Taking :
อ่า เอาฟิคมาลงบล็อคแล้ว ฮี่ๆ เผื่อใครอยากอ่าน * เงียบ* เรื่องนี้ลงในบอร์ด คยูมิน, เอสเอ็มฟิคแล้วนะค่ะ
คนแต่งคนเดียวกัน ช่วยๆกันแต่ง 2คน อิอิ เรื่องนี้เป็น boy 's love นะใครไม่ชอบ ปิดไปเลยน่ะค่ะ จะได้ไม่เสียความรู้สึก
^_________________________^
comment comment เรื่องแรกฝากด้วยน่ะค่ะ
ลงถึงตอนที่ 3 ก่อนน๊า
: gussie_ Min
.
.
.
M i r a c u l o u s O f _____* Love
Kyumin , yeryeo, woncin
Chapter
1
มิน...
.....
ซองมิน
.....
ซองมินนี่
หื้อ ..... มะ มีอะไรหรอ ซองมินขานตอบดวงตาคู่โตไม่ได้หันมามองคนถามแม้แต่น้อย แต่เพียงยังคงมองภาพ
ตรงหน้า โดยไม่ละสายตาไปจากที่เดิม
ซองมิน นายฟังชั้น... อยุ่รึเปล่า เรียวอุคพูดซ้ำ คิ้วบางขมวดด้วยความสงสัย ว่าเจ้ากระต่ายน้อยให้ความสนใจ
อะไรมากกว่า หนังสือตรงหน้า
ซองมิน มองอะไรอยุ่นะ เรียวอุคมองตามสายตาของเจ้ากระต่ายไป แล้วก็เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้ซองมินเหม่อได้ขนาดนี้ ในเมื่อคยูฮยอน 1 ในสี่จตุรเทพของโรงเรียน กำลังเดินคุยอยุ่กับอีกหนึ่งสมาชิก เยซอง เมื่อสองหนุ่มเดินผ่านไป ไม่ต้องแปลกใจเลยว่าทำไม่พวกสาวๆถึงได้มองตามกันตาเป็นมัน
ชอบ... เค้าละซิท่า เรียวอุคแซว พลางหันมามองดวงตาคู่สวยที่ถึงแม้จะถูกบดบังด้วยแว่นกลม ๆ แต่ดวงตาคู่นั้นก็ยังชวนให้น่ามองมิใช่น้อย
ปล่าว... ไม่มีอะไรนิ ซองมินปฎิเสธ ดวงตาใสแป๋วหันกลับมาให้ความสนใจกับหนังสือตรงหน้าเช่นเคย
นั้นโกหกคำโตเลยนะ ซองมิน เรียวอุคไม่หยุดแซวแถมยังแกล้งให้ซองมินหน้าแดง ด้วยการจ้องตาเพื่อนรักอีก
ปล่าวโกหกซะหน่อย....ก็แค่... มองเฉยๆ... ซองมินหน้าแดงแกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ
นายอย่ามาปากแข็งหน่อยเลย ทำยังกับว่าชั้นไม่รู้งั้นแหละ
ถึงชั้นชอบเค้าจริง ๆ มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก
เค้าจะมาสนใจคนอย่างชั้นได้ยังไง ประโยคสุดท้ายซองมินพูดอย่างแผ่วเบา ดูเหมือนว่าเค้าจะพูดในสิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจออกไป
อย่าพูดอย่างนั้นซิ ซองมิน มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกน่า เรียวอุคพูดปลอบเพื่อนรักในขณะที่ซองมินยิ้มให้
แต่เค้าก็รู้ว่าซองมินทุกข์ใจเรื่องนี้ขนาดไหน นานเท่าไรแล้วที่ซองมิน แอบรักคยูฮยอนอยุ่ข้างเดียว แอบมองคยูฮยอนข้างดียว แล้วเจ้าตัวจะรู้บ้างมั้ยว่า คนที่แอบเอาดอกไม้ไปให้บ่อยๆ จะเป็น ซองมินเพื่อนรักของเค้าคนนี้
เฮ้อ..ซองมินชั้นละสงสารนายจริง ๆ
