C a n d y ● g u s s i E * )) s o S w e e t ....

Chapter 15 __________

gussie : เหนือ่ยจาง จะจบแล้วน๊าคะ อิอิ ฝาก ๆ บอร์ดยูริ ๆ ด๊องมิน เป็นต้น คึคึ

http://iyurizm.30.forumer.com/index.php

แล้วก็ hi5 พึ่งทำค๊า แหะๆ

http://guszhiberryii6.hi5.com

งืม มีใครสนใจจะ ให้เรื่องนี้รวมเล่มม๊า !! 5+ ถ้ามีโพสไว้ก็ได้น๊า กลัวทำแล้วไม่มีใครเอา คึคึ

15

ท้องฟ้าสีเข้มในตอนกลางคืน ดวงดาวยังเต็มฟ้าเหมือนทุกวัน ดวงจันทร์ก็ยังคงงดงามเหมือนเดิม
สายลมอ่อนๆพัดเข้ามาทางหน้าต่าง ประทะกับร่างๆหนึ่งที่สายตายังคงเหม่อลอยไปไกลอย่างไม่รู้จุดหมาย
น้ำอุ่นค่อยๆไหลลงมาตามแก้มขาวซึ่งเจ้าตัวก็ดูเหมือนจะไม่คิดที่เช็ดมันออกกลับปล่อยให้มันไหลตามแรงโน้มถ่วงของโลกไปเรื่อยๆ

" ซองมิน "

เสียงเรียกของพี่ชายคนเดียวทำให้ซองมินหันไปมองอย่างตกใจ มือเล็กปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว
ถึงจะทำแบบนี้ พี่ชายของเค้าก็รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น

" ไม่ร้องนะ " ฮีชอลนั่งลงข้างๆเตียงซองมินพลางจับไหล่น้องชายมากอดเอาไว้ ร่างเล็กในอ้อมกอดกอดตอบอย่างต้องการความเข้มแข็ง
ฮีชอลขยับตัวเข้าใกล้น้องรักมากขึ้น รู้เสมอว่าสองสามวันที่ผ่านมานี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

" ผม คิดถึงเค้า......... " เสียงแผ่วเบาราวกระซิบ ฮีชอลจึงได้แต่ลูบหัวซองมินเบาๆ

" พี่เข้าใจ "

" เค้า เบื่อผมจริงๆใช่มั้ยฮะ "

" .............................."

" พี่ว่าเค้าต้องมีเหตุผล คยูฮยอนไม่ใช่คนแบบนี้พี่รู้ "

" แต่......"

" ถามสิซองมิน ถามเค้าจะไม่ได้ต้องมาทรมาณแบบนี้ "

" อย่าเอาแต่หนี เข้าใจมั้ย " สายตาอ่อนโยนมองน้องชายอีกครั้งก่อนจะลูบหัวเบาๆปล่อยให้ซองมินร้องไห้เงียบๆอยู่อย่างนั้น

ซีวอน คยูฮยอนเรียกเพื่อนรักนั่งเรียนอยู่ข้างหน้า คนถูกเรียกหันมามองด้วยท่าทีสงสัย

นายช่วยไปส่ง ซองมิน ตอนเย็นหน่อยได้มั้ย...

ทำไมนายไม่ไปส่งเค้าเองล่ะ

........................

........................

ชั้นไปส่งให้ก็ได้...ตอนเย็นชั้นจะไปหาพี่ฮีชอลอยู่พอดี บอกคนข้างหลังก่อนจะหันไปจดงานต่อ

ชั้นเบื่อที่จะถามคำถามนั้นนะ เยซองที่นั่งข้างๆร่างสูงเอ่ยขึ้นมา

แต่ชั้นก็ต้องถามนาย... วางปากกาลงแล้วหันมามองคยูอย่างจริงจัง

..........................

เหตุผลที่นายเลิกกับซองมินไม่ใช่ว่าเพราะนายไม่ได้รักซองมินใช่มั้ย

ว่าไง ถามต่อ

...............

