C a n d y ● g u s s i E * )) s o S w e e t ....

_______ C h a p t e R 8 *






และแล้วฤดูหนาวก็ผ่านพ้นไป ..........

" แกเอาดอกไม้มาทำไมวะ ไอวอน " เยซองถามเจ้าเพื่อนสิงโตของกลุ่ม ขณะที่พวกเขานั่งรถมาบ้านซองมิน เพื่อปาร์ตี้วันหยุด

" ถามได้ เอามาไหว้เจ้ามั้ง " ซีวอนประชด

" ชั้นก็....เอามาให้พี่ฮีชอลสุดสวยของชั้นซิวะ " พูดพลางมองดอกไม้ในมืออย่างร่าเริง ^^

" เอ่อ....บ้านซองมินเค้าขายดอกไม้หนะ " เยซองสะกิด

" -*- เออ...รู้แล้ว " ซีวอนพูดอย่างไม่สบอารมณ์

" เออ คยูแกไม่เอะใจบ้างหรอวะ ที่บ้านซองมินเค้าขายดอกไม้หนะ" ซีวอนถามขึ้น

" แล้วไง ขายดอกไม้"

" ก็คนที่เอาดอกไม้มาให้แก "

" บุคคลนิรนาม " เยซองเสริม

" ใช่ อาจจะ....เป็น"

" ซองมิน " คยูตอบ

.

.

.

.

.

" ไม่ "

" ทำไมละ "

" เพราะซองมินไม่เคยพูดเรื่องนี้ "

" เค้าไม่พูดก็ไม่ได้หมายความว่า...เค้าไม่ได้เป็นคนให้นะ"

" แล้วเค้าจะปิดบังชั้นทำไม "

"......................................."

" อีกอย่าง....ชั้นก็ไม่เคยเห็นดอกทิวลิปสีเหลืองที่บ้านซองมินเลย" คยูฮยอนตอบพลางมองหน้าเพื่อนทั้งสอง

" แกดูแล้วเหรอ "เยซองถามอย่างใครรู้

" อื้ม "

" ถึงแล้วครับ คุณหนู " คนขับรถเอ่ยก่อนที่ซีวอนจะเปิดประตูรถลงไปก่อนใครเพื่อน

" พี่ฮีชอลสุดสวยผมมาแล้วคร๊าบบ " ซีวอนเดินนำหน้าเพื่อนๆไปยังร้านดอกไม้เป็นคนแรก

" ของผมเหรอ....เหอะ พี่เค้าไปเป็นของมันตั้งแต่เมื่อไรวะ " เยซองบ่นกับคยูฮยอนเบาๆ


ซีวอนรีบเดินเข้ามาในร้าน ป้ายหน้าประตูบอกว่า [ C l o s e ] ด้วยสีชมพูสะดุดตา เค้าพยายามมองหาพี่ฮีชอลสุดสวยของเค้า (?) และพลันสายต่อก็ไปหยุดอยุ่ที่เคาเตอร์
ซึ่งมีร่างๆหนึ่งที่กำลังก้มลงจัดสิ่งของอยู่ เจ้าสิงโตรีบเดินไปยังเคาท์เตอร์ด้วยหน้าตายิ้มแย้มทันที

" ดอกไม้...สำหรับคนสวยครับ " พูดพลางยื่นดอกไม้สีแดงสดให้ทันที

" ..........................."

" ให้ผมหรอ ขอบคุณน่ะครับ ^^" ชายคนนั้นกล่าวด้วยสำเนียงจีนเล็กน้อยก่อนจะรับดอกไม้จากมือซีวอนไป

" เอ่อ.... " ซีวอนอ้ำๆอึ้งๆ ตกใจไม่น้อยที่ร่างตรงหน้าไม่ใช่ พี่ฮีชอลคนที่เค้าตั้งใจจะมอบดอกไม้ให้

" เป็นอะไรไปวะ " เยซองถามพลางสะกิดเพื่อนสิงโตที่ดูจะยังไม่หายหน้าแตก

" อ้าวมากันแล้วหรอ " ฮีชอลที่พึ่งเดินลงมาจากบันไดเอ่ยทักทั้งสาม

" นี้ ฮันคยองพี่ของเรียววุคหนะ " ฮีชอลบอก

" สวัสดีครับ " คยูฮยอน และเยซองเอ่ยทักทาย

" ฮัน นี้เพื่อนของเรียววุคกับซองมิน " ฮีชอลแนะนำ

" พี่ชื่อ ฮันคยองนะ ยินดีทีได้รู้จัก^^"

" พวกเด็ก ๆอยุ่ที่สวนหลังบ้านนะ ตั้งเตาบาร์บีคิวกันอยุ่ " ฮีชอลบอกพลางจัดของที่เคาท์เตอร์ต่อ

" ฮะ งั้นผมขอตัวไปช่วยนะฮะ" คยูฮยอนตอบ พลางเดินไปที่หลังบ้าน

" เฮ้ย ไอวอน ช่วยถือของหน่อยดีวะ " เยซองว่าเพื่อนที่เอาแต่ยืนมองฮีชอลกับฮันคยองสลับไปมา ก่อนที่จะลากซีวอนไปหลังบ้าน

" หวัดดีทุกคน ^^ " ซองมินทักขึ้นเมื่อเห็นทั้งสามคนเดินเข้ามา ทั้งสามยิ้มทัก

" มีอาก็มาด้วยหรอ " คยูฮยอนเอ่ยทักหญิงสาวที่กำลังติดเตาอย่างเอาเป็นเอาตาย

" หวัดดีจ๊ะ " มีอายิ้มทักก่อนจะสนใจการติดเตาต่อ
.
.
" มานี่..ชั้นทำเอง " เยซองที่เดินมาบอกเจ้าตัวเล็กที่กำลังหันมะเขือเทศอย่างเก้ๆกัง

" ซองมินมาทำน้ำผลไม้กันเถอะ " คยูฮยอนบอกเจ้ากระต่ายน้อยของเค้า พลางชูถุงที่เอามาด้วยขึ้นมา กระต่ายน้อยตาโตทันทีเมื่อเห็น สตอเบอรี่สีแดงดูหวานฉ่ำนั่น

" อ้าวแล้วชั้นละ " มีอาบอกก่อนจะเดินไปข้างๆซีวอนที่กำลังจะลงมือทอดเบคอน

" มาซีวอนชั้นช่วย " หญิงสาวบอกก่อนจะแย่งตะหลิวไป
.
.

