[SJ fiction] MIRaculous Of_____Love 14
posted on 01 Aug 2007 22:26 by gussie-min
Miraculous of * love :: kyumin yeryeo
Chapter 14
gussie * talk : อาา เดือนนึงที่ไม่ได้เข้าบล็อค กลิ่นอะไรเน่าๆแถวนี้น๊า *มองหน้ามองหลัง*
คิดไปเองละมั้ง ( ยังไม่รู้ตัว )
เหนื่อยจิงๆเลย อยากอัพไดมากๆ ยังไม่ได้ทำรูป (พูดเพื่อ)
อ๊า พุ้งนี้อัพไดดีกว่า ^__________________^
ไปอ่านฟิคเล้ยยยย ~
ถ้าอกหักแล้วมันต้องเจ็บขนาดนี้.... ไม่รักจะดีกว่ามั้ยนะ ไม่รักให้มันปวดใจ ไม่ต้องทรมาณ
เวลาของความรักที่มันมีความสุขที่สุดช่างต่างกันมากมายกับช่วงเวลาเจ็บปวดที่สุด
ทำไม
ทำไมโชคชะตาถึงได้แกล้งกันแบบนี้ เค้าทำอะไรผิด
บางทีมันจะผิดตั้งแต่คิดไปรัก ก็รู้ว่ามันไม่ควรกันเลยซักนิด
ในเมื่อความรักมันกลับคืนมาไม่ได้ ทำให้เหมือนเดิมไม่ได้ ก็คงยอมรับความจริงต่อไป....
" จริงเหรอซองมิน " เรียววุคร้องอย่างตกใจทันทีที่ซองมินพูดจบ
ชั้นกับคยู เราเลิกกันแล้ว
".................. "
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี้ย " คนตัวเล็กมองเพื่อนรักอย่างไม่เข้าใจ
" เพราะอะไรละ ซองมิน " ถามต่อพลางมองอีกคนที่เอาแต่เงียบ
" บอกชั้นซิ "
".................."
ซองมินนั่งเงียบ เค้ากลัวว่าถ้าบางทีเผลอพูดออกไปน้ำตากลั้นเอาไว้จะไหลออกมาไม่ยอมหยุด
" ................งั้นค่อยๆบอกชั้นที่หลังก็ได้นะ ซองมิน " เรียววุคเริ่มมีท่าทีใจเย็นลงแล้วเข้าไปกอดซองมินอย่างเห็นใจ
......ขอบคุนนะเรียว ขอบคุนที่ไม่ถามอะไรมากไปกว่านี้ แค่นี้มันก็เจ็บมาพออยู่แล้ว ไม่อยากจะตอกย้ำซ้ำเติมความรู้สึกของตัวเอง........
เรียววุคกอดปลอบเพื่อนรัก นึกสงสารซองมินที่จะต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ ทั้งๆทีแอบรักคยูฮยอนมาตั้งนาน ช่วงเวลาที่ผ่านมามันไม่มีความหมายอะไรเลยหรอ
สองคนนี้รักกันจะตาย จู่ๆมาเลิกกันง่ายๆ เพราะว่าคยูฮยอนไม่ค่อยมีเวลา หรือเพราะอย่างอื่นกัน
" นายโกรธชั้นทำไมเนี้ย ตัวเล็ก " เยซองมองสุดที่รักอย่างไม่เข้าใจ ก็เรียววุคนะไม่ยอมพูดจากับเค้าตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
" อย่าทำแบบซิ รู้มั้ยว่ามันทรมาณน๊า " อดอ้อน พลางทำหน้าเหมือนลูกแมวน้อย ๆ นิ้วก็จิ้มๆเจ้าตัวเล็กที่เอาแต่ไม่พูดไม่จา แถมหน้าบึ้งใส่เค้าอีก
" โกรธ เรื่องอะไร "
" .........."