ตอบสิ

ใช่... ร่างสูงตอบ

ชั้นไม่ได้รักง่ายเบื่อง่ายนะ... เอ่ยเบาๆ

ก็ใช่ไง...ชั้นถึงถามนายเนี่ย

แล้วเหตุผลที่แท้จริงล่ะ

ข้อแรก... เยซองฟังอย่างตั้งใจ

นายก็รู้ว่ามีคนดักทำร้ายซองมิน... คยูบอก

ในขณะที่ชั้นยังไปช่วยงานแทนพี่ชั้นที่บริษัท...ชั้นแทบจะไม่มีเวลามาดูแลซองมิน

งั้นก็หมายความว่า..ถ้าพี่นายเรียนจบจากอเมริกาแล้ว...นายก็จะได้เป็นอิสระ...ไม่ต้องไปทำงานที่บริษัทอีกใช่มั้ย เยซองถาม

มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ

หมายความว่าไง

แม่ของชั้น...จะจับชั้น...หมั้นกับยองแฮ ทั้งสามคนหันมามองคยู

นั่นมันคลุมถุงชนเลยนะ อีทึกบอก

ชั้นรู้

แล้วนายยอมหรอ

........................

นั่นมันทั้งชีวิตของนายเลยนะ ซีวอนพูดเสียงเบา

........................

........................

แล้วพวกนายจะให้ชั้นทำยังไง...พวกนายน่าจะรู้ดีว่าคุณแม่เป็นคนยังไง "

พาซองมินหนีไปเลยสิ ซีวอนเสนอ

แกจะบ้าเหรอซีวอน... เยซองแหวใส่

แล้วถ้าพาซองมินไป แล้วพี่ฮีชอลล่ะ

ก็อยู่กับชั้นก็ได้... ซีวอนพูดอย่างร่าเริง

แกนี่นะ...พ่อแม่เค้าไม่มี นายยังจะมาพรากพี่พรากน้องอีก เยซองบอก

แล้วนายจะทำยังไงล่ะ อีทึกถามร่างสูงที่นั่งเงียบ

...คยูฮยอนไม่ได้ตอบอะไรทั้งสามคน...ตอนนี้เค้ายังคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น...ถ้าเค้าต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ...การตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม
...เป็นการกระทำที่ดีที่สุด...แม้จะทำให้ทั้งสองคนปวดใจก็ตาม

ตัวเล็ก...ขอหนุนตักหน่อยสิ เยซองบอกเรียวอุคที่นั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ ข้างๆกันมีซองมินที่กำลังจดช็อตโน๊ตอยู่ด้วย

อ่านหนังสืออยู่นายไม่เห็นหรอตาอ้วน คนตัวเล็กแหวใส่

" อย่ามากวนสมา...."

ตุ๊บ

เจ้าตัวเล็กยังพูดไม่ทันจบเยซองซบลงบนตักเรียวอุคทันที

เฮ้ย!! อะไรของนายเนี่ย คนตัวเล็กว่า

ก็อ่านไปสิชั้น...ชั้นก็แค่อยากหนุนตักนายหนิ มองคนข้างบนยิ้มๆก่อนจะแกล้งหลับ

ตาอ้วน... มือเล็กหยิกแก้มคนบนตักไปมา...ซองมินยิ้มน้อยๆกับบุคคลทั้งสอง...
ถ้าเค้ายังไม่ได้เลิกกับคยูฮยอน เค้าคงจะมีความสุขแบบนี้

ดูนายสองคนคงจะรักกันมากเลยนะ ซองมินพูดพลางยิ้มบางๆ ให้กับคนทั้งสอง

ไม่หรอกเราสองคนทะเลาะกันบ่อยจะตาย เรียวอุคพูด

นั่นสิ เยซองพูดขณะที่ตาก็ยังหลับอยู่

มือเล็กหยิกแขนคนบนตักเป็นเชิงปราม

โอ้ย!! เจ็บนะตัวเล็ก เยซองลูบแขนตัวเองเบาๆ

บอกว่าไม่ให้เรียกตัวเล็กไง เรียวอุคแหวใส่

จ้าดาร์ลิงค์ พูดยิ้มๆ ทำเอาเรียวอุคถึงกับหน้าแดง มือเล็กหยิกแก้มคนบนตักอีกครั้งอย่างหมั่นเขี้ยวโดยที่เยซองก็ไม่ได้ปฎิเสธอะไร
แถมเอามืออีกข้างนึงของสุดที่รักมาหอมแล้วกอดไว้...ซองมินยิ้มน้อยๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือของตัวเองต่อ....
ทั้งสองคนช่างดูมีความสุขกันเสียจริง ยิ่งเห็นทั้งสองคนเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้นึกถึงแต่ภาพความหลังในอดีต
จากที่เคยมีความรักและความทรงจำดีๆ บัดนี้มันกลับกลายเป็นความความเจ็บปวด ที่เปรียบเสมือนเป็นอาวุธทิ่มแทงหัวใจของเค้าเอง...