"ชั้นไม่ชอบ ไอหน้าจีนนั่นเลย " ซีวอนเปรยออกมา

"พี่ฮันหนะหรอ "

" อื้ม "

" ทำไมละ "

" ก็..ก็ " ซีวอนอ้ำๆอึ้งๆ

" ชั้นรู้ " มีอาตอบยิ้มๆ

" อาจจะไม่เป็นอย่างที่นายคิดก็ได้นะ" พูดพลางกลับเบคอนชิ้นโต

"จริงเหรอ "

หญิงสาวพยักหน้า " ที่โรงเรียนสาวๆติดนายตรึมโดยไม่ต้องจีบ ชั้นว่าพี่ฮีชอลหนะนะ..."

" นายจีบติดชัวร์ " มิอาพูดเสียงเบาลงจนแทบกระซิบ ซีวอนยิ้มหน้าบานทันทีที่ได้ฟัง

.
.

"ชั้นว่าพี่นายไม่เห็นเหมือนนายเลยนะ " เยซองบอกเรียวอุคขณะที่ทั้งสองกำลังปิ้งบาบีคิว

" ก็ใช่หนะซิ คนละ พ่อ คนละ แม่ กันนิ"

"ลูกพี่ลูกน้องกันหรอ "

" ฉลาด ! ช่ายๆ "

"อ่ะน่ะ ไม่น่าละนิสัยไม่ค่อยเหมือนกันเลย "

"นายว่าไงนะ "

" เปล่า " เยซองว่ายิ้มๆก่อนจะพลิกบาร์บีคิวไปๆมาๆ

"แล้วไป "

"....ชั้นว่าเพื่อนนายหนะ จีบพี่ฮีชอลไม่ติดหรอก" เรียววุคบอกก่อนจะหยิบบาร์บีคิวมาย่าง

" ทำไมละ "

" ก็ชั้นเชียร์พี่ฮัน "

" ชั้นว่าติด เพื่อนชั้นจีบติดชัวร์"

" ชั้นไม่เชื่อ "

" พนันกันไหม๊ละ "


"แล้วจะเอาอะไรพนันละ " คนตัวเล็กเอ่ย แล้วหยิบบาร์บีคิวที่สุกแล้วใส่จาน

" ถ้าชั้นชนะ นายต้องเป็นแฟนชั้น "

" ห๊า.... " เรียววุคตาโต

" บ้าหรอ "

"ไม่กล้าหรอจ๊ะ " เยซองยิ้มๆ

" หึ้ย กะ ก็เอาซิ ได้อยู่แล้ว " เจ้าตัวเล็กเอ่ยพลางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

" แล้วถ้าชั้นชนะละ "

" ชั้นก็เป็นแฟนนายไง ^^ "

" มันไม่ต่างกันเลยนะ -*- " เรียววุคพูดพลางทำหน้ายู่ เยซองยิ้มขำกับท่าทีคนตัวเล็ก

" นายต้องเป็นเบ้ชั้นละกัน ok มั้ยตาอ้วน "

" ก็ได้ๆ " เยซองยิ้มอย่างมีชัย
.
.


" ท่าทาง 2 คนนั้นเลิกทะเลาะกันแล้ว " ซองมินว่าพลางมองคู่เรียวอุคกับเยซองยิ้มๆ

" คู่นั้น...ก็สามัคคีกันดีเนอะ " ตาคู่สวยหันกลับไปมองมีอากับซีวอนที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยุ่

" อื้ม " คยูฮยอนว่าก่อนจะ หั่นสตอเบอร์รี่อย่างตั้งอกตั้งใจ

" คิคิ คยู หั่นอย่างนี้ซิ " เจ้ากระต่ายน้อยมองร่างสูงขำๆก่อนมือเล็กนั้นจะจับมือใหญ่ให้หั่นอย่างถูกต้อง แววตาของคยูฮยอนมองซองมินอย่างรักใคร่
ก่อนจะแอบหอมแก้มใสๆนั้นไปฟอดนึง

" อ่าาา คยูหั่นเป็นรึยัง ////// " ซองมินว่า ไม่ได้รู้เลยว่าคยุฮยอนไม่ได้มองมือนั่นแม้แต่น้อย ก็เค้าเอาแต่มองหน้าเจ้ากระต่ายอยุ่ตลอดเลยนินา
"รู้มั้ย ซองมินหนะน่ารักมากเลยนะ " คยูฮยอนว่าข้างหูเล็กเบาๆ ทำเอาเจ้ากระต่ายน่าแดงไม่ต่างกับผลสตอเบอร์รี่หวานฉ่ำในจานเลยซักนิด

หลังจากทั้งหมดเตรียมของต่างๆจนเสร็จหมดแล้ว ทั้ง 8 ก็มานั่งกินข้าวกันที่โต๊ะสีขาวริมทะเลสาบอย่างสนุกสนานและเป็นกันเอง โดยมีเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระลอกๆ
กับบรรยากาศท้องฟ้าสีชมพูอมส้ม อันแสนมีความสุข

