C a n d y ● g u s s i E * )) s o S w e e t ....

[ Sj Fiction ] : gUssie*

M i r a c u l o u s O f _____* Love

[ Kyumin , yeryeo, woncin ]

Taking : มาลงช้ามากมายย แหะๆ^^

______ C h a p t e R 12 *

" คือ ผมมีอะไรจะบอกฮะ "

"................................"


" ผมหนะ........."


"......................."


" ผม................."

" ผมรักพี่ฮีชอลครับ " พูดออกไปอย่างไม่ตะกุกตะกักเหมือนเคย ทั้งสองคนหยุดการกระทำของตนเอง ซีวอนหันมามองฮีชอลอย่างขอความมั่นใจ

ไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าคิดยังไง

" ชั้นรู้แล้วละ " หลังจากเงียบอยู่นานฮีชอลก็พูดออกมา

" พี่รู้หรอฮะ " ซีวอนถามอย่างประหลาดใจ นิสัยเด็กๆ แบบเดิมๆดูหายไปถนัดตา

" ไม่รู้มั้ง..... ไอ้ดอกไม้ที่เอามาให้ กลอนที่แต่งมาทุกวี่ทุกวัน ไหนจะอย่างอื่นอีก "
คนสวยบอกมือก็ยังทำงานต่อ

" แล้วพี่คิดยังไๆงละครับ " ถามอย่างไม่แน่ใจ

" จริงๆแล้ว"

"ชั้น...ไม่ชอบเด็กหรอนะ " หลังจากประโยคนั้นซีวอนรู้สึกหน้าช้าไปทันที โดนปฎิเสธซะแล้วเรา..........

.

.

.



" เอ่อ....คยูเคลียงานเสร็จแล้วหรอ " เสียงหวานเอ่ย หลังจากที่ทั้งสองนั่งอยู่ข้างๆสวนดอกไม้มาได้ซักพัก

" เหลืออีกหน่อยนะ"

" เหนื่อยรึเปล่า......ช่วงนี้นายนอนน้อยแน่เลยดูซิ " ซองมินว่าพลางใช้นิ้วเล็กๆสัมผัสใบหน้าคมอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมมองไปยังที่ รอยเหนื่อยล้า พลางสัมผัสเบาๆ
สัมผัสนั้น เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย เกินที่ซองมินจะพูดออกมาได้ว่าเป็นห่วงคนตรงหน้าขนาดไหน

" อื้ม " มือใหญ่เลื่อนมากุมมือเล็กที่สัมผัสใบหน้าเค้าไว้ ค่อยๆกระซับมือเล็กแน่น ซองมินมองหน้าคยูอีกครั้งก่อนจะ ค่อยๆเลื่อนให้ตัวเองอยู่ใกล้ร่างสูงมากกว่านี้
สัมผัสแผ่วเบาบนหน้าผาก เป็นไปอย่างลึกซึ้ง ดวงใจที่คอยเติมเต็มให้กันละกันค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นเรื่อยๆ


รู้มั้ยชั้น คิดถึงนายมากมายจริงๆนะ คยูฮยอน.........






" ชั้น...ไม่ชอบเด็กหรอนะ "

" ........... ผมเข้าใจฮะ " ซีวอนเอ่ยเบาๆ

" แต่....จะเว้นนายไว้ซักคนละกัน " บอกก่อนจะเอาตระกร้าผลไม้เดินออกจากห้องครัวไป

" งั้นหมายความว่า ..........."


เยส !!
คุณพ่อฮะ ตอนนี้ผมหาสะใภ้สวยๆให้พ่อได้แล้วละ

.

.

.


.


