคหนะ สงสัยทำความสะอาดอยู่มั้ง " เยซองบอกขึ้นพลางมองประตูห้องน้ำที่ปิดตายด้านหลัง
" แต่ซองมินบอกว่าจะมาเข้าห้องน้ำทางนี้ตั้งแต่ ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว " ร่างสูงพูดอย่างเป็นห่วงซองมินขึ้นจับใจ
" บางที...." เยซองทำท่าทางเครียดๆ
" ซองมินอาจจะ......." ทั้งสองมองหน้าเยซอง
" อาจจะกินฟักทองอยุ่ที่ไหนซักแห่งก็ได้นะ "
เยซองว่า ทำเอาคยูฮยอนและเรียววุคหน้าเครียดเข้าไปอีก เล่นไม่ดูเวลาจริงๆ
" บ้าหรอ! เพื่อนชั้นไม่ได้เห็นแกกินเหมือนนายน่ะ " เรียววุคแหววใส่
คยูฮยอนจึงรีบหยิบมือถือขึ้นมา โทรหาคนรักในทันที
La la la ~ เสียงมือถืออันคุ้นเคยดังก้องในห้องน้ำ
" ซองมิน อยู่ข้างในแแน่" ร่างสูงบอกอย่างร้อนรน ก่อนที่ทั้งสามจะทุบประตูรัวๆ
" ซองมิน...ซองมิน " เรียววุคร้องเรียก
" ทำอะไรกันนะ " ซีวอนที่เดินผ่านมาถามขึ้น เมื่อเห็นทั้งสามกำลังรัวทุบประตูตรงหน้า
" ซองมิน ๆ อยู่ข้างในนะ " เรียววุคบอกอย่างร้อนรน
" ถอยไป " ซีวอนบอกก่อนที่จะถึบประตูเต็มแรง ทันทีที่ประตูเปิดออก
" ซองมิน!! " ภาพที่เห็นทำเอา หัวใจคยูฮยอนกระตุกวูบ ร่างของคนรักที่ถูกชายทั้งสองจับล็อคและกำลังจะถอดกิมโมโนออกไปให้พ้นทาง
คยูรีบวิ่งเข้าไปหาชายทั้งสองก่อนจะ รีบต่อยหน้าชายหน้ากากสีทองไปอย่างแรง ซีวอนและเยซองก็วิ่งเข้าไปช่วยด้วยเช่นกัน เกิดการต่อสู้อย่างชุลมุนขึ้น
เรียววุครีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนรัก และใส่เสื้อผ้าให้อย่างรวดเร็วและโอบกอดเพื่อนรักไว้เป็นการปลอบประโลม พลางมองดู ซองมินที่เอาแต่ร้องไห้ ริมฝีปากอิมสวยมีร่องรอยการบดขยี้อย่างรุนแรง ซอกคอขาวเนียนมีรอยแดงเป็นจ้ำๆ อยู่หลายแห่ง เยซองกับซีวอนช่วยกันจัดการกับชายทั้งสอง ก่อนจะวิ่งตามพวกมันที่วิ่งออกไปได้ คยูฮยอนรีบเข้ามาหาซองมิน
" ซองมิน ซองมินชั้นขอโทษ..." ร่างสูงบอกก่อนจะโอบกอดร่างบางอย่างห่วงหา
นานทีเดียวก่อนซองมินจะรู้ว่าคนข้างกายคือคยูฮยอน
" คะ คยู ฮือๆ" ร่างบางร้องหนักก่อนจะโผเข้ากอดคนรักอย่างแนบแน่น
" คยูชั้นว่า พาซองมินกลับบ้านนายไปก่อนดีกว่านะ" เรียววุคบอกคยูฮยอนด้วยน้ำตานองหน้าด้วยความสงสารเพื่อนรัก ร่างสูงช้อนตัวซองมินอย่างเบามือ ก่อนจะรีบออกจากงานไปทันที
.
.
.
.
.
.
ภายในรถเบนซ์สีดำ คยูฮยอนโอบกอดซองมินแน่นราวกับคนข้างกายจะหายไปในอากาศหากปล่อยมือ แม้แต่วินาทีเดียว คนในอ้อมกอดยังร้องไห้ไม่หยุดตั้งแต่นั่งมา
" ไม่เป็นไรนะ ซองมิน ชั้นอยุ่นี่แล้ว " พูดปลอบคนข้างกายอย่างห่วงใย ก่อนจะจุตพิตเบาๆบนหน้าผาก ซองมินซุกหน้าลงบนอกคยูฮยอน พลางหอบหนักจนคยูฮยอนสงสัย
" ซองมิน เป็นอะไรนะ " เปลือกตาบางค่อยๆปิดลง
" ชะ... ชั้น " ร่างบางเอ่ยอย่างแผ่วเบาๆ พลางหายใจถี่รัว
" ชั้นจะไม่ไปไหนซองมิน ชั้นอยู่ตรงนี้แล้ว.....อยู่กับนาย "คยูฮยอนบอกคนในอ้อมกอด
คยูฮยอนว่างร่างบางบนเตียงนุ่ม ก่อนที่จะมองซองมินอย่างเป็นห่วง ในเมื่อซองมินยังไม่หยุดหายใจหอบหนัก ร่างบางกระสับกระส่ายไปมา ความรู้สึกภายในตัวเริ่มร้อนรุ่มขึ้นทุกทีหรือว่ายาเมื่อกี้.......