" ตาอ้วน กินข้าวช้าๆเซ่เดี่ยวก็ได้ติดคอหรอก " เรียววุคบอกเยซองที่กินเอากินเอา แต่ดูเหมือนคนข้างๆจะไม่ฟังเอาเสียเลย
ยังเอาซ้อมจิ้มไส้หรอกชิ้นโตไปจากจานเจ้าตัวเล็กอีกด้วย

" ฟักทองจ๊ะ ซองมิน " มีอาว่าพลางตักฟักทองปิ้งจากจานบาร์บีคิวให้

" ฮีชอล เบคอน " ฮัคยองตักเบคอนใส่จานให้ฮีชอล

"พี่ฮีชอลครับ เบคอนมีคอเลสเตอรอลสูงไม่ดีต่อสุขภาพ นี่ดีกว่าครับ " ซีวอนว่าพลางตักเนื้อปลาใส่จานคนสวยบ้าง

" ขอบใจนะ " เจ้าสิงโตยิ้มแป้น ทำสีหน้ามีชัยไปยังฮันคยองที่นั่งอยู่ฟังตรงข้าม

" นี่ดีกว่า " ฮันคยองพูดพลางหยิบบาร์บีคิวใส่จานคนสวยอีกครั้ง

" ผลไม้ดีกว่าครับ"


" นี้ดีกว่านะ "


" ฮีชอลอันนี"


" พี่ฮีชอล"


" ฮีชอล"


" พี่ฮีชอล...."


" ฮีชอล"


" พี่..."


" ฮี..."


" พี่"


" พอเถอะ !! กินไม่ไหวแล้วนะ "สิ้นเสียงทั้งสองก็เงียบลงทันที คนสวยอารมณ์เสียซะแล้วซิ
.
.

" กินไม่ไหว แต่กินใจผมไปทั้งดวงนะครับ ^^"




" นี้...เค้ามีแต่ตักให้ไม่ใช่ตักออก "เรียววุคบอกเยซองที่เพิ่งตักไส้กรอกออกไปจากจานเค้า

"................................................"

" อิ่ม " เยซองเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยุ่นาน

"........หนุนตักหน่อย " บอกก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนตักของเจ้าตัวเล็ก

"............................."

" เฮ้ย ตาอ้วน ตาอ้วน " เรียวสุคเขย่าตัวคนที่นอนบนตักเบา ๆ
ตานี่ชอบมัดมือชกรึไงกันนะ /////

"ตาอ้วน หนักนะ" เรียววุคบ่นอุบอิบ ก่อนจะเปลี่ยนมานั่งเฉยๆก็คนบนตักหลับไปแล้วนินา

"ชิ หลับง่ายจริงนะ "

" ช่วยน่ะค่ะ " มีอาบอกก่อนจะวิ่งเข้าไปช่วย ฮีชอลถือจาน

" ฮีชอล ชั้นช่วยเองดีกว่า" ฮันคยองว่าแล้วเดินเข้าไปช่วยแทนมีอา

"ผมเองดีกว่า" ซีวอนบอกก่อนจะเดินไไปช่วยคนสวยถือจาน

" ดีละ ชั้นว่าไปล้างกันสองคนละกัน ขอบใจนะ " ฮีชอลบอกทั้งสองก่อนจะเดินไปออกไปยังประตูหลังร้าน

" เดี่ยว พี่ฮีชอล"

" ผมมีอะไรจะบอกพี่ "

" บอก........." คนสวยทำหน้าสงสัย


" ขอแค่ได้มองคุณทุกๆครั้ง

ขอแค่หวังให้คุณรักผมบ้างซักหน

ขอแค่ให้คุณมองผมอีกซักอีกคน

ขอแค่ได้มีตัวตนในใจคุณ "


พอสิงโตพูดจบ ฮันคยองที่ยองที่อยุ่ข้างๆก็ทำท่าอ้วกทันที มาได้ทุกเวลาเลยนะ
เจ้าเด็กคนนี้

" เอ่อ....ชั้นว่านายไปล้างจานเหอะ " ฮีชอลว่าแล้วเดินไปทันที

" ซองมิน ไปเดินเล่นกัน " ร่างสูงบอกซองมินก่อนจะ จูงมือร่างยางให้ลุกขึ้นมาด้วย ทั้งสองเดินมาตามสวนดอกไม้ สองข้างมีดอกไม้นานาพันธุ์ ผีเสื้อตัวเล็ก โบยบินไปมา
ราวกับเป็นใจ คยูฮยอนพาซองมินมุ่งหน้ามาทางทะเลสาบ แต่คยุฮยอนก็หยุดเดินที่หน้า เรือนกระจกขนาดย่อมหลังหนึ่ง

"ซองมินในนี้มีอะไรหรอ " ร่างสูงถามเมื่อเห็น ทางเข้ามากุญแจล็อคไว้

"เอ่อ...ดอกไม้พันธุ์หายากหนะ " ซองมินตอบ พลางมองเรือนกระจกที่แปลกไปจากเรือนอื่นๆอย่างหวาดๆ คยูฮยอนพยายามมองเข้าไปข้างในอย่างอยากรู้

" ไปเถอะคยู ไปนั่งเล่นตรงนั้นกัน " ร่างบางว่าก่อนจะกุมมืออุ่นๆนั้นแน่นขึ้นแล้ว เดินไปข้างริมทะเลสาบ พลางมองเรือนกระจกนั้น
เรือนกระจกที่เขาซ่อนอะไรบางอย่างไว้....................
.
.