________________________
ว่าไง ...วันนี้ได้ดอกไม้อะไรละ คยู เยซองเอ่ยถาม คยูฮยอนมองดอกไม้อย่างครุ่นคิด
ทิวลิปสีเหลือง
นาย...ไม่คิดจะสืบหา ตัวคนให้บ้างหรอไง อีทึกที่นั่งกอดอกอยู่ พูดพลางมองดอกไม้สีเหลือง
ที่อยุ่ในมือของคยูฮยอน
ชั้นละนับถือความพยายามของเค้าจริงๆวะ ซีวอนพูดออกมา หลังจากที่นั่งเงียบอยุ่นาน
ไม่ละ ชั้น...ไม่ค่อยสนใจเท่าไร พูดพลางเก็บดอกไม้ใส่กระเป๋าอย่างเบามือ และหยิบการ์ดเล็กๆที่แนบอยุ่กับ
ดอกไม้ขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจะได้อ่าน ซีวอนก็ดึงการ์ดใบนั้นไปอย่างรวดเร็ว แล้วอ่านเสียงดัง
There's Sunshine in Your Smile
ว๊าวว... รอยยิ้มของนายมัน ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยหรอ ฮะๆ ๆ
พอเหอะ ซีวอน...นายกับชั้นต้องไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว ใกล้จะเริ่มแข่งบาสแล้วนะ คยูพูดตัดบท ดึงการ์ดใบนั้นกลับคืน แล้วเดินออกไปจากห้อง
เออ ๆ ไปก็ได้เดี่ยวสาวๆรอนาน พูดส่งท้ายแล้วเดินตาม คยูออกไป
ซองมิน..กลับบ้านกัน เรียวอุดพูดพลางเก็บของใส่กระเป๋า แล้วหันไปรอฟังคำตอบจากเพื่อนกระต่ายที่ตอนนี้กำลังเหม่อมองไปยังสนามบาสข้างล่าง กำลังมีผู้คนหลั่งไหลมายังอัฒจันทร์
ซองมิน
.........
ซองมิ๊นนน เรียวอุคตะโกนดังขึ้น เรียกเจ้ากระต่ายน้อยให้มาสนใจฟังเค้า
หะ อะไรนะเรียว ซองมินสะดุ้ง
กลับบ้านเถอะ เรียวอุคถามซ้ำอีกครั้ง
เออ... นายกลับบ้านไปก่อนเถอะ ....ชั้นว่าจะไปอ่านหนังสือในห้องสมุดก่อนนะ ซองมินบอกกับเรียคอุค
งั้นหรอ ..งั้นชั้นกลับก่อนนะ อ่านหนังสือให้สนุกละ เรียวอุคพูดทั้งๆที่รู้ดีว่าซองมินไม่ได้ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดหรอก หากแต่จะไปสนามบาสเพื่อไปเชียร์เทพบุตรสุดหล่อของเจ้ากระต่ายน้อยเสียเองมากกว่า
เย็นนี้จะหนาว รีบๆ กลับบ้านละ
อื้ม
เรียวอุคบอกลาซองมินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เมื่อเค้าเดินลงบันไดมากจากชั้น4 แต่แล้ว
พลั่ก ! !
โอ้ย ขอโทษครับ เรียวอุคอุทานเมื่อรู้สึกว่าร่างบางๆของตนไปชนกับร่างๆหนึ่งอย่างแรง จนร่างของเค้าเซไปเล็กน้อย
นี่นาย เดินไม่ดูตาม้าตาเรือบ้างหรอไง จะรีบไปไหนกันหนักหนา เยซองพูดอย่างใส่อารมณ์
ก็ชั้นขอโทษแล้วไง จะเอาอะไรอีก เรียวอุคพูดขึ้น นึกโมโหที่เค้ายอมขอโทษแล้วแต่คนถูกชนกลับมายืนว่าราว
กับว่าเค้าทำเรื่องผิดร้ายแรงก็ไม่ปาน
มีอะไรหรอ อีทึกที่เดินเข้ามาทักทั้งสอง
ก็เด็กบ้านี่ซิ วิ่งมาชนชั้น เยซองพูดพร้อมกับจัดเสื้อให้เรียบร้อย
ชั้นไม่ใช่เด็กนะ ชั้นนะอยุ่ชั้นเดียวกับนายรู้ไว้ซะ เยซองถลึงตาใส่
........