" ซองมิน " ร่างสูงเรียกคนรักอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ซองมินที่ดูอาการไม่ดีนัก คยูฮยอนค่อยๆ ถอดกิมโมโนที่หลุดลุ่ยออก ทันทีที่แหวกผ้าเนื้อดีออก รอยสีแดงช้ำปรากฎให้เห็นไปทั่วผิวเนียนขาว ร่างสูงนึกโทษตัวเองในใจไม่น้อย
ก็ตัวเค้าดูแลซองมินไม่ดีพอ ทำให้ต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายๆอย่างนี้ มือเรียวชุบผ้าลงในอ่างน้ำ ก่อนที่จะค่อยๆเช็ดตั้งแต่ซอกคอ จนทั่วร่างอย่างเบามือและห่วงใยที่สุด
" คะ คยู จูบหน่อยได้มั้ย "
ซองมินช้อนตามองคยูฮยอนที่นั่งอยุ่ข้างกายช้าๆ ปากอิ่มเผยอขึ้นอย่างยั่วยวน เพราะฤทธิ์ยาที่เริ่มออกฤทธิ์ ...............
ร่างสูงตกใจเล็กน้อย แต่ยังไม่ได้ทันได้พูดอะไร ซองมินก็คว้าข้อมือใหญ่ทั้งสองเข้ามาใกล้จนใบหน้าสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ริมฝีปากอิ่มประทับจูบบนริมฝีปากร้อนอย่างโหยหา ก่อนที่จะเริ่มบดเบียดจูบมากขึ้นตามแรงอารมณ์
" อื้ม....คะ คยู อื้ม...ม " ลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวกระหวัดกันอย่างร้อนแรง ซองมินโอบแขนขึ้นไปที่ท้ายทอยร่างสูงอย่างลืมตัว
แม้ตอนนี้จะมีคำถามมากมายให้หัวคยูฮยอน แต่ตอนนี้เค้าคงจะหยุดสัมผัสอันหอมหวานตรงหน้านี้ไม่ได้ เพราะถ้ามันจะช่วยลบความเจ็บปวดเมื่อครู่นี้ได้ เค้าก็ยินดีที่จะทำ
มือคู่เล็กสั่นระริก ค่อยๆเลื่อนมาปลดกระดุมเจ้าชายตรงหน้าออก ทั้งที่ริมฝีปากยังคงสัมผัสกันอยู่ ก่อนทีมือเล็กจะลูบผิวกายคนตรงหน้าอย่างลืมตัว คยูฮยอนถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งเพื่อที่จะให้ซองมินได้หายใจ ใบหน้าคมยิ้มให้กับคนตรงหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโต หวานฉ่ำปรือลง หวานเกินจะหยุดใจไว้ได้ ในตอนนี้ ร่างสูงก้มลงไปสูดดมความหอมจากแก้มเนียนอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะกดจูบเบาๆที่ซอกคอ กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลขึ้นจมูก
ซองมินลูบไล้มือเล็กไปที่แผ่นหลังของคยุฮยอนอย่างต้องการ
" คะ คยู " ร่างบางเรียกเสียงเซ็กซี่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปจูบร่างด้านบนอีกครั้ง ร้อนแรงและหลอมละลายมากกว่าครั้งไหนๆ ความร้อนภายในตัวยิ่งจะเพิ่มขึ้นทุกนาทีอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ร่างบางตรงหน้าช่างหอมหวานยิ่งกว่าใครๆ
ซองมินจะต้องเป็นของเค้าคนเดียว คนเดียวเท่านั้น
.
.
.
" อะ .....อ๊า " เสียงครางหวานหูดังขึ้นเมื่อร่างสูงกดกายลงมา ร่างสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน สัมผัสเนิบนาบและอ่อนหวานก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้น
กำลังดำเนินต่อไป ภายใต้ค่ำคืนที่พระจันทร์ส่องสว่างนวลตา คยูฮยอนทิ้งตัวลงนอนข้างร่างบาง มือเรียวขว้าตัวคนข้างๆมากอดแน่น จูบเบาๆที่หน้าผากก่อนจะเอ่ยคำรักผ่านใบหูเล็กนั่น ก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวานไปด้วยกัน
ซองมิน....ชั้นสัญญา ชั้นจะปกป้องนายเอง
.
.
.
เช้าวันรุ่งขึ้น ร่างบางค่อยๆลืมตาตื่น ด้วยแสงร่ำไรผ่านผ้าม่านในตอนเช้า ดวงตากลมโตกระพริบถี่ๆ พลางมองไปรอบๆ
นี่มัน....ห้องคยูฮยอน แล้วเมื่อคืน......
หลังจากลำดับเหตุการณ์อยู่สักพักใบหน้าใสก็ขึ้นสีชมพูระเรื่อในทันที
" ซองมิน ตื่นแล้วหรอ " คยูฮยอนเปิดประตูเข้ามา ในมือถือถาดอาหารบางอย่างมาด้วย ซองมินยิ่งหน้าแดงหนักเมื่อเห็นร่างสูง ยิ่งคิดยิ่งอาย
" ชั้นทำซุปมาให้หนะ ยังร้อนอยู่เลย" ร่างสูงบอก ก่อนจะวางถาดลงข้างเตียง ซองมินหลบสายตาเพราะความเขิน
" ซองมิน " ร่างสูงเรียกเสียงอ่อนโยนพลางนั่งลงข้างๆเตียงนุ่ม พลางมองเจ้ากระต่ายตัวน้อยที่มุดหน้าลงกับผ้าห่ม ด้วยความเอ็นดู น่ารักที่สุดเลย
" ต่อไปที่นี้.....ชั้นจะดูแลนายให้มากกว่านี้ " คยูฮยอนว่าแล้วใช้มือเรียวนั้นลูบหัวซองมินๆอย่างห่วงใย ร่างบางค่อยๆหันมาสบตากับคนตรงหน้าพลางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่าง
เขินอายด้วยคำพูด แววตาที่ดูเป็นห่วงมากมายนั้นทำให้ซองมินรับรู้ได้ว่าร่างตรงหน้าเป็นห่วงเค้าแค่ไหน ก่อนที่แวบตานั้นจะวูบลงจนซองมินสังเกตได้
" ชั้นขอโทษที่เมื่อวา........" นิ้วเรียวเล็กทาบทับปากเรียวของร่างสูงทันทีก่อนจะได้พูดต่อ ร่างบางโผเข้าไปกอดคยูฮยอนก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
" ขอบคุณน่ะคยู....ขอบคุณที่เป็นห่วงชั้น...........ขอบคุณจริงๆ" พลางกอดแน่นเข้าไปอีก คยูฮยอนกอดตอบอย่างรักใคร่
แค่มีคยูฮยอนเท่านั้น เค้าก็สามารถจะเข้มแข็งได้ อ้อมกอดและแววตาที่ห่วงใยมากมายนั้นทำให้ลืมเรื่องเลวร้ายทั้งสิ้นไปแค่ชั่วข้ามคืน
เพียงแค่มีคนตรงหน้าเท่านั้น
" ชั้นรักนายให้มากกว่าที่เคยรัก..."