" ชั้นชอบมองทะเลสาบที่สุดเลยละ " ซองมินเปรยออกมาในขณะที่ทั้งสองนั่งอยุ่ที่ม้านั่งริมทะเลสาบ
ทะเลสาบนี้ทอดยาวไปถึงหลังโรงเรียนของเค้า ทุกครั้งที่เค้าไปสบายใจ หรือเศร้า การนั่งมองทะเลสาบเงียบๆมันก็ทำให้ใจที่ว้าวุ่นสงบลงได้

" ชั้นก็...ชอบมองซองมินที่สุดเลยละ "

"................"

"...............////// " กระต่ายน้อยก้มหน้าลงเล็กน้อย

" เวลาซองมินเขินแบบนี้น่ารักมากเลยนะ " คยุฮยอนว่าพลางมองซองมินยิ้มๆ
.
.
.



" ว๊ากกกกกกกก บาบีคิวอย่ามากินหัวชั้นนะ " เยซองละเมอลุกขึ้นมาจากตักเรียววุค ทำให้เจ้าตัวเล็กที่ยื่นหน้ามาใกล้เพื่อจะฟังว่า คนที่นอนพึมพัมอะไรตั้งแต่เมื่อกี้สะดุ้งสุดตัว

" หัวผักกาด ไล่มันไป ไป ไป ปายยยย........" แล้วเยซองก็นอนลงเหมือนเดิม -*-

" //////// ตาบ้า "

" กินเข้าไปมาก ฝันร้ายเลย คิ คิ " เรียววุคขำเล็กน้อยกับเจ้าอ้วนบนตัก ไม่รู้ที่โรงเรียนมีชอบเยอะแยะได้ยังไงน๊า ~
.
.
.
.
.

" ผมว่าพี่หลีกทางไปดีกว่า " ซีวอนพูดขึ้นในขณะที่ทั้งสองกำลังล้างจานอยู่ในห้องครัว กับฮันคยอง ศัตรูหัวใจหมายเลขหนึ่ง

" อื้ม "

"หะ " ซีวอนตาโต อะไรมันง่ายขนาดนั้นเลยเรอะ

" เอาซิ จะไปเอาอะไรละ หลบให้แล้วนี่ไง " ฮันคยองพูดแล้วหลบทางให้ซีวอนเดิน พลางนึกขำกับมุขตัวเอง -*-

" ผมไม่ได้หมายความอย่างงั้น ...ผมหมายถึงพี่ฮีชอล" เจ้าสิงโตบอกอย่างจริงจัง

ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ชั่วโมงก่อน .........

" ฮะ งั้นผมขอตัวไปช่วยนะฮะ" คยูฮยอนตอบ พลางเดินไปที่หลังบ้าน

" เฮ้ย ไอวอน ช่วยถือของหน่อยดีวะ " เยซองว่าเพื่อนที่เอาแต่ยืนมองฮีชอลกับฮันคยองสลับไปมา ก่อนที่จะลากซีวอนไปหลังบ้าน

" ฮีชอล ท่าทางเด็กนั้นจะชอบนายนะ" ฮันคยองพูดกับคนสวยข้างๆหลังจากที่ทั้งสามเดินไปยังหลังบ้านแล้ว

"เด็ก ยังไงก็เป็นเด็กวันยังค่ำแหละ" ฮีชอลบอกก่อนจะก้มลงไปจัดขวดน้ำหอมที่สะกัดมากจากดอกไม้ให้เข้าที่

"ท่าทางเค้าจะเอาจริงนะ "

" เดี่ยวก็เปลี่ยนใจไปเองละ....คงแค่ปลื้มมากกว่า " พูดก่อนจะหยิบขวดสีแดงมาเช็ด

"พิสูจน์มั้ยละ " ฮันคยองถามฮีชอล

"พิสูจน์...? "

" ว่าเด็กนั้นชอบนายจริงๆไงละ "

"ยังไง "

" เป็นหน้าที่ชั้นเอง " ฮันคยองว่าพลางนึกเรื่องสนุกได้

.
.


" คุณจะว่ายังไงเรื่องพี่ฮีชอล " ซีวอนถามซ้ำพลางมองคนข้างหน้าอย่างคาดคั้นคำตอบ

" ก็.....ไม่ว่าอะไรหรอก "

" ใครดี ใครได้ " ฮันคยองว่าก่อนจะล้างมือเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเดินออกจากห้องครัวไป นึกขำกับท่าทาางเจ้าเด็กนั้นไม่น้อย
.
.
.

C h a p t e r 9



" โอ้ย...ตายละชั้นลืมสนิทเลย.....อาทิตย์หน้า งานแฟนซี ตาย ตายแน่!" เยซองบ่นขึ้นเมื่อทั้งทั้ง4 คนนั่งอยุ่ในห้องเรียน เพื่อรออาจารย์ประจำวิชาเข้าสอน

" แกจะบ่น หาอะไร กะอีแค่งานแฟนซี " ซีวอนด่าเพื่อนตัวดี

" หาแย้มั้ง " เยซองประชด

" งานแฟนซีก็ต้องมีคู่ไปงาน ชั้นยังไม่คิดเลยว่าจะชวนใครไป" พูดต่อพลางเอามือกุมขมับ

" แกจะคิดมากไปทำไมเนี้ย แค่พูดออกมาสาวๆก็มาต่อคิวรอมาขอไปงานแล้ว"ซีวอนบอกอย่างภูมิใจ

" ว่าแต่.....อีทึกนายจะขอใครไปงานละ" ซีวอนหันไปถามอีทึก

" คังอินหนะ "

" แต่...."