" อ้า คิดถึงเกาหลีจัง " ทันทีที่ลงจากเครื่องเรียววุคก็กะโดดตัวลอยทันที เค้าเข็นรถใส่กระเป๋าเดินทางมาตามทางเดินผู้โดยสารต่างประเทศ

" เฮ้อ ชั้นต้องหารถกลับบ้านเองจริงๆเหรอเนี้ย" เจ้าตัวเล็กว่าพลางมองรถเข็นกระเป๋าของเค้าที่เต็มไปด้วยของฝาก คุณพ่อคุณแม่ พี่ฮีชอล ซองมิน และของตาอ้วนอีก
เห็นของแล้วท้อจัง

" ไอ้ตัวเล็ก !!" เสียงเรียกจากที่หนึ่งดังขึ้น เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก

" ตาอ้วน " เรียววุคตกใจพลางมองเยซองที่ทำตัวประหลาดๆ ในมือถือป้าย

" ฉันรักนาย เรียววุค " ตัวอักษรขาวบนป้ายแดงเด่นสะดุดตา แถมเจ้าตัวยังใส่เสื้อแดงกางเกงแดงอีกต่างห่าง -*-
ข้างๆก็มีชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนขับรถ ของเยซอง ยืนถือป้าย 'ต้อนรับ เรียววุคกลับบ้าน' โบกไปโบกมาดูบ้าๆ พอๆกับเจ้านาย

" นายทำบ้าอะไรของนายอะ ตาอ้วน " เรียววุคมองคนตรงหน้าอย่างตกตะลึงในสีแดงของทั้งเสื้อและกางเกง

" ต้อนรับนายกลับบ้านไง " เยซองบอกยิ้มๆ

" ยินดีตอนรับคุณหนูเรียววุคกลับเกาหลีครับ " พูดพร้อมกับสะบัดพู่สีแดงราวกับ กองเชียร์

" จริงๆแล้วนะ ชั้นกะจะจ้างกลองยาวมาจากเมืองไทยเลยนะเนี้ย พอดีว่าไม่ทัน " เยซองบอกต่อ

" นี่ชั้นไป สามวัน นายเปลี่ยนไปขนานนี้เลยหรอ "

" แล้วนี้ยังบังคับคนขับรถนายทำตามอีก "

" ติ้งต๊องชะมัด " ว่าให้ทำเอาเยซองสลด

"คือคุณหนูเรียววุคครับ ผมหนะเต็มใจมากๆเลยที่ทำแบบนี้ " พูดแก้ตัวแทนคุณหนูที่วิญญานหลุดไปเรียบร้อยย

" เดี่ยวผมเอากระเป๋าไปเก็บไว้ที่รถให้นะครับ วันนี้คณหนูเยซองจะไปส่งหนะครับ " พูดพลางเดินเข้าไปลากรถเข็นของเรียววุคออกมา

" สู้ๆ นะครับคุณหนู " กระซิบบอกเยซองก่อนจะเดินออกมาปล่อยให้เรียววุคกับเยซองอยู่กันสองคน
เจ้าตัวเล็กมองเยซองที่ก้มหน้า ....... ตาอ้วนเอ้ยชั้นไม่โกรธนายซะหน่อย อย่ามาทำหน้าเหมือนลูกแมวอ้วนถูกทิ้งอย่างนี้นะ

" ขอบคุณนะที่มารับ "

" เอาเป็นว่าเรื่องนั้น ชั้นจะยอมเป็นแฟนนายก็ได้ " พูดเบาๆแต่ก็ทำให้เจ้าอ้วนเงยหน้าขึ้นมายิ้มแป้นทันที

" จริงอะ "

"อื้ม =/////= " บอกอย่างอายๆก่อนจะทำเป็นเดินหนีไป แต่เยซองกลับดึงมือมากอดไว้แน่น

" ดีใจจังเลยละ "


ตาอ้วน...... ชั้นว่าชั้นหนะเริ่มรักนายอย่างเป็นจริงเป็นจังเข้าแล้วละซิ เฮ้อ ~



----------------------------------------------------------------------------------------



Rrrrrr Rrrrrrr
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนดึก ทำให้ร่างสูงตื่นขึ้นมาโทรศัพท์อย่างงัวเงีย สายตามองดูเบอร์ที่โทรเข้าอย่างแปลกใจ