อ้าว...จะไปไหนละซองมิน

กลับบ้านหน่ะ...นัดกันซีวอนไว้ มือบางเก็บเอาหนังสือบนโต๊ะ ลงกระเป๋า

กลับบ้านดีๆนะ... บอกลาเพื่อนรัก ซองมินพยักหน้านิดๆ เป็นเชิงรับรู้

คนตัวเล็กหันมามองคนบนตักบ้าง

ตาอ้วน...นายจะนอนไปถึงไหนกัน บ่นอุบอิบ

ตัวก็หนัก..รู้มั้ยว่าตะคริวกินเนี่ย บ่นต่อ...แต่พอหลับแบบนี้ สุดที่รักของเค้าก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย...แต่พอตื่นมาเนี่ยไม่วายเป็นต้องทะเลาะกันทุกทีเลย
เรียวอุคยิ้มน้อยๆกับความคิดของตัวเอง

คิดถึงชั้นอยู่ใช่ม๊าา ดาร์ลิงค์ ~ เยซองมองคนข้างบน ที่เอาแต่นั่งยิ้ม

ป๊าบ )))!!!

หลงตัวเองจริงนะ ตาอ้วน..... ><

ซองมินเดินสะพายกระเป๋าเป้เดินมาตามทางของโรงเรียนดวงตากลม มองเจ้าผีเสื้อตัวสวยตอมดอกไม้สีสดนั่น อย่างเลือนลอย
...จนไม่ทันได้สังเกตคนที่ยืนอยู่ก่อนหน้านี้ สักพักร่างบางก็หยุดเดินทันที

จะกลับบ้านแล้วหรอ เสียงที่คุ้นหูเอ่ยขึ้น

ซองมินไม่ได้ตอบอะไร...ได้แต่มองอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ คยูฮยอนก็เช่นเดียวกัน...

...นายจะไม่พูดกับชั้นหน่อยหรอซองมิน พูดกับชั้นให้ชั้นหายคิดถึงนายหน่อยได้มั้ย..พูดกับชั้นให้ชั้นดีใจหน่อยเถอะ

..พูดกับชั้นให้ชั้นรู้ว่านายยังรักชั้นอยู่... หรือว่าชั้นขอนายมากไป... หรือว่าชั้นเรียกร้องมันมากไป...

นั่นสินะ........

กับสิ่งที่ชั้นทำให้นายต้องทุกข์ทรมานใจขนาดนี้... แต่ซองมิน... นายรู้มั้ย... ว่าชั้นก็เจ็บปวดใจไปไม่ต่างจากนายเลย...

ชั้นบอกจะเลิกรักนาย ...ทั้งทีชั้นกลับรักนายอยู่เต็มหัวใจ

ชั้นบอกไม่เคยรักนาย...ทั้งที่รักนายมาตลอด...

ชั้นไม่อยากให้นายลืมมันเลย...นายอย่าลืมความรักของเราจะได้มั้ย...

อย่าลบมันไป....จดจำภาพและความรู้สึกดีที่คืนวาน ซักเศษเสี้ยวนึง

ชั้นรักนายมาตลอด จนกระทั่ง วันนี้...เวลานี้...ชั่วโมงนี้...นาทีนี้...หรือแม้กระทั่งตลอดลมหายใจของชั้น...ชั้นก็จะขอรักนายตลอดไป

..จะไม่โทษนายเลยที่นายจะเกลียดชั้น...เพราะว่าชั้นทำนายเจ็บ...

แต่จะโทษฟ้าดิน กับ ปาฏิหารย์ ที่ทำให้เราพบกัน...รักกัน...แต่ไม่มีวันจะอยู่ด้วยกัน...ไม่ได้เดินทางเดียวกัน...

กลับกลั่นแกล้งเราให้เดินเป็นทางคู่ขนาน...ที่มันไม่มีวันจะมาบรรจบกัน...นายจะโกรธ จะเกลียดยังไงชั้นก็ได้...ขอแค่ไม่ลืมชั้นก็พอ..