" และปกป้องนายให้มากกว่าที่เคยปกป้อง ชั้นสัญญาซองมิน " ร่างสูงว่าก่อนจะจูบเบาๆที่หน้าผากคนรัก
.
.
บรรยากาศอ่อนหวานเริ่มปกคลุมคนทั้งสองอีกครั้ง ความสุข และรอยยิ้มอบอวลไปทั่วห้อง
ความรักนั้นช่างสวยงามและอบอุ่นมากมายเหลือเกิน คยูฮยอน
------------------------------------------------
กริ๊งงง ๆ
เสียงออดดังแต่เช้าทำให้ คนหน้าสวยงัวเงียตื่นขึ้นมาจากที่นอนนุ่ม พลางมองลงไปทีหน้าต่าง
" พี่ฮีชอลครับ ตื่นรึยังฮะ "
เจ้าเด็กสิงโตยืนตะโกนอยู่หน้าร้าน ในมือก็ถือดอกไม้ช่อใหญ่
" นี่ ! หยุดตะโกนได้แล้ว ยืนอยุ่ตรงนั้นแหละ " ร่างเพรียวเอ่ยก่อนจะเดินลงมาเปิดประตูให้
" จะเอาดอกไม้มาทำไมอีก ก็เห็นๆอยุ่ว่าบ้านชั้นขายดอกไม้หนะ " ฮีชอลว่า
" ไม่เห็นหรอกฮะ ความรักมันบังตาผม " ซีวอนว่าก่อนจะ เงยหน้ามองคนสวยตรงหน้า
" มาทำไมอีก " คนสวยเอ่ยก่อนจะมองหน้าเจ้าเด็กสิงโตอย่างไม่ตื่นดีนัก แต่คนข้างหน้ากลับมองว่า พี่ฮีชอลของเค้า (?)ช่างเซ็กซี่อะไรอย่างนี้ ผมนุ่มสีเข้มคลอเคลียต้นคอ กับเสื้อที่เปิดไหล่ขาวๆนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ
" ผม คิดถึงพี่หนะฮะ อยากมาหา" ซีวอนยิ้มแย้มปริ พลางมองคนตรงหน้าอย่างหลงไหล
" ว่างนักรึไง " ฮีชอลตอกกลับทำเอา คนตรงหน้าเสียเซลฟ์ไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมายิ้มร่าเหมือนเดิม
" สำหรับพี่ว่างเสมอฮะ "
" เอ่อ ว่าแต่ซองมินเป็นยังไงบ้างฮะ "
" ซองมิน..........."
" น้องชั้นนอนบ้านคยูนะ เค้าโทรมาบอกเมื่อคืน " ฮีชอลว่า
" อ้อ หรอฮะ " ซีวอนไม่กล้าพูดอะไรมากมาย เพราะไม่แน่ใจว่าเพื่อนเค้าจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฮีชอลฟังรึเปล่า
" วันนี้ผมจะมาช่วยงานนะฮะ " เด็กหนุ่มบอก
" ไม่มีงานทำหรอ " ฮีชอลว่าก่อนจะ รับดอกไม้ไปไว้ที่โต๊ะ
" ผมกำลังทำอยุ่นี่ไง "
"...................."
" ทำใจไม่ให้รักพี่มากไปกว่านี้ "
.
.
C h a p t e r 11
"คราวนี้ ยัยยองแฮนั้นทำเกินไปแล้วนะ "
ซีวอนพูดกับเพื่อนรัก ที่นั่งจิบกาแฟอยู่ในชั้นล่างของบ้าน
" ชั้นคุยกับเค้าแล้ว"
" แล้วว่าไง "
" ยองแฮไม่ได้ทำ "
" โห นั้นกล้าพูดมากเลยนะ ก็มียัยนั้นคนเดียวไม่ใช่หรอที่ตามตื้อแกนะ " ซีวอนพูดออกมาอย่างไม่เชื่อหู
" ชั้นว่าเค้าคงไม่ได้ทำ " คยูฮยอนพูดเสียงเรียบอย่างใช้ความคิด
" ถ้าเกิดยัยนั้นไม่ได้ทำ แล้วใครจะทำ "
" ไม่รู้สิ....มีคนเกลียดชั้นตั้งเยอะตั้งแต่แข่งบาสคราวนั้น "
"........................"