" สวัสดีครับ ผมคยูฮยอนครับ "

"........ แฟนนายนี่ ดวงแข็งจังเลยนะ " เสียงปลายสายพูดประโยคที่ทำให้คยูฮยอนต้องตื่นเต็มตา "


" นายเป็นใคร !? " ร่างสูงถามปลายสายอย่างร้อนรน

" ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก..... เข้าประเด็นกันเลยดีกว่า" เสียงนั้นพูดตัดบท

" ถอนหุ้นออกจากบริษัทไปซะ หรือไม่ก็ขายให้คนอื่นไป อย่างนายมันก็แค่เด็กอมมือ ไม่ควรจะมาทำงานใหญ่ๆอย่างนี้ "

".............................."

" แล้วทำไมชั้นต้องเชื่อนายด้วย "

" เพราะ ถ้านายไม่ทำตามที่ชั้นบอก ชั้นไม่รับรองความปลอดภัยของแฟนนายละกัน "

" .................................."

" นายเองหรอ ที่ทำร้ายซองมิน "

" ใช่ชั้นเอง "

" แก !! "

" อย่าพึ่งโวยวายไปซิ เด็กน้อย จะว่าไปแฟนนายนี่น่า........... "

" แกห้ามทำอะไรซองมินนะ จะทำอะไรก็ลงที่ชั้นซิ ชั้น ฮัลโหล ฮัลโหล โธ่โว้ย !!"
เสียงปลายสายตัดไป

" บ้าเอ้ย " คยูเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือลงพื้นด้วยความโมโห ถ้าซองมินเกิดเป็นอะไรขึ้นมาอีก เค้าจะทำยังไง

....จะแบกหน้าไปหาพี่ฮีชอลได้ยังไงถ้าซองมินต้องเป็นอะไรไป เพราะตัวเค้าเอง เพราะธุรกิจ
ช่างเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ แค่เจียดเวลามาหาซองมินยังแทบจะทำไม่ได้
อยากอยู่เพื่อปกป้องคนๆนี้ตลอดเวลาก็ทำไม่ได้ แล้วเค้าควรจะทำยังไงดีถ้าเกิดครั้งนี้ มีใครมาดักทำร้ายซองมินแล้ว ไม่มีใครไปช่วยได้ทันละ
หลายครั้งต่อหลายครั้งที่ซองมินโดนทำร้ายต่างๆนานา เพราะเค้าแท้ๆ ที่พวกมันไม่กล้าทำอะไรเค้า ก็เพราะพ่อของคยุฮยอนต้องเอาเรื่องแน่ๆ
เป้าหมายสำคัญของพวกมันก็คือซองมิน คนรักที่อยู่ใกล้ชิดเค้าที่สุด



" คุณหนูครับ ถึง โรงเรียนแล้วครับ " เสียงคนขับรถดังขึ้น เรียกให้คยูตื่นจากภวังค์ ร่างสูงลงจากรถยังคงเหม่อลอยนิดๆ
ไม่ได้สนใจสายตาพวกสาวๆที่ส่งสายตามาแม้แต่น้อย ตอนนี้เค้าคิดถึงซองมินเกินกว่าจะคิดอะไร ร่างสูงพาตัวเองมา
ยังที่นั่งประจำของคนรัก แต่สภาพของซองมินที่เค้าเห็น ทำให้คยูฮยอนรีบเดินเข้าไปหาซองมินเร็วกว่าเดิม


" ซองมิน...... ทำไมเป็นแบบนี้ " ถามร่างบางที่แก้มนวลมีรอยฟกช้ำจนหน้าตกใจ มุมปากอิ่มมีเลือดติดอยู่บางๆ
ข้างๆมีเรียววุค เยซอง และมีอานั่งอยู่ด้วยทั้งสามหันมามองคยูฮยอนทันที