อีตาอ้วน ชิ
หน็อย !! กล้าดียังไงมาว่าชั้นอ้วนนะหะ เยซองก้าวขาเข้ามาหาเรียวอุค เค้าถอยหลังสะดุดบันไดเล็กน้อยย
ไม่เอาน่าเยซอง อีทึกพูดเตือนเยซอง พร้อมกับดึงข้อมือไว้
คยูฮยอนกับซีวอนจะเริ่มแข่งบาสแล้วนะ อีทึกเสริม ก่อนที่ร่างบางจะได้โอกาศวิ่งหนีไป
ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ้ตัวเล็ก เยซองตะโกนตามหลังร่างบางไป
อีตาอ้วนเอ้ย คิดว่าตัวเองป๊อบมากแล้วจะมารังแกใครก็ได้รึไง เรียวอุคบ่นอุบอิบขณะเดินลงบันไดมา
เมื่อใกล้จะถึงเวลา เหล่าบรรดานักเรียนสาวๆ ก็เริ่มจับจองที่นั้งในสนามบาสจนเต็มแล้ว อากาศช่วงเย็นวันนี้กำลังเย็นสบาย ลมหนาวเบาบางพัดเข้ามาเป็นระยะ ๆ
ว้า... ไม่มีที่นั่งเลย ทำไงดีละ ซองมินที่พึ่งมาถึง มองหาที่นั่งให้ตัวเองดวงตากลมโตมกวาดสายตาไปรอบๆก่อนจะทันเห็นเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ วางอยุ่หลังอัฒจันทร์ เค้าเดินไปลากมันออกมาอย่างเก้ๆกังๆ ผู้คนบนอัฒจันทร์พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น เสียงหัวเราะ หยอกเหย้ากันอย่างเสียงดัง
ซองมินลากเก้าอี้มาข้างๆอัฒจันทร์ หาที่ที่จะมองเห็นการเล่นในสนามให้ดีที่สุด
ตรงนี้ละ ซองมินพูดกับตัวเองก่อนจะค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้
คยูฮยอน ชั้นดีใจจังที่ได้นั่งมองนายจากตรงนี้ ถึงแม้ว่านายจะไม่เคยเห็นชั้นในสายตาเลยก็ตาม
พลั่ก !!
เค้าต้องเจ็บที่สีข้างในทันที่ ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างมาดันเค้าออกจากเก้าอี้
ร่างบางล้มลงไปบนพื้น แว่นตาเลื่อนหลุดกระเด็นตกไป เค้ารีบคลำหามัน แต่ดูเหมือนสายตาอันพร่าเลือนจะเป็นปัญหาเอามากๆ เค้าขว้าแว่นตาได้ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเช็ดด้วยเสื้อของตัวเอง แล้วใส่มัน
นี่เธอทำอะไรของเธอนะ ซองมินถามผู้หญิงสามคนตรงหน้า
เก้าอี้นี้.... เป็นของชั้นผู้หญิงที่ยืนอยุ่ตรงกลางเอ่ยขึ้น
ซองมินรู้จักดี เค้าจะไม่รู้จักได้ยังไงละ ก็ผู้หญิงคนนี้นั้นแหละ เป็นศัตรูหัวใจของเค้าเอง
ยองแฮ หญิงสาวที่ชอบทึกทักตนเองว่าเป็นแฟนคยฺฮยอน เธอเป็นผู้ดีมีชาติตระกูล แต่นิสัยใจคอไม่ได้สูงตามชาติตระกูลของตนเองเลยซักนิด หล่อนเกลียดผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้คยูฮยอน เธอเป็นนางมารร้ายดีๆนี้เอง
แต่..... ชั้นเจอเก้าอี้นี้ก่อนเธอนะ ซองมินร้องขึ้นมือบางยังคงกุมเอวของตนเอง
แล้วไง...นายเจอก่อน...แต่...ชั้นจะนั่งมีปัญหาอะไรมั้ย ยองแฮพูดอย่างเยาะเย้ย
ผู้หญิงอีก 2คนที่ยืนอยุ่ข้างๆหัวเราะอย่างพอใจ
แล้ว...ถ้าเธอเอาเก้าอี้ไปแล้ว...ชะ...ชั้นจะนั่งไหนละ ซองมินพูดขึ้น
นั้นมันก็เรื่องของนาย ไปเถอะ..โพลิน ยูเมะ คยูของชั้นจะแข่งแล้วนะ
ซองมินน้ำตาร่วง