" เออ แล้วนายบอกพี่ฮีชอลรึเปล่า " สิงโตเพื่อนรักถามขึ้น
" ซองมินไม่ให้บอก "
" ทำไมวะ "
" นายไม่รู้เหรอว่าพี่ฮีชอลหนะ หวงซองมินยิ่งกว่าอะไร "
" ขนาดนั้นเลยหรอ "
" อะไรวะ จีบเค้าแล้วยังไม่รู้อีก ไม่ได้เรื่องจริงๆนะแก " คยูฮยอนตอบยิ้มเยาะเพื่อนรัก
" เรื่องแบบนี้มันต้องศึกษากันไปโว้ย ไม่ได้เร็วเหมือนแกนิ " พูดพลางมองอย่างเหนือกว่า
" เออ ว่าแต่แกเหอะจะเอายังไงเรื่องพี่ฮีชอล "
" ชั้นหรอ "
" ขอเตือนนะเว้ย ถ้าแกไม่จริงใจ ชั้นฆ่าแกแน่ "
" เออ เออ ชั้นมั่นใจวะ ว่าชั้นรักเค้าจริง " ซีวอนพูดอย่างมุ่งมั่น ทำหน้าเหมือนจะไปพิชิตดาบมังกรก็ไม่ปาน -*-
" ติดอยู่อย่าง " คยูทำหน้าสงสัย
" มี กขค "
-----------------------------------------------------------
แชะ !
ยามเย็นที่อากาศดี ซองมินออกมาดูแลต้นไม้ในเรือนกระจกที่ล็อคกุญแจนั้นอย่างอารมณ์ดีพลางถ่ายรูปการเจริญเติบโตขึ้นของดอกไม้ทุกครั้งที่เค้าเข้ามา
ทิวลิปสีเหลืองที่เจริญเต็มที่ ยามสะท้อนแสงแดดอ่อนๆ ดูสวยงาม สดใสราวกัยรอยยิ้มของคนที่เค้าตั้งใจเอาไปให้นัก ยิ่งคิดใบหน้าก็ขึ้นสีระเรื่อมือนุ่มหยิบรูปที่ถ่าย
จากกล้องโพราลอยด์ขึ้นดูแล้วยิ้มบางๆกับผลงานตัวเอง ก่อนจะนำใส่กล่องที่เตรียมมา
" ซองมิน " เสียงพี่ชายคนสวยเรียกจากด้านนอก
" ฮะ " กระต่ายน้อยขานรับก่อนจะเดินออกมาข้างนอก
" มากินของว่างกันเถอะ " ฮีชอลว่าพลางจูงมือน้องชายมาที่โต๊ะเล็กข้างสวนดอกไม้
" พี่ฮีชอลทำขนมหรอฮะ " ซองมินว่าพลางทำหน้าสงสัย ก็ปกติพี่ชายเค้าไม่ค่อยเข้าครัวทำขนมซักเท่าไร นอกจากจะอารมณ์ดีมากๆ
คิดได้ดังนั้น ก็ยิ้มออกมา
" มันแปลกเหรอ " ฮีชอลว่า
" เปล่าฮะ คิคิ " ว่าดังนั้นก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้พลางมองขนมในจานอย่างสนใจ
บราวนี่สีน้ำตาลเข้มในจานสีชมพูหอมกรุ่นกลิ่นช็อกโกแลตไปทั่วบริเวณ ข้างๆกันมีถ้วยชาดอกไม้ที่ฮีชอลชอบอยุ่อีกด้วย
" อ๊า น่ากิ๊นน่ากิน พี่ฮีชอลน่ารักที่สุดเย " ตาแป๋วๆแวววาวขึ้นมาทันที ว่าแล้วก็ลงมือจัดการขนมตรงหน้า จนพี่ชายคนสวยเผลอกัวเราะออกมาด้วย
ความเป็นเด็กที่แสนน่ารักของน้องชาย
" อะไรทำให้พี่อารมณ์ดีอย่างนี้น๊า " ซองมินว่าหลังจากจัดการเจ้าบราวนี่นั้นเสร็จแล้ว ตาแป๋วๆจ้องพี่ชายอย่างจับผิด
" ก็ไม่มีอะไรหนิ " ฮีชอลมองไปทางอื่น พลางยกถ้วยชาหอมดอกไม้ตรงหน้ามาจิบเบาๆ
" แต่ผมว่า...ต้องเป็นคนเมื่อวานแน่ๆเลย " เจ้ากระต่ายยิ้มน้อยๆ
" พูดอย่างนี้พี่เอาจานไปล้างดีกว่า " คนสวยว่าพลางลุกขึ้นเก็บจานแล้วเดินออกไปทันทีเจ้ากระต่ายน้อยรีบวิ่งไปดักหน้าพี่ชาย
" อ้า พี่อะอย่าเปลี่ยนเรื่องซิ " ฮีชอลทำแก้มป่องเล็กน้อย
" ท่าทางเด็กนั้น เจ้าชู้จะตาย ซองมินก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบ "
" คิคิ "
" ขำอะไร " ฮีชอลว่าเสียงดุเล็กน้อย หน้าแดงเรื่อขึ้นมาทันที น้องชายตัวดียิ้มๆกับท่าทางอย่างนั้นของพี่ชายก่อนจะเอ่ย
" ผมว่าให้เวลาเป็นตัวพิสูจน์ดีกว่าฮะ "
.
.
.
.
.
.