" คือ.....เออ " ซองมินอ้ำๆอึ้งๆ

" ซองมินโดนทำร้ายอีกแล้วละ " เยซองบอกแทน

" อีกแล้ว " คยูฮยอนอุทาน หัวใจตกวูบ ข้างในมันเจ็บปวดไปหมด คนรักของเค้าโดนทำร้ายอีกแล้ว

" นี้ดีนะที่เมื่อเช้าชั้นไปรับเรียววุคมาโรงเรียน แล้วเลยไปรับซองมินด้วย ชั้นถึงได้เห็น........." พูดพลางมองซองมินอย่างเป็นห่วง

" นี่แล้วถ้าเยซองไม่เจอซองมินก่อน ชั้นไม่อยากนึกเลยว่าจะเป็นยังไง " มีอาพูดบ้าง

ร่างสูงรีบดึงซองมินเข้ามากอดอย่างห่วงหา

ซองมินเป็นแบบนี้เพราะเค้าอีกแล้ว....................

" ชั้นขอโทษซองมิน ชั้นเสียใจ ชั้นผิดเอง ๆ " คยูพูดข้างหูอย่างแผ่วเบา

" นายไม่ผิดหรอกคยุ นายไม่ได้อยากให้มีใครมาทำร้ายชั้นซักหน่อย....อย่าโทษตัวเองเลยนะ " พูดพลางกอดร่างสุงให้แน่นขึ้น

" แล้วตอนนี้ชั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย "

" แล้วถ้า .....เรียววุคกับเยซองไม่ได้ไปเห็นละ " คยูฮยอนมองหน้าซองมินอย่างเป็นห่วง

" ชั้น....... "

ตอนนี้นายยังไม่เป็นไร แต่คราวหน้าละ ครั้งต่อๆไปละ
ชั้นจะไม่มีทางเอานายมาเสียงกับเรื่องธุรกิจของชั้นแบบนี้ โดยที่ไม่สามรถช่วยอะไรนายได้
ชั้นต้องทำอะไรซักอย่าง เพื่อไม่ให้นายมาเจอเรื่องแบบนี้ แต่ก่อนที่ชั้นจะต้องตัดสินใจทำอย่างนั้นจริงๆ
ขอให้มีช่วงเวลาดีๆอยู่กับนายจะได้ไหม ทุกนาทีต่อจากนี้ชั้นจะต้องทำให้นายมีช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด

หวังว่านายจะเข้าใจชั้นนะ ซองมินว่า รัก ชั้นรักนายขนาดไหน

รักจนไม่สามารถยอมให้นายเป็นอะไรไป โดยที่ ไม่สามารถช่วยอะไรนายได้เลยย




และวันหยุดสุดสัปดาห์ก็มาถึง คยูตัดสินใจชวนซองมิน เรียววุค เยวองไปเที่ยวที่ไร่องุ่นของครอบครัว

" โอ้ยตาอ้วน หนักนะ เมื่อไรจะลุกไปซะทีเนี้ย " เจ้าตัวเล็กบ่นอย่างหัวเสีย พลางพยายามใช่มือดันหัวเยซองออกจากตักของเค้า

" รำคาญ หรอ " เยซองทำหน้าเศร้าทันทีที่ลุกขึ้นมา

" ปะ เปล่า ๆ นายแค่ตัวหนักนะ "

" ชั้นตัวหนักแล้วนายรักมั้ยละ " เยซองถาม

" ก็รักนะซิ ไม่รักจะยอมมาเป็นแฟนนายหรอ เออ....ชั้น...อ" เรียววุคหน้าแดงขึ้นมาทันที คนข้างๆยิ้มน้อยๆ

" นายรักชั้นจริงๆใช่ม๊า " ถามอีกคนที่เอาแต่ก้มหน้างุด

" ชั้น ชั้น เออ........"