" [b]ไม่บอกจูบจริงๆนะ[/b] " พูดจบก็โอบรัดคนตัวเล็กเข้าหาตัวทันที
" อย่านะ " ดิ้นลุกขลักให้พ้นจากอ้อมกอดของเยซอง
" อายเค้าซะบ้างซิ " การกระทำของคนทั้งสองทำให้คนที่เดินผ่านไปมาหันมามอง
" ไม่ อายทำไมละ "
" นายไม่บอกชั้นนิ " ว่าแล้วก็หันหันเจ้าตัวเล็กมา
" จะจูบจริงๆแล้วนะ "
" อื้อ บอกก็ได้ "
" เฮ้ย เจ้าคยูเนี้ยนะจะบอกเลิก " เยซองถามอย่างไม่เชื่อหู
" ไม่มีทาง นายฝันไปแล้วละ เรียววุค "
" ชั้นอยู่ในฝันนายเหรอเนี้ย " เยซองทำตาเป็นประกายวิบวับ (?)
" -*- "
" ความฝันของแฟนตัวเล็กของชั้น "
" เราทั้งสองกำลัง โป๊ก !! "
" เลิกบ้าซะที ชั้นซีเรียสนะ " เรียววุคมองอีกคนอย่างจริงจัง
" แค่นี้ก็ต้องรุนแรงด้วย " เยองลูบแขนด้วยความเจ็บ
" มันไม่น่าเชื่อจริงๆ เจ้าคยูนะเหรอจะบอกเลิกกับซองมิน "
" นั้นแหละที่ชั้นไม่พูดกับนาย เพื่อนนายทำให้เพื่อนชั้นเจ็บ " เจ้าตัวเล็กว่าก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง
" อะไรเนี้ยเรียววุค มันไม่เกี่ยวกันเลยนะ "
" ชิ ไปถามเพื่อน นายเอาแล้วกัน " พูดจบก็ลุกขึ้นออกไปโดยเร็ว ปล่อยให้เยซองนั่งงงอยู่คนเดียว
" ตัวเล็ก อย่าทำแบบนี้เซ่ "
ปัง ! ))
เสียงมือที่ฟาดลงกับโต๊ะของร่าสูง ทำให้คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่พอใจ พลางมองหน้าคนที่เข้ามาใหม่
" นายเป็นบ้าอะไรเนี้ย คยุฮยอน " เยซองถามเสียงเครียด
" แล้วนายละเป็นบ้าอะไร "
" ชั้นอยากรู้ว่านายกับซองมิน ........ "
" เลิกกันแล้ว " คยูฮยอนเอ่ย ทำให้อีทึกหันมองบุคคลทั้งสอง
" มันไม่จริงใช่มั้ย " เยซองถาม
" นายเข้าใจถูกแล้ว "
" ทำไมละ " อีทึกถาม
" ชั้นมีเหตุผลของชั้นแล้วกันนะ " คยูฮยอนตอบทั้งสองก่อนจะเดินจากไป
" เหตุผลอะไรของมัน " ทั้งสองมองหน้ากัน
ชั่งโมงพละ อาจารย์ที่สอนพละห้องของ 1A ไม่สบาย จึงต้องทำให้ ห้อง 1A และ2Aต้องมาเรียนพละรวมกัน
" นักเรียนจับคู่กับสองคนระหว่างห้องนะ ให้ทั้งสองช่วยกันแก้ไขขอบกพร่องของอีกฝ่าย "
" ห้อง 2 จะได้เปรียบกว่า เนืองจากห้องนี้มีพละ 2 คาบยังไงก็ช่วยฝึกให้ห้อง 1 ด้วยละกัน "
ทันทีที่อาจารย์พูดจบก็เกิดเหตุการณวุ่นวายขึ้นเล็กน้อย ดระหว่างการหาคู่ เรียววุคถูกแขนๆหนึ่งลากไปต่อหน้าต่อตาซองมิน
" น นายทำอะไรเนี้ย " เจ้าตัวเล็กว่า
" ก็จับคู่ไง " เยซองเอ่ยยิ้ม ๆ
" ชั้นจะคู่กับซองมินนะ "
" ไม่ได้ยินเหรอ ว่าเค้าให้คู่ต่างห้อง "
" ชั้นไม่อยากให้ซองมินอยู่คนเดียว " เรียววุคพูดเสียงอ่อน