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นผ่านไป แต่ก็ยังไม่วายมีคนมาดักทำร้ายซองมินอีกจนได้ เช่นเดียวกับเย็นวันนี้ แต่โชคดีซีวอนมาช่วยไว้ได้ทัน
" โอ๊ะ เจ็บจังครับพี่ฮีชอล " ซีวอลครวญครางในขณะที่คนสวยกำลังทายาให้ตรงแขน
สายตากลมโตมองมาอย่างขัดใจ
" นายก็อยู่เฉยๆซิ " ฮีชอลแหววใส่
" โอ๊ะ... เจ็บฮะ "
ความจริงซีวอนก็ไม่ได้โดนอะไรร้ายแรงมากมายนักหรอก แค่แผลถลอกนิดหน่อยก็เท่านั้น เจ้าเด็กสิงโตมองมาที่ฮันคยองอย่างมีชัย
คนถูกมองได้แต่ยิ้มขำๆ ไม่ใช่ว่าเค้าจะไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าเด็กนี่แกล้งเจ็บไปก็เท่านั้น เรียกความสงสารจากคนสวยซะจริงพ่อคุณ
" ใครกัน...มาทำแบบนี้กับน้องชั้น " ฮีชอลพูดอย่างใส่อารมณ์
" ช่างมันเถอะฮะ พี่ " ซองมินพูดเสีงอ่อน
" จะช่างมันได้ยังไง ซองมิน ยอมคนมากเกินไปแล้วนะ " ฮีชอลเริ่มวีนแตก
" อย่าให้เจอนะ.....แม่จะต่อยให้คว่ำเลย"
".........................."
" โห แมนขึ้นเลย " ฮันคยองพึมพัม คนสวยหันไปหาอย่างเอาเรื่อง
" มีอะไรฮัน "
" เปล่าจ๊ะ แหะๆ"
" แล้วนาย " ฮีชอลหันมาหาซีวอนที่อึ้งไปหลายวิ ก็พึ่งเคยเห็นฮีชอลสุดสวยวีนแตกเป็นครั้งแรก
คนอะไร สวยแต่โหดชะมัด ......
" ค ครับ " ซีวอนสะดุ้ง
" ขอบคุณนะที่มาช่วยน้องชั้น "
" ครับ ไม่เป็นไรฮะ "
" เจ็บมากไหมเนี้ย " คนสวยบอกเสียงอ่อนก่อนจะค่อยๆทายาให้ตรงแขนขวา ซีวอนยิ้มแป้น
" เจ็บครับ เจ็บมาก " ฮันคยองทำหน้าอยากอ้วกซะเหลือเกิน พอเห็นหน้าเจ้าเด็กนี่ทำหน้าทำตา ออดอ้อนซะจนหน้าหมั่นไส้
" แผลนอกไม่เท่าไร แต่แผลในใจที่ซิฮะคงต้องให้พี่ช่วย "
"...................................."
.
.
.
" เล่นอะไรให้ดูเวลาบ้างเถอะ ชั้นไม่ได้อารมณ์ดีตลอดเวลาหรอกหนะ " คนสวยว่าอย่างอารมณ์เสียก่อนจะเดินออกไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้น้องชายแทน
ฮันคยองยิ้มร่าเริงพลางเดินเข้ามาแทนที่ฮีชอล
" เดี่ยวชั้นทาให้เองดีกว่า " ซีวอนมองฮันคยองอย่างขัดใจ แต่ก็ต้องยอมนั่งนิ่งๆแต่โดยดี
" โอ้ย เบาๆซิฮะ " ฮันคยองจิ้มสำลีไปเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้
" โทษนะ พอดีชั้นเป็นพวก มือหนัก เท้าหนัก " พูดพลางขำหน้าซีวอน
" ซองมิน ถ้าวันหลังไม่มีเพื่อนกลับบ้าน โทรเรียกพี่ไปรับรู้ไหม " คนสวยบอกน้องชายด้วยความเป็นห่วง
" ฮะ "
" อย่าให้รู้นะ ว่าเป็นใคร แม่จะไปวางระเบิดให้ถึงบ้านเลยคอยดู "
---------------
" อะไรนะ...เมื่อวานนายถูกดักทำร้ายอีกแล้วหรอ " เรียววุคถามเพื่อนรักในขณะที่ทั้งสาม นั่งเล่นอยู่ที่ริมทะเลสาบอย่างเคย
" แล้วคยูรู้เรื่องรึเปล่า "
" ยังหรอก ช่วงนี้คยูเค้ายุ่งๆกับธุรกิจที่บ้านหนะ ไม่ค่อยได้เจอกัน " ซองมินพูดเสียงอ่อน ช่วงนี้คยูฮยอนไม่ว่างตลอด เวลาที่จะไปเที่ยวด้วยกันก็ไม่ค่อยมี
ถึงจะในโรงเรียนก็ยังไม่ค่อยเห็นหน้าเลย ก่อนจะมองแหวนเแทนตัวอย่างคิดถึงเจ้าของ
" อีกอย่าง ถ้าเค้ารู้คงไม่สบายใจ "
" โธ่....ไม่ได้นะ ซองมิน ยิ่งนายไม่บอกเค้าก็จะยิ่งห่วงนายมากรู้มั้ย " มีอาเอ่ยอย่างเป็นห่วง
" ชั้น... "
" ต่อไปนี่นายต้องระวังตัวรู้มั้ย พวกนั้นจะมาไม้ไหนยังไม่รู้เลย " หญิงสาวบอกต่อ
" ใช่...แล้วนายก็พยายามอย่าอยุ่คนเดียวนะ " เรียววุคเอ่ยขึ้นมา
" เมื่อวานชั้นจะกลับบ้านกับนายแล้วเชียว ....แต่พอมาถึงที่จอดรถจักรยานนายก็ไปซะแล้ว " เจ้าตัวเล็กหน้าแดงขึ้นทันที