" แต่อะไร"

" แค่เจอหน้า ก็ไม่กล้าแล้วอะ " อึทึกพูดออกมา

" โถ่ เพื่อนชั้น "

" แล้วแกละคยู "ซีวอนหันไปถามคยู พลางกระทุ่งไหล่เพื่อนเพื่อให้ตอบคำถาม

" อะไร"

" ชั้นถามว่าแกจะไปงานกับใคร " ซีวอนถามซ้ำ

" ไปกับแกมั้ง...... "

" จริงหรอ "

" อย่ามาบ้าหนะ ชั้นก็ไปกับซองมินซิ " คยูฮยอนบอกพลาวอมยิ้มเมื่อนึกถึง หน้ากระต่ายน้อยของเค้า

" แล้วแกละ เยซอง"ซีวอนหันไปถามเยซองบ้าง

" ชั้น......เหรอ...อ้อ..........เอ่อ..ยังไม่รู้เลยวะ" เยซองอ้ำๆอึ้งๆ

" แกไม่ไปขอ เรียววุคไปงานด้วยหรอ "

" บ้าหรอ...ทะ..ทำไมชั้นต้องขอไอตัวเล็กนั้นไปงานด้วยละ "

" อ้าวไม่ขอเรียววุคไปงาน แล้วแกจะไปกับใครละ"อีทึกถามขึ้น

" ไม่รู้ดิ ดูก่อน "เยซองตอบปัดๆ


จริงที่เดียวที่ซีวอนว่าไว้ไม่มีผิดเพี้ยนเพราะสาวๆต่างก็พากันพยายามชวนพวกเขาทั้ง4ออกงานด้วยวิธีต่างๆนานา ดูเหมือนว่าทั้งอาทิตย์จะเป็นอาทิตย์ของการหาคู่
และทุกคนก็มักจะพูดเรื่องชุดแฟนซีที่จะออกงานเป็นเรื่องหลัก

" โอ้ย ตายละชั้นลืมสนิทแลย งานแฟนซี ตาย ตายแน่"เรียวอุคบ่นให้เพื่อนรักเมื่อทั้งสองนั่งเล่นกันที่ม้านั่งข้างทะแลสาบ

" ทำไมล่ะ"ซองมินถามเรียวอุค

" ก็ชั้นยังไม่ได้หาชุด และก็ยังไม่ทันได้หาคู่ออกงานเลย"พูดเสียงเบา

" โธ่เรียว นายก็ลองไปขอเยซองซิ"กระต่ายน้อยพูดยิ้มๆ

" บ้าหรอ ทำไมชั้นต้องไปขอตาอ้วนนั้นด้วยละ"เรียววุคว่า

" ก็งานนี้ ต้องมีคู่เท่านั้นถึงจะได้เข้างานนะ" ซองมินว่ายิ้ม ๆ

" แต่ชั้นก็ไม่จำเป็นต้องขอตาอ้วนไปงานหนิ"

" ถ้านายไม่ไปกับเยซอง แล้วจะไปกับใครละ"

" ไม่รู้ดิ ดูก่อน" เรียววุคตอบปัดๆ

" แล้วถ้าเยซอง มาขอนายไปงานละนายจะไปงานกับเขามั้ย ^^" ซองมินว่าพลางว่าหยิกแก้มเพื่อนรักอย่างหมั่นเขี้ยว

" ชั้น..เอ่อ...ตานั้นคงไม่มาขอชั้นออกงานหรอกหน่า"เรียวุคบอก

" นายแน่ใจได้ยังไงละ " ถามอย่างขำๆพลางมองหน้าเพื่อนรัก ชั้นรู้นะว่านายนะเขินอยู่นะเรียว หน้าแดงซะขนาดนั้น

" ช่างเถอะ ว่าแต่นายละซองมิน"

" ชั้นหรอ >w< คยูขอชั้นไปงานตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วละ" พลางเป็นฝ่ายเขินบ้าง

" อ่าา อิจฉาจังคนมีแฟนหนะ"
.
.
.
.



ยิ่งใกล้ถึงวันงานโรงเรียน คนทั้งโรงเรียนก็ดูจะวุ่นวายเรื่องของตัวเองต่างๆนานา ยองแฮพยายามมาขอคยูฮยอนออกงาน แต่คยูฮยอนปฎิเสธ เธอเลยวิ่งแจ้นไปขอ
ผู้ชายคนอื่นแทน อีทึกรวบรวมความกล้าขอคังอินไปงานจนได้ หลังจากคัดเลือกสาวๆอยุ่นานซีวอนก็ตกลงออกงานกับประธานชมรมเชียร์ ส่วนเยซอง

" โอ้ย ตายๆยังไม่มีคู่ !!!!!!!!!!! " ทั้งๆที่ในใจอยากจะขอเรียววุคแทบตาย แต่ก็ไม่กล้า

" อายไม่เข้าเรื่องเลยนะแกนิ เดี่ยวก็ไม่มีคู่ไปงานหรอก " คยูว่าเพื่อนรัก
.
.
.
.
.
.