" ชั้นว่าแล้วไง ถ้านายไม่รักชั้นจะตกลงเป็นแฟนกับชั้นหรอ ^^ " พูดพลางแย้มแป้น เจ้าตัวเล็กนึกหมั่นไส้ขึ้นมาทันที

" เปล่าซะหน่อย ที่ยอมเป็นแฟนนะก็เพราะชั้นแพ้พนันเรื่องพี่ฮีชอลต่างหาก ชิ"

"....................... เหรอ ชั้น........นึกว่านายชอบชั้นซะอีก " บอกก่อนจะเดินหน้าหงอยๆ ตามคนขนกระเป๋าไป

" อะ อ้าว เดี๋ยวซิตาอ้วน " พูดพลางวิ่งตามเยซองมาติดๆ

สองข้างทางมีต้นองุ่นเรียงรายกันเป็นแถว สุดทางมีดอกไม้นานาพันธุ์ที่ปลูกไว้ใกล้กับคฤหาสสีขาวขนาดย่อมท้องฟ้าสดใสรับกับแสงอาทิตย์อ่อน

" สวยจังเลย " ซองมินว่า สายตากลมโตเป็นประกายเมื่อได้เห็นบรรยากาศรอบๆตัว

" ซองมินอยากดูให้ทั่วๆมั้ยละ เดี๋ยวชั้นจะพาไป " ร่างสูงถามคนรักที่เอาแต่ตื่นเต้นกับต้นองุ่นที่ออกผลสีม่วงดูหน้ากิน

" จริงเหรอ " ซองมินว่า พลางมองคยูฮยอนด้วยสายตาดีใจ

" อื้ม "



........เฮ้อตาอ้วน นายนี่ขี้น้อยใจเป็นบ้าเลย ทำไมต้องทำหน้าน่าสงสารแบบนั้นด้วยนะ

" ขอโทษครับ คุณหนูกระเป๋านี้จะไว้ห้องไหนครับ " คนขับรถเอ่ยถาม

" ของซองมินเอาไว้กับเรียววุค ส่วนของชั้นเอาไว้ห้องเดียวกับเยซองละกัน " คยูฮยอนบอก

" ซองมินไปเดินเล่นกันเถอะ " พูดพลางดึงเจ้ากระต่ายน้อยตามมาด้วย

" เดี่ยวฮะ " เรียวอุคบอกคนขับรถ

" เอาของคยูไว้ห้องเดียวกับซองมิน ส่วนของผมไว้ห้องเดียวกับเยซองดีกว่าฮะ " บอกต่อทำเอาเยซองหันมามองเรียววุค

" เอางั้นหรอครับ "

" ฮะ " คนขับรถพยักหน้ารับก่อนจะเอากระเป๋าไปวางตามคำสั่ง เยซองหันมามองเรียววุคอย่างไม่เชื่อสายตา

" ชั้นว่าคยูน่าจะนอนกับซองมินนะ ก็สองคนนั้นเป็นแฟนกันหนิ " เรียวบอก

" เหรอ " เยซองบอกพลางทำหน้าจ่อยๆ

" จริงๆแล้ว ถ้านายลำบากใจมากก็ไปนอนห้องเดี่ยวก็ได้นะ " เยซองบอก

" ชั้นจะทิ้งนายนอนคนเดียวได้ไงละ นายหนะกลัวผีไม่ใช่หรอ " เค้ายังจำได้ดีเมื่อตอนที่เข้าบ้านผีสิงให้สวนสนุก ตาอ้วนนี้กลัวผีจนขึ้นสมองเลยละ

" ไม่เป็นไรหรอ ชั้นไม่กลัวแล้วละ "

"............................................."

" ชั้นจะออกไปเดินเล่นข้างนอกนะ นายไม่ต้องตามมาก็ได้ถ้านายรำคาญหนะ " เยซองพูดก่อนจะเดินออกไป

" เดี๋ยวสิ ตาอ้วน รอก่อนซิ" เรียววุควิ่งตามเยซองไปติดๆ

........ ชั้นไม่ชอบแบบนี่เลย ถ้านายเป็นแบบนี้สู้นายไม่เป็นแฟนชั้นเลยดีกว่า ........................