ชั้น...

คยู!!...อยู่นั่นเองเหรอ ยองแฮที่ไม่รู้โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เข้ามาเกาะแขนร่างสูงไว้ แสดงความเป็นเจ้าของเจ้าของในทันที

คยูไปกินข้าวกันยองแฮนะ...วันนี้หน่ะ หญิงสาวออดอ้อน...ทั้งที่รู้อยู่ว่ามีอีกคนยืนอยู่ แต่ก็ทำไปเพราะความสะใจ มือหนาพยายามแกะมืออีกคนออก

คุณป้าบอกให้คยูไปทานข้าวกับยองแฮนะ ยองแฮพูดเป็นเชิงบังคับ พลางหันไปทำหน้ามีชัยใส่ร่างบาง

...เพราะแบบนี้ใช่มั้ย นายถึงทิ้งชั้นไป เพราะแบบนี้ใช่มั้ย ...เพราะนายไม่ได้รักชั้น..

.คิดแล้วมันก็พาลให้น้ำน้ำตาแทบไหล... ร่างบางหันหลังกลับทันที

ซองมิน คยูเรียก แต่หญิงสาวกลับรั้งร่างสูงไว้ เปลือกตาบางหลับตาลง น้ำใสๆ ก็ไหลลงจากตาทันที รีบก้าวออกจากตรงนั้น
รู้ตัวอีกทีก็นั่งอยู่หน้าโรงเรียนแล้ว เค้ารอซีวอนอยู่...น้ำตาค่อยๆไหลอสบแก้มเนียนสวย สะอื้นน้อยๆพยายามปาดมันให้ออกจากตา...

นายต้องอย่าร้องซองมิน อย่าร้อง นายต้องเข้มแข็ง...

BMW สีแดงจอดหน้าร่างบางมือเรียวรีบปาดน้ำตาของตัวเองออก ฝืนยิ้มให้กับคนที่เปิดกระจกลง

ซองมิน...รอนานรึเปล่า ซีวอนถามจากเบาะหลังรถ ร่างบางเอาแต่ส่ายหน้า

ขึ้นรถดีกว่านะ... บอกพลางเปิดประตูให้ ซองมิน ร่างบางหยิบกระเป๋าของตัวเอง ก่อนจะขึ้นรถทันที

นายเป็นอะไรรึเปล่า... มองร่างบางที่ตายังคงแดงก่ำ

ปะ..เปล่า แค่ฝุ่นเข้าตาน่ะ ฝืนยิ้มให้ มือก็รีบปาดน้ำตาทิ้ง

ออกรถเลยครับ ซีวอนบอกคนขับรถ

...รถBMW หมุนล้อตามคำสั่ง...มีแต่ความเงียบเท่านั้นที่เข้าปกคลุม ซีวอนมองซองมินอย่างเงียบๆ

คือ...ซองมิน... เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาทำให้ร่างบางหันไปมอง

ชั้น...มีอะไรจะบอกนาย..นะ พูดแถมตะกุกตะกักนิดหน่อย จนซองมินสงสัย

จริงๆแล้ว...คยู..มันมีเหตุผลนะ..ที่มัน...

เลิกกับซองมิน....

ก็เพราะว่าเค้าไม่....รักชั้นไง ร่างบางรีบพูดแทรก พูดแล้วก็เหมือนกันน้ำตามันจะไหลออกมาอีก

ไม่ใช่อย่างนั้นนะ...คือ

........................

ที่คยูมันขอเลิก...กับซองมินน่ะ
เพราะว่า...แม่ของคยู...เค้าจะจับมัน0หมั้นกับยองแฮ ฟังประโยคนี้ ร่างบางก็มองอีกคนอย่างไม่เชื่อหู

คยูมันปฎิเสธ...แม่มันไม่ได้

........................

มันก็เลย.

........................

ซองมินเข้าใจคยูมันใช่มั้ย ซีวอนถาม ในใจนึกสงสารร่างบาง

........................

ซองมิน... เรียกสติอีกคนอย่างแผ่วเบา

จอดรถด้วยฮะ... ซองมินบอกคนขับรถ ก่อนที่รถจะหยุดลงตามคำสั่ง

ซีวอน...เดี๋ยวชั้นตามไปนะ...