" ชั้นว่าชั้นต้องทำอะไรซักอย่างแล้วละ "เรียววุคบอกซองมิน ขณะนั่งเล่นบนระเบียงชั้นสองขอเย็นวันพฤหัส

" ทำอะไรละ" ซองมินถามอย่างอยากรู้ พลางมองเพื่อนรักเขียนอะไรบางอย่างลงในยางลบ จับใจความได้ว่า ' คิมเรียววุค ห้อง 1A ส่งคืนเจ้าของด้วยนะฮะ '

" ....นั้นอะไรอะ "ซองมินถามขึ้นเมื่อเรียววุคเขียนเสร็จ

" ชั้นเคยอ่านนิทานของไทยเรื่องสังข์ทอง "

" เอ๋ แล้วยังไงละ "

" ก็มีอยุ่ตอนหนึ่งที่นางเอกใช้พวงมาลัย เสี่ยงทายคู่ทำให้รจนาพบกับพระสังข์ไงละ "

" -*- มันเกี่ยวอะไรกันละ" กระต่ายทำหน้าสงสัย

" ชั้นจะใช้บ้างไง"

" แต่เปลี่ยนจาก พวงมาลัยเป็นยางลบ "

" ดูนะ " เรียววุคบอก ก่อนจะง้างมือที่กำยางลบ แล้วเขวี้ยงไปสุดแรงเกิด


.
.
.
.
" โอ้ย!!!!!!!!!!! " เสียงหนึ่งดังมาจากข้างล่าง

" ตายละ โดนหัวใครหนะ" พูดพลางก้มมองคนข้างล่าง

" เอ๊ะ นั้นมัน " ซองมินบอก ก่อนที่ชายคนนั้นหยิบยางลบที่พึ่งโดนหัวเค้าขึ้นมา พลางมองคนข้างบน

" ไอ้ตัวเล็ก นายปาอะไรใส่หัวชั้นหนะ เจ็บนะรู้มั้ย " เยซองที่เดินผ่านมาว่าให้ คนชั้นบน

" ตะ ตาอ้วนหรอ" โอ้ยเอาแล้วไง เป็นใครไม่เป็นมาเป็นตาอ้วนนี่ โรงเรียนมันกลมจริงๆ

" เอ่อ...ชั้นขอโทษ ชั้นทำมันหลุดมือหนะ " เรียววุคบอก

" แล้วนายจะขอเยซองออกงานมั้ยละ " ซองมินกระซิบข้างหูเรียววุค

" ...................................................."

" เอ่อ ไอ้ตัวเล็ก ...."

" อะไร "

" เอออ......เปล่า " เยซองบอกก่อนที่จะ ขว้างยางลบกลับขึ้นไปให้เจ้าของ แล้วก็เดินจากไป ทั้งทีเค้าอยากจะขอเรียววุคไปงานแต่ก็ไม่กล้า

" ดูซิ เยซองไปแล้วนะ " ซองมินว่าให้เพื่อนรัก พลางมองเยซองที่เดินจากไป เรียววุคถอนหายใจเฮือกใหญ่

" ทำไมไม่ขอ เยซองเค้าไปงานนะเรียว ได้โอกาสแล้วนะ" กระต่ายน้อยว่าพลางเสียดายแทนเพื่อนรัก

" ชิ ชั้นไม่ขอตานั้นไปงานหรอก ได้ทะเลาะกันตายพอดี" เจ้าตัวเล็กพูด เพราะเค้าตั้งปฎิธานไว้ว่า
เค้าจะไม่ขอเยซองออกงานก่อน จนกว่าเยซองจะขอเค้าออกงานเอง

" โถ่....รจนาอุตสาห์เขวี้ยงยางลบโดนหัวพระสังข์แล้วเชียว คิคิ " ซองมินแซว

วันศุกร์ดูท่าทางเกือบทุกคนจะมีคู่ไปงานกันหมดแล้ว ทุกคนเลยพากันพูดเรื่องชุดแทนเรื่องคู่ไปงาน ' เธอจะใส่ชุดอะไรไปงานละ ' คือคำถามที่ฮิตที่สุดในตอนนี้

" จะดีหรอ " เยซองถามซีวอนขณะที่ รวบรวมความกล้าเพื่อจะขอเรียววุคออกไปออกงานด้วย

" ดี...ถ้าแกไม่ขอเค้าไปงานตอนนี้ แกจะไม่มีคู่ไปงานแล้วนะเว้ย " ซีวอนพูดอย่างหมดความอดทน

" เอาวะ " เยซองบอกพลางเหลือบมองซองมินกับเรียววุคที่กำลังเดินมา เยซองกำลังจะเดินเข้าไปหาทั้งสอง แต่ก็หยุดลง แล้วก็ถอยออกมาหาซีวอน

" ชั้นว่า......."




((พลั่ก!



ด้วยความหมั่นไส้ซีวอนถีบเจ้าเพื่อนตัวดีออกไปเต็มแรง ทำให้เจ้าตัวพุ่งไปข้างหน้าเกือบจะไปชนเรียววุคแต่โชคดีที่เบรกไว้ทัน ทั้งสองหันมามอง

" นายทำอะไรของนายนะ ตาอ้วน" เจ้าตัวเล็กถามม

" เอ่อ...คือ"

" เมื่อกี้นายจะเดินชนอยุ่แล้วน๊ะ ลืมตามามองมั้งรึเปล่าเนี้ย "

" คือ...."

" มีอะไรรึเปล่า เยซอง " ซองมินถามพลางมองเยซองตาแป๋วด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเจ้าตัวเอาแต่อ้ำๆอึ้งๆ

" มีอะไรละ " เรียววุคถามขึ้นบ้าง

" คือ...ไป "

" ไปไหน"

" ไปงานแฟนซีกับชั้นมั้ย " ในที่สุด เยซองก็พูดออกไปจนได้

".............................."


" ชั้น...มีคู่แล้วหนะ "

" ห่ะ "

" ขอโทษ ชั้นมีคู่แล้ว " เรียววุคบอกพลางมองหน้าเยซอง

" ใครละ"

" ชั้นพึ่งไปชวนมีอาเมื่อกี้นี้เอง "




.
.
.