" ให้ซองมินเข็มแข็งซิ เค้าต้องทำได้ ..... " เยซองปลอบ
ซองมินถือลูกบาสไว้ในมือ และยังไม่ได้ตัดสินใจจะทำอะไร ร่างบางไม่อยากหันไปมองใครบางคนที่ทำให้เค้าต้องปวดใจ ไม่อยากหันไปมองความหลัง
ที่เคยมีความสุข อยากลืม ๆ ไปให้หมด
" พรุ่งนี้วาเลนไทน์ ซองมินอยากไปไหนละ"
" แล้วแต่คยูเถอะ"
" งั้นไปเที่ยวสวนสนุกแล้วกันเนอะ " คยูบอกพลางขโมยหอมแก้มซองมินไปฟอดใหญ่
" ฉวยโอกาสหนิ " ร่างบางจับแก้มของตัวเองเบาๆ ก่อนจะยืนมือไปจับแก้มคนตัวสูงกว่าแล้วบิดไปมาอย่างหมั้นเขี้ยว
" คิคิ คยู หั่นอย่างนี้ซิ "
" อ่าาา คยูหั่นเป็นรึยัง ////// "
" รู้มั้ย วันที่ชั้นเห็นนายครั้งแรก ก็ตกหลุมรักเลยละ
" อยากจะปกป้อง ดูแลอยู่ตลอดเวลา"
" อ๋า ... /////// "
" เดี๋ยว ชั้นได้เฉาตายพอดี >< " กระต่ายน้อยว่าพลางหันหน้ามามองคนข้างหลัง
" ไม่เฉาหรอกซองมินไม่ใช่ดอกไม้ ............. แต่ซองมินนะ หอมยิ่งดอกไม้ซะอีก " พูดก่อนหอมแก้มไปอีกฟอด
" อื้ม..... ชั้นเป็นห่วงซองมินมาก รู้รึเปล่า "
.
.
" เราเลิกกันเถอะนะ ซองมิน ชั้นขอร้อง "
" ชั้นไม่อยากจะดูแลนายอีกแล้ว ชั้นเบื่อ เบื่อที่นายต้องเป็นแบบนี้ "
ชั้นเบื่อ เบื่อที่นายต้องเป็นแบบนี้
ชั้นเบื่อ เบื่อที่นายต้องเป็นแบบนี้
อยากลืม อยากลบมันออกไปให้หมด คนที่เคยบอกว่ารัก บอกว่าห่วง บอกว่าคิดถึง
บอกว่า เราจะรักกันตลอดไป
มันเป็นคำที่นายแค่บอกส่งๆใช่มั้ย มันเป็นคำโกหก
คำโกหกเท่านั้น
ร่างบางเริ่มมองรอบๆตัวเพื่อหาคู่ซ้อม เกือบทุกคนมีคู่หมดแล้ว ซีวอนกับอีทึกนั้นหาคู่ได้ไม่ยากเนื่องจากใครๆก็อยากจะคู่กับหนุ่มหล่อทั้งนั้น
ซองมินเลือกที่จะไม่หันไปมองอีกคน ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีคู่ก็ไม่เห็นจะไรเลย นึกปลอบใจตัวเอง
กระต่ายน้อยเดาะลูกบาสช้า ๆ ก่อนจะค่อยๆพาลูกบาสออกมาคนเดียวเงียบๆ ห่างไกลผู้คน
เค้าช่างไม่เก่งวิชาพละเอาเสียเลย ยิ่งเล่นบาสแล้วยิ่งไม่ค่อยได้เรื่อง
นึกสมเพทตัวเองก่อนจะเดาะลูกบาสไปอย่างเลือนลอย
สวบ !!
ลูกบาสในมือถูกแย่งไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ซองมินจะทันรู้สึกตัวด้วยซ้ำ ร่างบางหันไปมองคนที่พึ่งแย่งลูกบาสไป
คยูฮยอน ..........
ร่างสูงเดาะลูกบาสอยู่ในมือ พลางมองหน้าอีกคน ซองมินได้แต่เงยหน้ามามองอย่างเรียบเฉยที่สุดทั้งๆที่ในใจมันเต้นแรงขึ้น
" เล่นเก่งแล้วหรอ ถึงไม่ยอมหาคู่หนะ " คยูฮยอนถามร่างตรงหน้า
" .........................................."