ฝากบอกพี่ฮีชอลด้วย...

........................

เดี๋ยวชั้นกลับบ้าน... พูดแล้วก็รีบลงจากบ้านทันที

ซองมิน!!! เรียกร่างบางที่ลงจากรถไป แต่ไม่ทันแล้ว ซองมินวิ่งเร็วซะเหลือเกิน...

....ซองมินจะไปไหนนะ...ซีวอนคิด แต่ความคิดก็หยุดลงเมื่อหันไปเห็นกระเป๋าถือของร่างบาง ดอกไม้สีเหลืองโผล่ออกจากกระเป๋านั้น...
ซีวอนหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย...

....นี่มันทิวลิปสีเหลือง... ดอกไม้ที่คยูได้รับจากบุคคลปริศนา...

งั้นก็แสดงว่า.......

ร่างบางวิ่งกลับมาที่โรงเรียนซึ่งบัดนี้ไร้ผู้คนเหมือนอย่างที่เคยเป็น

....ขาก็พาตัวเองวิ่งมา...จนถึงที่ๆเจอคยูฮยอนเมื่อตอนเมื่อครู่ ไม่มีใครอยู่แล้ว หันซ้าย ขวามองหาคนที่ต้องการเจอ...ไม่มี...ในเสี้ยววินาทีนั้นรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

นายจะทำแบบนี้ทำไม คำพูดที่เคยพูดกับคยู หารู้ไม่เลยว่าร่างสูงก็เจ็บไม่ต่างกัน

" ชั้นกำลังจะเข็มแข็ง ชั้นกำลังจะลืมเรื่องของเรา คยูฮยอนได้โปรดเถอะ "

หารู้ไม่เลยว่า ร่างสูงต้องแบกรับ ความบอบช้ำไว้มากแค่ไหน

" ชั้นจะลืมสัมผัสของนาย ลืมความรักของเรา นายจะได้ไม่ลำบาก "

พูดออกไป ทั้งที่ไม่รู้ว่าคยูเก็บงำปัญหาทุกอย่างไว้ในใจเพียงคนเดียว

พูดออกไปทั้งที่ไม่รู้เลยว่าคยูต้องร้องให้ในใจอยู่คนเดียว ต้องโดดเดี่ยว และท้อแท้เพียงใด เมื่อไม่มีเขาคอยเคียงข้าง...

ชั้นขอโทษ.. คยู...ชั้นไม่รู้.. ร่างบางสะอื้น

ชั้นไม่รู้...ฮึ่ก...ไม่รู้ว่า...นายเจ็บมากขนาดไหน น้ำตาที่เคยไหลก็ล้นออกมาได้ไม่ยาก

ขอโทษ พูดด้วยเสียงแผ่วเบา ทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง

ซองมิน เสียงเรียกชื่อของตนเอง

มีอาร์ ซองมินเอ่ย ทันทีที่เห็นเพื่อนที่แสนดีของเค้า

มาทำอะไรตรงนี้น่ะ...แล้ว..นายเป็นอะไรไป ถามร่างที่สะอื้นอย่างเป็นห่วง พลางประคองร่างบางมาจากพื้น

ชั้น...ชั้น...ฮึ่ก... พูดแกมร่ำให้ หญิงสาวได้แต่โอบปลอบร่างบางที่สะอื้น ร้องไห้ไม่หยุด
ซองมินผละออกมาจากอ้อมกอดนั้น...

คะ...คยูล่ะ...เห็นคยูมั้ย ถามร่างตรงหน้าอย่างร้อนรน มีอาร์ขมวดคิ้ว

ชั้นเห็นออกไปกับยองแฮน่ะ...

แล้วอ้อนโน่นอ้อนนี่...ให้คยูพาไปกินข้าว

อ่าว!! ซองมิน...ไปไหนน่ะ ร่างบางวิ่งออกไปแล้ว มีอาร์ได้แต่งงงันกับท่าทีของซองมิน

...ถ้าเป็นคยู...ไปกินข้าว...ที่ร้านอาหาร...บางที.....คยูอาจจะ......