ซองมินรู้ว่าเพื่อนรักเค้าคนนี้เมื่อวานเยซองขอให้ช่วยติวการบ้านให้ เลยไม่อยากรบกวนเวลา
ก็นานๆทีเรียววุคจะได้สวีทกับเยซองนี่นา
หลายวันมานี้ กิจการของที่บ้านคยูฮยอนยุ่งมากมาย ธุรกิจไวน์และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เป็นกิจการอันยาวนานของตระกูล โจวที่เค้าต้องสืบทอด
คยูฮยอนถูกดึงไปเรียนงานและติดต่อธุรกิจกับหุ้นส่วนแทนพ่อของเค้าที่ช่วงนี้สุขภาพไม่ดีนัก ถึงแม้จะไม่มีเวลาว่างซักเท่าไร เค้าก็จะโทรศัพท์ไปหา
ซองมินเสมอๆ ทุกๆเย็นเสียงของซองมิน ถ้อยคำให้กำลังใจ และความรู้สึกเข้าใจเค้านั้นทำให้คยูฮยอนสบายใจได้เสมอ แต่ถึงอย่างนั้นเค้าก็อดที่จะห่วงเจ้ากระต่ายนั้นไม่ได้อยุ่ดี
ส่วนทางซีวอนก็กระวนกระวายเรื่องฮันคยองกับฮีชอลมาก เค้าจึงต้องหาข้อสรุปเรื่องนี้โดยการเชิญฮันคยองมาหาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
" ฮัลโหล ฮีชอลหรอ "ถามปลายสายที่โทรศัพท์ที่เขาเพิ่งจะกดถึง
" หวัดดีฮัน มีอะไรเหรอ "
" ตอนนี้ชั้น...ออกมาหาใครบางคนหนะ "
" เอ๋ "
" นายไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นนะ.....คอยฟังดีๆ " บอกต่อพลางซ่อนสายสมอท็อคไว้ในเสื้อ เพื่อที่จะได้ให้ปลายสายได้ยินบทสนทนา
" สวัสดีครับ พี่ฮัน นั่งก่อนซิฮะ " เสียงนุ่มดังขึ้นฮีชอลจำได้ทันที เจ้าของเสียงนี้คือ เจ้าเด็กสิงโต ซีวอน
" มีอะไรหรอก ที่เรียกชั้นมาหนะ " ฮันคยองถามคนตรงหน้า
" ผมต้องการจะมาคุยเรื่อง "
" ฮีชอล.... "
" ครับ "
" พี่คิดยังไงกับพี่ฮีชอลฮะ " ซีวอนเป็นฝ่ายถามบ้าง
" มันจำเป็นด้วยหรอ ที่ต้องบอกนายหนะ " มองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ไม่มีท่าทางขี้เล่นใดๆ
" จำเป็นซิฮะ เพราะถ้าพวกพี่รักกันจริงๆละก็ ผมก็จะหลีกทางให้ และจะไม่ไปรบกวนพวกพี่อีก " บอกด้วยสีหน้าจริงจัง ซะจนฮันคยองแปลกใจ
" นายไม่ปวดใจหรอ ถ้าทำอย่างนั้นนะ "
" ปวดซิครับ แต่ เพราะผมรักพี่ฮีชอลมาก มากซะจนอยากให้พี่เค้ามีความสุข แล้วก็ไม่ต้องมากังวลเรื่องของผม "
ความเงียบเกิดขึ้นทันที ซีวอนไม่รู้เลยว่าฮีชอลได้ยินเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น
" นายรักเค้าจริงๆหรอ " ถามราวกับรู้ใจคนฟังจากปลายสาย
" ครับผมรักพี่ฮีชอล รักมากเท่าที่คนๆนึงจะรักได้ ผมจึงอยากจะถามพี่ว่าพี่คิดยังไง"
"...................................."
" งั้นนายก็สบายใจได้ เพราะชั้นกับฮีชอลเป็นแค่เพื่อนกัน " ฮันคยองบอกซีวอนที่ทำหน้าตาอึ้งอยู่
" อ้อ อีกอยากพรุ้งนี้ชั้นก็จะกลับจีนแล้ว ไม่ต้องห่วง "
" โชคดีละกัน " บอกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะ เดินออกมา
.
.
.
" ได้ยินหมดแล้วใช่มั้ย ฮีชอล " ถามปลายสายที่เอาแต่เงียบ
" อื้ม...... ขอบใจนายมากนะฮัน " บอกก่อนจะวางโทรศัพท์ไปด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิม
" ซองมิน เอ่อ....เห็นเรียววุครึเปล่า " เยซองถามกระต่ายน้อยที่ตอนนี้นั่งเล่นอยู่ข้างทะเลสาบกับมีอา
" เรียวหรอ .... เค้าอยู่สนามบินหนะกำลังไปจีนกับพี่ฮัน......อ้าว เยซอง เดี๋ยวซิ.... " ซองมินยังพูดไม่จบประโยค
คนถามก็วิ่งออกไปทันทีโดยตั้งแต่รู้ว่า เรียววุคจะไปจีน
' นายอย่าพึ่งไปนะ ตัวเล็ก ขอร้องละ ชั้นยังไม่บอกอะไรบางอย่างกับนายเลย ' เยซองคิดก่อนจะบอกคนขับรถให้รีบออกรถไปสนามบินอยากด่วนที่สุด
ทำไมไม่บอกกันนะ ว่าจะไป ..........
นายใจร้ายจริงๆ ตัวเล็ก.........