" ชั้นมันไม่มีคู่อยู่แล้ว อย่าสนใจเลย " พุดเชิงประชดประชันอีกร่าง
มือเล็กพยายามจะขว่าลูกบาสของตัวเองคืนมา แต่ร่างสูงกลับย้ายมันไปไว้อรกข้างหนึ่งอย่างจงใจ
ซองมินยืนนิ่ง ตอนนี้หน้าเค้าอยู่ห่างจากอีกคนไม่มากนัก ซองมินเลี่ยงที่จะมองแล้วเอื้อมมือไปเอาลูกบาสอีกครั้ง
แต่คยุฮยอนกลับย้ายมันไปไว้ข้างเดิม และยังคงเดาะมันไปเรื่อยๆ
ดวงตาคมมองร่างบาง มันทำให้อีกคนยิ่งอย่างร้องไห้ เพราะดวงตาคู่นั้น
อย่าร้องนะ ลีซองมิน เข้มแข็งซิ
นายต้องไม่ร้อง ต้องเข้มแข็ง ต้องเข้มแข็ง มือทั้งสองเอื้มจะลูกอีกครั้ง แต่คราวนี้ร่างสูงกลับย้ายมันไปไว้ข้างหลัง
ภาพที่เห็น มันเหมือนกับว่าร่างบางกำลังจะโอบกอดร่างสูงอยู่ คยูฮยอนก้มหน้าต่ำลงมายิ่งทำให้ใบหน้ายิ่งใกล้ขึ้น
..... ยิ่งใกล้กันมากเท่าไร ก็ดูเหมือนจะเจ็บมาเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นคำพูด สาบตา หรือการกระทำ
ได้โปรดอย่าทำแบบนี้ คยูฮยอนถ้านายเบื่อชั้น ชั้นจะพยายามไม่มาเจอนาย จะไม่อยู่ใกล้ เพื่อว่าวันหนึ่งชั้นจะตัดใจจากนายได้จริงๆ
ขอให้ชั้นได้เข็มแข็งเวลาที่ไม่มีนายเถอะ
ลมหายใจอุ่นๆ ประทะผิวหน้าของอีกฝ่าย ใกล้กันจนร่างสูงเห็นว่าดวงตา กลมโตหวานนั้นมีรอยช้ำจาการร้องไห้มากแค่ไหน
ร่างบางรีบหันหลังกลับ แต่อีกคนกลับขว้าข้อมือบางไว้
" ถ้านายไม่คู่กับชั้น แล้วจะไปคู่กับใคร "
"......................................."
คนฟังยินนิ่งก่อนจะแข็งใจแกะมือที่อบอุ่นนั้นออก
" เรียววุค นี่มันลูกระดับอกนะ "
" นายจะว่าชั้นเตี้ยใช่มั้ย "
" ก็ส่งให้มันสูงๆหน่อยซิ ที่รัก ^^ "
" ก็มันส่งไม่เป็นนี่นา " เจ้าตัวเล็กเอ่ยอย่างน้อยใจก่อนจะเดาะลูกบาสเล่น
" เกิดมาตัวเล็กมันคงจะลำบากหน้าดูซินะ " เยซองบ่น
" ปึก !! "
" โอ้ย "
" เปนไงละ ตาอ้วน " เรียววุคขว้าลูกบาสให้อกเยซองอย่างแรง จนอีกร่างเซๆไป
" จุกนะซิถามได้ "
" เจ็บมากมั้ย " เจ้าตัวเล็กว้าอย่างเป็นห่วง ก็เมื่อกี้โยนซะเต็มแรงตาอ้วนนั้นคงเจ็บหน้าดู
" ความรักนะ ความรักมักจุกอก "
" สมน้ำหน้า แล้วละ -*- " เจ้าตัวเล็กอมยิ้มขำกับผลงานตัวเอง
" วิ้ววิ้วว ~ สนามบาสที่มีแต่เราสอง " ซีวอนที่ดังก์บาสผ่านมาแซวทั้งคู่
" ติดเชื้อ ไอซีวอนไปซะแล้วเหรอ เยซอง " อีทึกแซวบ้างก็จะ ชู๊ตบาสระยะยิงไกล ลูกบาสลงห่วงพอดี ทำเอาสาวๆกริ๊ดกร๊าดกันเป็นแทบๆ
คนหล่อทำอะไรก็ดูดี (?)