...ทำไม... เค้าเป็นผู้ชายแท้ๆ กลับอ่อนแอปล่อยให้ผู้หญิงมารังแกโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย
เค้านั่งกอดเข่า ใบหน้าที่มีน้ำตาอาบแก้มซบลงบนเข่าตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอยุ่อย่างนั้น
เสียงกึกก้อง ดังกระหึ่มบนอัฒจันทร์ต้อนรับนักกีฬาเข้ามาในสนาม เสียงกรี๊ด เสียงเชียร์ดังขึ้น
ซองมินรีบปาดน้ำตา แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูขึ้นมาเช็ดหน้าก่อนจะลุกขึ้นมองภายในสนาม ผู้เล่นทั้ง2ทีมจับมือกัน เค้าเดินมายังหลังต้นไม้ข้างๆอัฒจันทร์ น้ำตายังคงไหลอาบแก้มเป็นระยะๆ เกมในสนามเริ่มขึ้น เสียงเชียร์ดังขึ้น เรื่อยๆ
ร่างบางทรุดลงที่พื้นข้างๆต้นไม้ ดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยน้ำตาหลังกรอบแว่น มองภาพผู้ชายคนหนึ่งในสนาม
คยู...ชะ...ชั้นอยากจะบอกนาย..ว่าชั้นชอบนาย ซองมินสะอื้นเบาๆ
ถึงชั้นได้แต่พูดอยุ่ตรงนี้ ตรงที่นายไม่เคยรับรู้ ตรงที่นายไม่เคยได้ยิน น้ำตาอาบแก้มเนียนอีกครั้ง
ชั้นมันทำได้แค่ กระต่ายหมายจันทร์เท่านั้น
นายมองหาอะไรนะ คยู ซีวอนถามคยูฮยอนเมื่อเห็นเจ้าตัวมองไปรอบๆ สนาม
เปล่านิ แล้วทั้งสองก็เดินเข้ามาในห้องแต่งตัวนักกีฬา
นายเก่งมากเลยคยู อีทึกร้องทักเมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา
สาวๆกริ๊ดเต็มเลย ชั้นนะแสบหูไปหมด เยซองเสริมก่อนจะตบไหล่เพื่อนรัก
ขอบใจ คยูฮยอนตอบอย่างเซ็งๆ
นายเป็นอะไรรึเปล่า อีทึกถามเมื่อเห็นเค้าไม่รู้สึกดีใจกับเรื่องนี้เอาซะเลย
Chapter
2
กระต่ายน้อยนั่งอยุ่บนม้านั่งคนเดียว หลังโรงเรียนที่ตอนนี้เงียบสงบเป็นที่นั่งประจำของร่างบางเค้าทอดสายตาไปยังทะเลสาบที่สวยงามเบื้องหน้าซึ่งตอนนี้ผืนน้ำกลายเป็นสีส้มสะท้อนกับแสงอาทิย์ยามลับขอบฟ้า เค้าก็มองดูนาฬิกานี่ก็เย็นแล้ว เค้าควรจะกลับบ้านซะก่อนที่พี่ฮีชอลจะเป็นห่วง
ร่างบางลุกขึ้นเดินเอากระเป๋านักเรียนมาด้วย ก่อนจะพาร่างของตนเองเดินมาตามทางของโรงเรียน บัดนี้ไม่มีผู้คนเหมือนเก่าแล้ว เย็นป่านนี้ไม่มีไคอยุ่ที่โรงเรียนเหมือนกับเค้า ซองมินเดินมายังที่จอดรถจักรยานแล้วค่อยๆจูงมันออกมา ร่างบางนำกระเป๋าของตนเองวางไว้หน้าตะกร้า ก่อนจะขี่จักรยานแล้วปั่นไปตามทาง
.
.
.
ครับ...ครับพ่อ...ผมเข้าใจครับแค่นี้นะครับ คยูฮยอนวางโทรศัพท์จากผู้เป็นพ่อ ด้วยสีน้ำเรียบเฉย นั่นเป็นเพราะเค้าไม่ค่อยได้ยิ้มเลยต่างหาก
หลายต่อหลายครั้งที่พ่อของเค้าต้องไปธุระต่างประเทศไม่ได้อยู่ฉลองความสำเร็จของเค้า แต่ไม่เป็นไรหรอกเค้าชินเสียแล้ว มันเกิดขึ้นบ่อยจนเค้าไม่ใส่ใจมัน
คยูฮยอนมองออกไปนอกรถเบนซ์สีดำ กระจกใสสะท้อนภาพเค้าเอง หลังเอนพิงเบาะนุ่มก่อนจะปลดเนคไทที่คอออกเล็กน้อย แอร์ที่เย็นฉ่ำบวกกับความอ่อนเพลียจากการเล่นกีฬา กำลังกล่อมเค้าให้หลับ
เอิ๊ยด !!