ทันทีที่ถึงสนามบิน เยซองรีบวิ่งตามหาคนที่เค้าอยากเจอมากที่สุด ก่อนจะตรวจดูเที่ยวบินที่กำลังจะไปจีน
" ไปกันรึยัง " ฮันคยองถามน้องชายตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ
" ไปซิฮะ " ตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหยิบกระเป๋าสัมพาระข้างๆตัว
" เรียววุค !! " เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง
" ตาอ้วน นายมาทำอะไรหนะ " เจ้าตัวเล็กถามอย่างตกใจ เมื่อเห็นเยซองยืนหอบหายใจหนักอยู่ตรงหน้า
" มาหานายไงเล่า " ตอบอย่างร้อนใจ
" มาหาทำไม " เรียววุคถามกลับ
" เดี่ยวพี่ไปรอทางขึ้นละกันนะ " ฮัคยองบอกก่อนจะปล่อยให้ทั้งสองมีเวลาส่วนตัว เรียวอุคพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจคนตรงหน้าต่อ
" นายจะไปจีนจริงๆหรอ " เยซองถามคนตัวเล็กที่เอาแต่มองหน้าเค้าอย่างสงสัย
" ใช่ ชั้นจะไปจีนกับพี่ฮัน "
" อย่าไปเลยนะ ถ้านายไปชั้นจะอยู่กับใครละ "
" เอ๋ แล้วมันเกี่ยวอะไรละ " เรียววุคเอ่ยอย่า งงๆ
" นายมันใจร้าย "
" ทั้งๆที่ชั้นรักนายแท้ๆ นายไม่เข้าใจเลยรึไง " เยซองบอกก่อนจะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด ทำเอาเจ้าตัวเล็กนิ่งอึ้งไปทันที
" นะ นาย หมายความว่ายังไง "
" ก็ชั้นรักนาย หัดเข้าใจอะไรบางซิ........ "
ทั้งสองนิ่งเงียบไปซักพัก เรียววุคที่พึ่งเริ่มเข้าใจอะไรดีขึ้นนึกขำกับท่าทางที่แปลกไปของตาอ้วนนี่
" เพราะฉะนั้น อย่าไปเลยนะ ได้โปรด" เยซองบอกเสียงเบา
" แต่ชั้นไปแค่ 3 วันเองนะ คิคิ " เรียววุคบอก เยซองรีบปล่อยอ้อมกอด พลางมองคนตรงหน้าอีกครั้ง
" ฮ่ะ สองวัน " เอ่ยอย่างไม่เชื่อหู
" ก็ไปเที่ยวสามวัน แล้วก็ไปส่งพี่ชั้นด้วยหนะ " คำพูดของเรียววุคทำเอาคนตรงหน้าหน้าแดงขึ้นด้วยความอายและหน้าแตก -*-
เมื่อกี้เค้าพูดอะไรออกไปเนี้ย ~
" ว่าแต่เมื่อกี้นายพูดจริงเหรอ " เยซองพยักหน้า
" เอ่อ เป็นแฟนชั้นได้มั้ย " เยซองถามตะกุกตะกัก
"....................................."
" เดี๋ยวกลับมาจากจีนค่อยบอกละกัน ฮ่าๆ " ว่าแล้วก็ สะพายกระเป๋าหนีไปทันที
"........................"
" เฮ้ย ตัวเล็ก กลับมาเดี่ยวนี้น๊า ตอบมาก่อนซิ ฮึ้ย " เยซองโวยวายลั่น
.......... ไว้รออีก 3วันละกันนะตาอ้วน ฮ่าๆ ชั้นก็ชอบนายเหมือนกันละ ^^
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
" อ่า มีอาชั้นยังพูดไม่จบเลยนะ " ซองมินว่าพลางมองเยซองที่วิ่งออกไปอย่างไม่บอกไม่กล่าว
" อื้ม ช่างเค้าเถอะ "
La L a La~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกความสนใจจากร่างบางในทันที
ซองมินหยิบมือถือเครื่องเล็กนั้นขึ้นมาดูก่อนจะอมยิ้มเมื่อเห็นเป็นเบอร์ของใคร
" เดี๋ยวมานะ " บอกกับหญิงสาวก่อนจะเดินออกมา
" คยูเหรอ " เอ่ยถามปลายสายด้วยสีหน้าร่าเริง
" อื้ม ชั้นเอง....ทำอะไรอยู่ "
" นั่งเล่นเรื่อยๆนะ "
" วันนี้ชั้นต้องเข้าบริษัทกับคุณพ่อเลยต้องกลับก่อน เดี่ยววันนี้ซีวอนมันจะไปส่งซองมินให้ จะได้ไม่ต้องกลับคนเดียว "
" เหรอ อื้ม ^^ คยูฮยอนตั้งใจทำงานนะ "
" อื้ม..... ชั้นเป็นห่วงซองมินมาก รู้รึเปล่า "
" ชั้นก็เหมือนกัน............"
" เดี่ยวตอนเย็นไปหาที่บ้านนะครับ แค่นี้ก่อนนะ "
" อื้ม แล้วจะรอนะ "
.
.
" เอ่อ ซีวอน ทำอะไรอยู่หนะ" ซองมินถามคนข้างๆ ตากลมโต สนใจกระดาษสีชมพูที่ซีวอนกำลังเขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างตั้งใจ
" แต่งกลอนหนะ ซองมิน" ตอบโดยที่ยังก้มลงเขียนกระดาษในมือ
" กระดาษนั้น......." ซองมินว่าลอยๆก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้คนที่ตั้งใจเขียนเมื่อครู่หยุดเขียนทันที
" เคยเห็นพี่ฮีชอลเอาไปทิ้งทุกครั้งเลยนะ "
" จริงหรอ " ซีวอนถามอย่างเศร้าๆ
" แต่.... พี่เค้าก็เก็บมันขึ้นมาเหมือนเดิมทุกๆครั้งเลย แถมไม่ยอมให้ชั้นดูอีกด้วยซิ ^^" สิ้นคำพูดกระต่ายน้อย เจ้าสิงโตก็กลับมาเริงร่าอีกครั้งก่อนจะก้มลงเขียน
กลอนต่ออย่าง อารมณ์ดี
.
.