"......... ซีวอน " ซองมินเรียกชื่อร่างโปร่งที่ดังก์บาสไปมา
" มีอะไรเหรอ ซองมิน " ถามร่างบาสที่ยืนถือลูกบาสอยู่ สีหน้าซองมินนั้นดูไม่ดีขึ้นเลย เค้าก็พอรู้มาบ้างเกี่ยวกัยเรื่องของสองคนนี้
" สอนบาสชั้นหน่อยซิ " ยิ้มบางๆอย่างอ่อนล้า
" ได้ซิ " อีกร่างตอบอย่างยินดี
.
.
.
" ยากจังนะ " ร่างบางปาดเหงื่อ ซีวอนหันมายิ้ม
" ซองมินพยายามได้ดีแล้วละ "
" ซีวอน ขอบคุนมากนะ " ซองมินยิ้มขอบคุณก่อนจะ ขอตัวเอาลูกบาสไปเก็ยที่ห้องเก็บของ
ร่างบางมองไปรอบ ๆ ไม่อยู่ซะแล้ว ....... คงไม่อยากเห็นหน้าชั้นมากซินะ
ซองมินเข้าไปในห้องเก็บอุปรณ์ พละ พลางวางลูกบาสลงในกรงเหล็ก บรรกาศในนี้มืดจัง
พรี๊บ !!
ไฟดับ ซอบมินค่อยๆคลำทางหาทางออก ในใจนึกกลัวไม่น้อย ความหลังในอดีตที่ห้องน้ำโผล่มาทำให้ยิ่งกลัวมากขึ้น
" อ้ะ " อุทานอย่างตกใจเมื่อร่างกายถูกผลักให้ติดกำแพงห้องอีกด้าน สัมผัสที่คุ้นเคยจนร่างกายไม่ยอมขัดขืน
" น นาย " เพราะแสงไฟที่มืดทำให้มองเห็นไม่ชัด แต่ในความรู้สึกมันชัดเจนเลยว่า คนที่ดอบกอดเข้าอยู่ตอนนี้เป็นใคร
คยูฮยอน ...................
" คะ อะ อื้ม..... " ริมฝีปากหวานถูกครอบครองก่อนจะพูดจบ ไม่มีแม้แต่แรงขัดขืน หัวใจที่ชินชากลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง
สัมผัสคุ้นเคย ที่เบื้องลึกของจิตใจร่ำร้องหามันมาตลอด ดวงตากลมปิดรับสัมผัสอย่างเต็มใจ
ปล่อยให้ร่างสูงพามอบสัมผัสที่ทำให้เตลิดไปไกล น้ำตาที่กลั้นเอาไว้กลับไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
ทันทีที่ร่างสูงผละออกมา ซองมินกลับซุกหน้าลงกับไหลของอีกคนอย่างอ่อนล้า
" อ อย่าทำแบบนี้อีก ขอร้อง "
" ชั้นกำลังจะเข็มแข็ง ชั้นกำลังจะลืมเรื่องของเรา คยูฮยอนได้โปรดเถอะ ฮึก "
" .................................... "
" ชะ ชั้นจะลืมสัมผัสของนาย ลืมความรักของเรานายจะได้ไม่ลำบ บาก "
" อย่าลืมมัน ซองมิน ชั้นขอร้อง" พูดแค่เพียงเท่านั้นก่อนจะผละออกไปปล่อยให้ซองมินทรุดลงกับพื้น
.
.
.
.
" ชั้นลืมมันไม่ได้หรอกคยู นายก็รู้ว่า ชั้นทำไม่ได้จริง ๆ "
ชั้นรู้ว่านายเจ็บซองมิน อยากให้รู้ไว้ว่าชั้นก็ไม่แพ้นายเลย
รออีกหน่อยนะ รอชั้นก่อน
รออีกสักพัก เวลาที่เป็นของเรามันจะกลับมาเหมือนเดิม
ได้โปรด ..............
TBC *
edit @ 2007/08/01 22:43:28
รีบมาต่อเร็วๆนะคะ
ชอบ ชอบ
#1 By kangin (124.121.38.165) on 2007-08-02 17:10