" นายมีคู่แล้ว ทำไมไม่เห็นบอกชั้นเลยละ " ซองมินถามหลังจากที่เยซองเดินกลับไปแล้ว

" ก็พึ่งไปขอมีอาเมื่อตอนกลางวันนี้เอง "

" ว้า เยซองก็ช้าไปก้าวเดียวนะซิ "


วันงานแฟนซี ~

" มินนี่ แต่งตัวเสร็จรึยัง " ฮีชอลตะโกนเรียกน้องชายหน้าห้อง

" ซองมิน...."

" ฮะ พี่เข้ามาเลยฮะ"

" พี่จำแทบไม่ได้เลยนะ " พลางมองน้องชายอย่างชื่นชม กิโมโนสีชมพู ดูจะเข้ากับน้องชายได้ดีที่เดียว

" ซองมินน่ารักจริงๆ " พูดพลางลูบหัวน้องชายอย่างเอ็นดู

" อื้ม ขาดอะไรไปอย่างนึง "

" เอ๋ "

" พี่จะเมคอัพให้ นั่งเฉยๆนะ " พี่ชายคนสวยพูดพลางหยิบกระเป๋าออกมาแล้วเริ่มลงมือ
.

.
.
.
.

คยูฮยอนมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองที่บอกเวลา 1 ทุ่มพลางชะเง้อมองคนข้างบนเป็นพักๆ

" อ้าวคยู มานานแล้วหรอ" ฮีชอลทักขึ้นเมื่อเห็นคยูฮยอนในชุดเจ้าชายสีขาวนั่งอยุ่ที่โซฟา

" ครับ เอ่อซองมินละครับ " ร่างสูงถาม

" รอแป๊บนึงละกันนะ "

" พี่ฝากซองมินด้วยน่ะคยู " ฮีชอลว่าพลางยิ้มให้

" ครับ"

" งั้น พี่ขอตัวละกัน "

" เออ เดี๋ยวก่อนครับ " คยูฮยอนบอกพลางยื่นดอกไม้ช่อโตให้ฮีชอล

" พี่ว่ารอให้ ซองมินเองดีกว่านะ "

" เออของพี่นะครับ "

"......................"

" ซีวอนมันฝากมาให้นะครับ "

" อื้ม ขอบใจนะ " ฮีชอลรับดอกไม้มาอย่าง งงๆ

" เออ เดี่ยวฮะ ซีวอนพี่ฝากบอกด้วยว่า "

" อยากตะโกน บอกรักคุณให้ก้องฟ้า ให้รูว่ารักคุณมากแค่ไหน

อยากบอกรักทุกเวลาที่หายใจ ให้รู้ไว้ว่าผมรักคุณคนเดียว "

ฮีชอลอึ้งไปทันทีขนาดเจ้าตัวไม่ได้มาเองนะยังฝากเพื่อนรักมาพูดให้อีก
พยายามจังนะเจ้าสิงโต

" เค้าไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นรึไงเนี้ย " ฮีชอลว่า

" ผมก็ว่างั้นฮะ.... พี่ครับนี้ฮะ " คยูฮยอนว่าพลางหยิบกระดาษอีกสองสามแผ่นออกมาจากกระเป๋า

" จากซีวอนมันฮะ"

"......................" ฮีชอลรับไว้

" งั้นพี่ไปละนะ " บอกก่อนจะเดินขึ้นกลับไปพร้อมดอกไม้ช่อโต

.
.

" คยู "เสียงหวานอันคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ร่างสูงรีบหันไป

" ขอโทษนะที่ทำให้รอนาน " ซองมินพูดพลางเดินลงมาจากบันได อย่างเก้ๆกังๆ

" ซองมิน " ร่างสูงอุทานอย่างลืมตัว

กิโมโนสีชมพูลายดอกซากุระ ผมซอยเข้ารูปรับกับแก้มอมชมพูเปล่งปลั่ง ดวงตาคู่สวยถูกแต่งแต้มอย่างดีด้วย อายไลน์เนอร์ คอนแทคเลนส์สีน้ำตาล
ยิ่งทำให้ดวงตาคู่โตนั้นชวนมอง และน่าหลงไหล
น่ารักจริงๆ ซองมิน

" คยู....." ซองมิงเรียกสติคยูฮยอนคืนมาอีกครั้ง

" เป็นอะไรรึเปล่ า ถ้านายไม่ชอบเดี๋ยวชั้นไปเปลี่ยนก็ได้นะ " กระต่ายน้อยทำท่าจะเดินขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง

" เดี๋ยว " ร่างสูงรีบจับมือนุ่มนั้นไว้ในทันที

" ซองมินนะ น่ารักที่สุดเลย " คยูฮยอนพูดพลางมองเจ้ากระต่ายราวกับต้องมนต์ ซองมินยิ้มบางๆ ด้วยความเขิน

" ไปงานกันเถอะ " ร่างสูงว่าก่อนจะจับมือนุ่มนั้นเดินไปที่รถ พลางมองซองมินอย่างชื่นชม


ตลอดถนนทางเข้าโรงเรียนถูกตกแต่งด้วยโคมไฟสีสันสวยงาม น้ำพุเต้นระบำหลากสีดูจะเข้ากับเสียงเพลงบรรเลงยิ่งนัก ห้องประชุมขนาดใหญ่ถูกแปลงเป็นลานเต้นรำสุดโรแมนติก ด้วยผ้าสีชมพูรอบๆ ผนังหอประชุมถูกประดับด้วยกากเพชรสีเงินระยิบระยับ
ชานเดอร์เลียร์แก้วคริสตัทสีขาววาบวับอยู่บนเพดาน พร้อมทั้งดอกไม้นานาชนิดที่ถูกประดับอยุ่ตามมุมต่างๆ ผู้คนในงานต่างใส่ชุดแฟนซีสีสันสะดุดตา
คยูฮยอนพากระต่ายน้อยของเค้ามายังชั้นสอง ไปยังโต๊ะที่ได้จองไว้ ซองมินดูจะตื่นเต้นกับงานเป็นอย่างมาก ก็เค้าพึ่งเคยมางานประจำปีของโรงเรียนเป็นปีแรกกับคนที่แอบชอบมานานซะด้วยซิ