เสียงเบรกดังขึ้นทำให้คยูฮยอนต้องสะดุ้ง ตื่นขึ้น
ขอโทษครับ คุณหนู... เป็นอะไรรึเปล่าครับ
เปล่า ... เกิดอะไรขึ้นหนะ
อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ คนขับรถพูดขึ้นก่อนจะเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว
คยูฮยอนชะเง้อมองอย่างเป็นห่วงก่อนจะเปิดประตูรถตามลงมา
เค้าเป็นอะไรมั้ย คยูฮยอนรีบถามก่อนจะมองร่างบางที่นั่งกุมขาอยู่ที่พื้น
ท่าทางจะเจ็บขานิดหน่อยนะครับ คนขับรถตอบแทนก่อนจะเดินลงไปลากจักรยาน
ร่างบางคลำหาสิ่งของบางอย่างในความมืด ที่ตอนนี้กระเด็นหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้
นายเป็นอะไรรึเปล่า....
.........................เจ็บ
ให้ชั้นช่วยมั้ย คยูฮยอนย่อตัวลงก่อนที่จะช่วยพยุงคนตัวเล็กขึ้นมาจากพื้น ร่างบางสบตากับเค้า ดวงตากลมโตพยายามหรี่มองคนตรงหน้า
เสียงคุ้นจัง เหมือนเคยได้ยินที่ไหนนะ
คยูฮยอนมองตาร่างบาง ดวงตาคู่สวยแสนหวานช่างหน้ามองเหลือเกิน เค้าอึ้งไปพักใหญ่
แว่น....
ซองมินอุทาน ก่อนจะก้มลงตามหาแว่นตามเดิม
ให้ชั้นช่วยนะ คยูฮยอนช่วยร่างบางหา อีกมือหลังก็ค่อยๆประคองตัวไว้ไม่ให้ล้ม
นี่ครับ เจอแล้วครับคุณหนู คนขับรถพูดพลางชูแว่นที่แตกขึ้นมา
มันแตกแล้ว...ชั้นของโทษนะ คยูฮยอนบอกอย่างเสียใจ
จักรยานมันก็พังด้วย
เอ่อ....ไม่เป็นไรหรอก ซองมินพูดอย่างเศร้าๆก่อนจะคลำหาจักรยาน แล้วเดินจูงอย่างทุลักทุเล
เดี่ยวซิ....นายจะกลับยังไงละ...แว่นก็แตกจักรยานก็พังให้ชั้นช่วยนะ คยูฮยอนพูดขึ้นก็จะรีบเข้าไปประคอง ซองมิน
ไม่เป็นไรหรอ.. ชะ...ชั้น
ไม่เป็นไรได้ยังไงละ... คนขับรถของงชั้นทำให้นายเป็นแบบนี้ชั้น..จะรับผิดชอบเรื่องทุกอย่างเอง
แต่....
ห้ามปฎิเสธเด็ดขาด เพราะมันทำให้ชั้นรู้สึกผิด
เดี่ยวชั้นจะให้คนของชั้นมารับจักรยานของนายทีหลังนะ
ขอบคุณนะ ... ชั้นมองไม่เห็นเลย ซองมินอุทาน
นายนั่งในรถก่อนนะ คยูฮยอนเปิดประตูข้างหลังรถให้ซองมินก่อนจะดันร่างบางเข้าไปในรถ ซองมินเริ่มรู้สึกว่าเค้ารู้สึกเจ็บขามากขนาดไหน ทั้งแขนและขาดูจะไร้เรี่ยวแรงไปโดยปริยาย สายตาพร่าเลือน แม้จะพยายามมองคนข้างๆเพียงใด แต่ก็มองไม่ถนัดตา
นายชื่ออะไรนะ... คยูฮยอนถามหลังจากนั่งรถมาด้วยกัน
ซองมินฮะ ซองมินตอบสายตามองไปยังคนถาม
คยูฮยอนมองตอบ ดูเหมือนว่าตัวเค้าเองจะถูกสะกด ภายในดวงตาคู่นั้นราวกับต้องมนต์
ใบหน้าร้อนผ่าวก่อนจะทันรู้ตัว เจ้าตัวก็เบื้องหน้าหนีไปเสียแล้ว
<