" ตาอ้วน !! ชั้นวิ่งตามนายเหนื่อยแล้วนะ" เรียววุคบอกก่อนจะหยุดหายใจอย่างเหนื่อย ๆ

" ใครใช้ในนายวิ่งตามชั้นมาละ " เยวองหันมาถามคนข้างหลัง ก่อนจะเดินต่อไป

" ด เดี๋ยวซิ " พูดก่อนจะวิ่งมาดักคนข้างหน้าไว้


"......................................."


" อีตาอ้วน ตาทึ่มเอ้ย !! นายมันไม่เข้าใจอะไรเลย " ตะโกนใส่หน้าก่อนจะผลักเยซอง จนล้มลงแล้ววิ่งหนีไปอย่างเหลืออด


เยซอง นายมันโง่ โง่ที่สุด นี่ยังไม่รู้อีกเหรอว่าชั้นนะคืดยังไง


" เรียววุค เดี่ยวซิ " เยซองวิ่งไปหาเรียววุคอย่างเร็วก่อนจะคว้าตัวเจ้าตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอด

" ปล่อย "

" ไม่ " น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มเจ้าตัวเล็ก เยซองหันร่างอีกคนให้มาเผชิญหน้ากัน

" นายร้องไห้ ร้องทำไม "

" ................................" เรียววุคสะอื้น

" ก็เพราะนายไงเล่า ฮึก"

" เพราะชั้น ชั้นทำอะไรให้นายไม่สบายใจหรอ"

" นะ นายนะรักชั้นจริงๆรึเปล่า นายถึงได้ไม่เคยรู้ใจชั้นเลย" เรียววุคตัดพ้อ

" ไม่รู้ใจยังไง ก็นายบอกเองว่าว่าไม่ได้ชอบชั้นหนิ แล้วที่ตอบตกลงก็เพราะเรื่องพี่ฮีชอล ชั้นผิดตรงไหนละ"

" ....................................."

" งั้นก็ไม่ต้องมาเป็นแฟนกันก็ด้ ถ้าลำบากใจมากกับเรื่องนั้น "

" ฮึก ชั้นมันผิดเองแหละที่ไปชอบคนอย่างนาย !! "

" นายว่าอะไรนะ "

" ชั้นชอบนาย เข้าใจมั้ย ตาบ้า!! " เจ้าตัวเล็กตะโกนใส่หน้าเยซอง พลางทุบหน้าอกคนตรงหน้าไปอย่างแรง

" ที่บอกไปว่ายอมเป็นแฟนเพราะพนันน่ะ ชั้นประชด ฮึก "

"......................." เยซองพูดไม่ออก แต่กลับดึงคนตรงหน้ามาสวมกอดแทน

" นายไม่เคยพูดกับชั้นดีๆเหมือนที่แฟนเค้าควรจะพูด ไม่เห็นทำอะไรให้ประหลาดใจอย่างที่แฟนเค้าทำกัน ไม่เห็นจะมีดอกไม้มา ฮึก ให้เหมือนพี่ฮีชอลบ้างเลย นายรู้ มั้ยว่าชั้น ชั้นน่ะอยากได้ดอกไม้จะตายอยู่แล้ว "

".........................................................."

" .................ขอโทษนะที่ชั้นเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง " เอ่ยพลางลูบหลังคนรักเป็นการปลอบประโลม

" ถึงนายจะเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง ชั้นก็รักนาย " เสียงเล็กเอ่ยแผ่วเบา ทำให้คนข้างหน้ายิ้มแก้มปริ

" ชั้น ชั้นสัญญานะตัวเล็กว่าชั้นจะเป็นแฟนที่ดีกว่านี้ จะซื้อดอกไม้ให้นายช่อใหญ่กว่ากว่าซีวอนมันอีก ดีมั้ย "