" กลับมาแล้วฮะ " เสียงหวานดังขึ้นที่หน้าบ้าน พี่ชายคนสวยที่กำลังจัดของอยู่หันมายิ้มหวานให้น้องชายก่อนจะละตัวจากกระถางต้นไม้สีสวยนั้นมา
" กินอะไรกันมารึยังละ " ถามน้องชายก่อนจะหันไปมองอีกคนที่เอาแต่ยืนยิ้มอยู่คนเดียว
" ยังฮะ เออพี่... เดี่ยวคยูฮยอนจะมาด้วยนะฮะ" ซองมินว่าก่อนจะวางกระเป๋าไว้ตรงโซฟา
" เอ พี่ตกแต่งร้านใหม่หรอฮะ " ซีวอนว่าพลางมองไปรอบๆร้านจากเดิมที่เป็นสีชมพูหวานมาเป็นสีฟ้าอ่อนใส ทำให้รู้สึกเย็นสบาย
" อื้ม พึ่งให้คนมาตกแต่งเมื่อวานนะ " ฮีชอลว่า
" สวยจังครับ "
" ไม่สวยได้ไงละ ชั้นเลือสีเองเลยนิ " บอกพลางมองรอบๆร้านตัวเองอย่างชื่นชม
" ผมหมายถึงพี่นะครับ สวยที่สุดเลย" ชมกันดื้อๆทำเอาคนถูกชมหน้าแดง ซองมินมองหน้าพี่ชายยิ้มๆ
" ชั้นไปทำอาหารดีกว่า " พูดดลางเดินไปที่ห้องครัว
" เดี่ยวผมช่วยนะฮะ " ว่าแล้วก็เดินตามพี่ฮีชอลไป
เห็นที่ซีวอนจะต้องมาเป็นพี่เขยเค้าจริงๆซะแล้วซิ ถ้ายังในคติที่ว่า ตื้อเท่านั้นที่ครองโลกหนะนะ ^^
เจ้ากระต่ายน้อยเดินไปที่เคาร์ทเตอร์ก่อนจะจัดขวดน้ำมันหอมที่ยังไม่ได้ระเบียบให้เข้าที่ กลิ่นหอมกรุ่นขึ้นจมูกกลิ่นดอกไม้ทั้งหลายที่ให้ความรู้สึกแตกต่างกันออกไป
หมับ !!
ท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดจากด้านหลังสัมผัส .... อบอุ่นที่คุ้นเคย ไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ว่าเป็นใคร
เพราะทั้งหมดรู้สึกได้ด้วยหัวใจ........
" คยู " ซองมินว่ายิ้มกว้าง หน้าขึ้นสีระเรื่อ
" อื้ม...." คยูฮยอนว่าก่อนจะหอมแก้มที่เป็นสีชมพูนั้นอย่างคิดถึงไปฟอดใหญ่
" อ๋า ... /////// " เห็นซองมินอุทานน่ารักทำเอาร่างสูงหมั้นเขี้ยวขึ้นมาทันที เลยหอมแก้มนวลนั้นไปอีกหลายครั้ง
" เดี๋ยว ชั้นได้เฉาตายพอดี >< " กระต่ายน้อยว่าพลางหันหน้ามามองคนข้างหลัง
" ไม่เฉาหรอกซองมินไม่ใช่ดอกไม้ ............. แต่ซองมินนะ หอมยิ่งดอกไม้ซะอีก " พูดก่อนหอมแก้มไปอีกฟอด
เจ้ากระต่ายน้อยอมยิ้มแก้มป่องก่อนจะหันมามองคนตรงหน้าที่เอาแต่กอดอย่างนึกขำ
" ลามก " ว่าพลางหยิกแก้มอีกคนอย่างหมั้นไส้
" ก็ซองมินของชั้นน่ารักหนิ " บอกก่อนจะเอาคางไปเกยกับไหล่คนข้างหน้า
" แล้ว ... " ไม่กล้าพูดมากไปกว่านี่แต่ดูเหมือนว่า ร่างสูงจะรู้ดีอยู่แล้ว
" รักซิ " พูดพลางถูแก้มตัวเองกับแก้มแดงๆนั้นเล่น
" อ๋า!! จักจี๋นะ ~ " บอกร่างสูงที่ยังไม่หยุดการกระทำ
โอ้ยๆ !!
เสียงหนึ่งดังขึ้นทำเอาสองคนพละออกจากกัน ซีวอนเดินเตะเอากับขาโต๊ะ พลางมองทั้งสองอย่างอึ้งๆข้างกันมีฮีชอลยืนอยู่ด้วย
" เอ่อ สวัสดีฮะพี่ฮีชอล " คยูฮยอนทักทายพี่ชายแก้เขิน
" เออ พี่ไม่เห็นหรอกนะ ^^ "
"นายก็ด้วยใช่มั้ย ซีวอน " หันไปถามอีกคนที่ยิ้มไปให้เจ้าเพื่อนตัวดีก่อนจะพยักหน้าตาม
" งั้นเดี่ยวพี่ไปทำกับข้าวต่อดีกว่า " พูดพลางดึงมือเจ้าสิงโตตามเข้าไปด้วย
"/////////////////////////////// "
".........................................."
ฮีชอลเดินมาหยุดอยู่ที่ห้องครัว ก่อนจะรีบปล่อยมืออย่างอายๆ
" ถ้านายจะช่วยก็ ช่วยล้างผักละกันนะ " บอกก่อนจะหันไปเริ่มหันเนื้อปลา
" เอ่อ พี่ครับ "
" หืม มีอะไร "
" คือ ผมมีอะไรจะบอกฮะ "
"................................"
" ผมหนะ........."
"......................."
" ผม................."
Tbc*
edit @ 2007/04/08 09:27:45 edit @ 2007/04/08 09:30:43
edit @ 2007/04/08 09:36:23