ร่างบางวิ่งมาตามถนนที่เคยเดินมาด้วยกัน เหมือนเมื่อวันวานที่เหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้น ร้านต่างๆยังคงอยู่ครบ
...วิ่งมาหยุดอยู่ฝั่งตรงข่ามของร้านอาหาร.....น้ำตาไหลออกจากตา ทันทีที่เห็นคยูฮยอน... ร่างสูงนั่งตรงข้ามกับยองแฮ...

เห็นได้จากกระจกใส......โต๊ะตัวที่เค้าเคยนั่งกับคยู.....ต่างกันก็แค่ คยูนั่งที่ๆซองมินนั่ง ไม่ได้มีรอยยิ้มใดๆจากร่างสูง

....นายคงปวดใจมาก คงทรมานมากใช่มั้ย....

คะ...คยู เอ่ยเสียงแผ่วเบา ทำได้แค่มองร่างสูงจากอีกฝากหนึ่งของถนน ทำได้แค่นี้... น้ำตาคลอดวงตาสวยที่จ้องมองไปยังทั้งสอง...

.....คยูเบื่อกับการถูกบังคับมานั่งกินข้าวกับยองแฮ เค้าเบื่อ สถานที่ๆนี้ มันทำให้เค้านึกถึงซองมิน มือหนาสัมผัสกับโซฟาที่ซองมินเคยนั่ง
ร่างสูงเบือนหน้าหนี มองออกไปนอกร้าน...

.....สายตาคมพบกับร่างที่พึ่งคิดถึงเมื่อครู่...คนที่เค้าคิดถึงตลอดเวลา....

ซองมิน

อุทานออกมาเบ่ๆ คยูลุกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว... ร่างสูงวิ่งออกมานอกร้านอาหารทันที

คยู!! ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงที่หญิงสาวเรียกร่างสูง

....คยูได้ยืนมองร่างบางอยู่ตรงนั้น

ซองมิน...นาย

นายมาทำไม พูดด้วยเสียงดังพอควร เพื่อกลบเสียงรถที่เพิ่งวิ่งผ่าน

ชั้นมา... สะอื้นทุกครั้งที่ทุกคำพูดออกจากปาก

เพื่อถาม...ว่า...ฮึ่ก...

........................

ความจริง...ฮ........ความจริงจากปากของนาย!! ตะโกนออกไป

........................

.นายบอกชั้นมาได้มั้ย...บอกความจริงชั้นได้มั้ย...!!! ตะโกนถามอีกคน

........................

........................

.....ซองมินชั้นขอโทษ ชั้นพูดไม่ได้ ชั้นไม่อยากใช้คำว่ารักกับนายอีกแล้ว...นายเจ็บมาพอแล้ว...
.ถ้านายรู้ว่าฉันยังรักนาย... แต่เราคงเหมือนเดิมไม่ได้ นายคงเสียใจ

........ปวดเหมือนกับชั้นตอนนี้ ให้นายนึกซะว่าชั้นไม่รักนายดีกว่า...
มองอีกร่างที่สะอื้น มองคนที่เขารัก

........................

ชั้น...ฮึ่ก...อยากรู้ว่า...นายยัง...

............รักชั้นอยุ่รึเปล่า"

คยู...

...ตอบ...ชั้นสิ!

........................

ฮึ่ก..

บอกสิว่านายไม่......

รัก...

........................

...บอกสิ........คยูฮยอน!!

........................

นายกลับไปดีกว่าซองมิน....นี้มันเย็นแล้วนะ คยูพูด...ทั้งที่อยากบอก
อยากบอกว่ามันยังรักอยู่ ...แต่กลับต้องตัดใจ....
....ตัดสินใจไม่หันกลับไปมอง ขายาวก้าวกลับไปที่ร้าน.ในทันที

เอี๊ยด ) ) ! ! !

เสียงเบรกของรถยนต์ดังลั่น เรียกให้ร่างสูงหันไปมอง
ความเงียบเริ่มปกคลุมทุกตารางนิ้ว พร้อมกับเสียงหัวใจที่ดูเหมือนจะเบาลง
เลืดสีแดงฉานค่อยๆซึมออกมาจากร่างที่แน่นิ่งอยู่บนถนน
ร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ร่างที่เพิ่งคุยกับเขาไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา ร่างของคนที่เขารักมากที่สุด

ซองมิน!!!

[ สัญญานะ ว่าจะเราจะรักกันตลอดไป ]

TBC*