" อ อื้ม " เรียววุคยิ้มทั้งน้ำตา

" แล้วชั้นจะหัดแต่งกลอน เอาให้มันเลี่ยนกว่าที่ซีวอนแต่งให้พี่ฮีชอลเลย "

" เอ่อ อันนี้ไม่ต้องดีกว่านะ "





" ฮัดชิ้ว !! "

" เป็นหวัดหรอ ซีวอน " คนสวยถามเจ้าสิงโตที่จามเอาจามเอาตั้งแต่เมื่อกี้

" คงงั้นมั้งครับ "

" กินยารึยัง " ฮีชอลว่าพลางใช้หลังมือสัมผัสหน้าผากของอีกคนเบา ๆ

" ยังครับ " พูดพลางจับมือนุ่มนิ่มนั้นมากุมแทน

" งั้นเดี่ยวหายาให้กินนะ " ร่างบางว่าก่อนจะเดินออกไป แต่ซีวอนดึงไว้ก่อน

" หื้ม "

" พอจะมียาอะไรที่ทำให้ผมรักพี่น้อยลงบ้างหรอฮะ ตอนนี้ในใจผมมันรักพี่มากจนจะระเบิดออกมาแล้ว " พูดพลางยิ้มหวานให้คนสวย

" ถึงมีก็ไม่ให้กินหรอก........... "






" ซองมิน "

" หื้ม "

" ชอบที่นี่รึเปล่า " คยูฮยอนถามร่างบางในขณะที่ตัวเองใช้ตักนุ่มหนุนแทนหมอน

" ชอบซิ ที่นี้ดูสงบมากมากเลย " กระต่ายน้อยว่าพลางมองไปรอบ ๆ

" คยูมาที่นี้บ่อยรึเปล่า "

" อื้ม ชั้นหนีความวุ่นวายจากในเมืองมาที่นี้ประจำหละ "

" งั้นคยูก็ต้องชอบที่นี้มากเลยซิ " ซองมินว่าต่อ

" อื้ม ..... แต่ตอนนี้ ที่ไหนที่อยู่กับซองมินชั้นชอบทั้งนั้นแหละ "

" >< นี่คยู รู้ตัวมั้ยว่านายชักจะเหมือนซีวอนไปทุกทีแล้วน่ะ คิคิ "






" ฮัด ชิ้ว !!"

" ซีวอน ชั้นว่านายไปหาหมอดีกว่ามั้ย เป็นภูมิแพ้รึเปล่าเนี้ย " คนสวยบอกในขณะที่เค้ากำลังหายาให้ซีวอนกิน

" คงงั้นมั้งครับ แพ้คนสวยข้างๆนี่แหละ "







" ก็มันจริงนี่น่า " คยูฮยอนบอกร่างยางที่ตอนนี้หน้าแดงไปหมดแล้ว

" เอ๊ะ นั้น เยซองกับเรียววุคนี่นา " ซองมินบอกคนบนตักให้มองไปยังทั้งสอง



" นายพายเป็นหรอ " เรียววุคถามเยซอง ที่พยายามดึงเรื่องให้ใกล้ฝั่ง

" ไม่เป็นหรอก "

" อ้าวว"




" เค้าจะทำอไรนะ " ตาแป๋วๆมองอย่างสงสัย

" พายเรือเล่นมั้ง "

" คืนดีกันเร็วจังนะ ^^ "

" ท่าทางจะรักกันดีนะ ซองมิน" ร่างสูงว่าก่อนจะมองดูทั้งสองที่อยู่อีกฝั่ง




" ให้ตายเถอะ....... ตาอ้วนนี่พาย วนไปวนมาหลายรอบแล้วนะ" เรียววุคพูดขึ้นมาอย่างเหลืออด

" รู้แล้วน่าว่าแต่เมื่อไรจะเลิกเรียกว่าตาอ้วนซะที ชั้นไม่อ้วนขนาดนั้นนะ " เยซองว่าบ้าง


" งั้นนายก็เลิกเรียกชั้นว่าตัวเล็กซะที่ซิ "

" ก็น่ารักดีออก "

"................................"

" =////= ไม่ให้ชั้นเรียกนายว่าตาอ้วน แล้วจะให้เรียกว่า ตาผอม หุ่นดี นายแบบ อีตาสูง 185 รึไง " เจ้าตัวเล็กแหววใส่

" เรียกชั้นว่าที่รักซิ " เยซองอ้อน

" ไม่เอาอะ ไม่ชิน " เรียววุคค้าน

" ก็หัดเรียกซิ จะได้ชิน "

"...........................ไม่เอา "

" งั้นเรียกแบบเดิมนั้นแหละ " ทั้งสองพูดพร้อมกัน

"..........................................."






" ว้าว ถ้ามีดอกบัวนี้เหมือนขวัญเรียมเลยนะเนี้ย " เรียววุคว่าพลางมองไปรอบๆ เรือที่ตอนนี้พายมาอยู่กลางบ่อแล้ว


" อะไรคือขวัญเรียมอะ ตัวเล็ก "


" มันเป็นนิยายไทยเรื่องนึงนะ "

" ............................."



" นี่เรียววุค ................"


" ชั้นมีอะไรจะบอกแหละ ^^ "


" คือ............. "


" /////// "



"....................."












" เรือมันรั่ว "








" ห๊าาาา !! เรือรั่วให้ตายเถอะ ให้ตายเถอะ ๆ ไม่ นะ "

"....................... แหะ ๆ " เยซองยิ้มแหยๆ


" จะนั่งยิ้มอีกนานมั้ย ทำอะไรซักอย่างเซ่ " เรียววุคตวาด


" ทำอะไรละ ให้ชั้นซ่อมเรืองั้นหรอ ชั้นไม่ได้เรียนช่างมานะ "

" = = "


" ต้องเอาเรือเข้าฝั่ง ให้เร็วที่สุด "


" งั้นนายพายไปคนเดียวนะ "

" อ้าว "

" เดี่ยวชั้นว่ายน้ำไปไง เรือมันจะได้ไม่หนัก "

" เดี่ยว เย... ตูม !!! "





.

.
" เยซอง เยซอง อยู่ไหนหนะ " เจ้าตัวเล็กเรียกอย่างร้อนรน เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของเยซอง

" เฮ้ย อย่าเล่นอย่างนี้หนะ ตาอ้วน " เรียกศซ้ำอีกครั้งก่อนจะมองหาร่างของอีกคน





" คยู นายไม่ไปช่วยเยซองหรอ " กระต่ายน้อยพูดอย่างร้อนรน

" ไม่ต้องตกใจไปหรอก ซองมิน น้ำในบ่อมันลึกแค่เอวเท่านั้นแหละ "

" เอ๋ ...."

" แถมเจ้านั้นมันยังเป็นแชมป์ว่ายน้ำอีกด้วยนะ "



" อ่า งั้นเยซองก็..................."






" จ๊ะเอ๋ ที่รัก " เยซองโผล่ขึ้นมาจากพื้นน้ำ ทำให้เจ้าตัวเล็กที่ไม่ทันระวังตัว เสียหลักตกลงไปในน้ำทันที

" ว๊าก ตู้ม !! "

" ตัวเล็ก !! " เยซองรีบว่ายน้ำเข้ามาถึงตัวเรียววุคทันที พลางขว้าตัวร่างเล็กนั้นไว้แน่น

" อีตาอ้วนบ้า เล่นอะไรของนายเนี้ย ใจหายหมดเลย " เรียววุคว่า พลางทำหน้ามุ่ย

" ชั้นไม่ตายง่ายไหรอกน่า ตัวเล็ก โอ๋ๆ ขวัญเอ่ยขวัญมา " พูดปลอบก่อนจะพาคนในอ้อมกอดขึ้นฝั่งไป

TBC*