" คยูฮยอนทางนี้" ซีวอนที่นั่งอยุ่ริมระเบียงทุกขึ้นเมื่อเห็น คยูฮยอนกับซองมินเดินมาด้วยกัน ซีวอนนั่งกับผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง ซองมินจำได้ว่า เธอคือ ชินมยอน
ประธานชมรมเชียร์ ส่วนเยซองก็มากับ มาอิ นักเรียนแลกเปลี่ยนห้อง 4A

" อีทึกละ " ร่างสูงถามซีวอนหลังจากที่นังลง

" เป็นพีธีกรนะ " ซีวอนบอกพลางชี้ไปข้างล่าง เพื่อนของเค้าอยุ่ในชุดทักซิโดสีดำ ดูจะเป็นจุดสนใจเป็นพิเศษข้างๆกันก็มีเด็กผู้ชายหน้าตาดีอยุ่ด้วยอีกคนหนึ่ง

" วันนี้ ซองมินน่ารักจังเลยนะ " ซีวอนพูดพลางมองซองมินอย่างชื่นชม ชินมยอนพยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วยพลางยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

" มันแน่นอนแยู่แล้ว " ร่างสูงยิ้มให้คนข้างๆ ซองมินยิ้มขอบคุณอย่างอายๆไปทางซีวอน

" ซองมินแล้ว เรียววุคละ" เยซองทักขึ้น

" ไม่รู้ซิ ยังไม่เห็นเหมือนกัน" พูดพลางมองหาเพื่อนรักในงาน

" กินอะไรหน่อยนะ ซองมิน" คยูฮยอนว่าพลางยิ้มน้ำพันซ์สีชมพู ให้คนรัก

" อื้ม ขอบใจนะ " ซองมินยิ้มน้อย


"ซองมิน " เสียงเรียววุคทักขึ้น ร่างบางรีบหันไปมอง วันนี้เพื่อนตัวเล็กของเค้ามาให้ชุดคิวบิดสีขาว ข้างกายมี มีอาที่ให้ชุดนางฟ้ายืนโบกมือให้ซองมิน

" อ๋าา วันนี้เพื่อนชั้นน่ารักจัง " เรียววุคว่าพลางหอมแก้มเจ้ากระต่ายน้อยไปหนึ่งฟอด เรียกความสนใจจากทั้งโต๊ะได้ไม่น้อย

"อื้ม น่ารักมากมากเลยละ ^^" มีอาว่าพลางมองซองมินอย่างชื่นชม

" คยูนายก็เท่ห์มากเลย "

" ซีวอนนายก็ดูดีนะเนี้ย " เจ้าตัวรับคำชมอย่างมั่นใจ

" แต่นายยย อ้วนไปรึเปล่า" พูดพลางเยซองที่ไม่พูดไม่จา

" ......................."

.
.
.

"ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ขณะนี้เป็นเวลาสมควรแล้วเชิญทุกท่านร่วมงานเต้นรำในงานประจำปีของโรงเรียนได้นะบัดนี้ครับ " ทันทีที่อีทึกพูดจบเพลงเบาๆก็ถูกเปิดในทันที
ทุกคู่ข้างล่างต่างพากันเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน เต้นเสียงบรรเลงของดนตรี

" สวัสดี คยูฮยอน " เสียงหนึ่งทักขึ้นเรียกความสนใจจากทั้งโต๊ะได้เป็นอย่างดี ยองแฮนั้นเอง

" นี่ ชางแซง " พูดพลางแนะนำคนข้างๆ ชางแซงศัตรูตัวฉกาจในกาารแข่งบาสครั้งนั้นของคยูฮยอน

" ยินดีที่ได้รู้จัก " ร่างสูงพูดตามมารยาท ชางแซงพยักหน้ารับ ยองแฮจ้องซองมินอย่างไม่ละสายตา

" ไม่นึกว่าปีนี้นายจะมากับคนอื่น " หญิงสาวย้ำคำว่าคนอื่น

" ปีที่แล้วยังมากับชั้นอยุ่เลย หึ" พูดพลางยิ้มเยาะ

" ยองแฮ ถ้าเธอไม่มีอะไรกลับไปนั่งที่ดีกว่า " เยซองตัดบท

" เยซองนายไม่ได้มากับยูเมะหรอ " ยองแฮมองไปที่ผู้หญิงข้างๆเยซองอย่างดูแคลน หญิงสาวตัวสั่นทันที่เหมือนเห็นสายตาของยองแฮ

" แค่กๆ " มีอาแกล้งไอเสียงดังขัดจังหวะ ยองแฮมองมีอาร์อย่างหมั่นไส้ หญิงสาวจ้องตอบ

" หึ ไปเถอะ ชางแซง "

" อย่าไปใส่ใจยัยนั่นเลย ซองมิน ยองแฮก็เป็นอย่างงี้แหละ " ซีวอนว่า

เพลงบรรเลงเต้นรำเพลงแรกจบลง เพลงต่อไปกำลังเริ่มขึ้น ดนตรีนี้ช่างอ่อนหวานนุ่มนวลนัก ไฟสีชมพูส่องแสงไปทั่ว
ทุกคู่เริ่มจะทยอยลงมาเต้นรำกันมากขึ้น

" ซองมิน เต้นรำกันเถอะ " ร่างสูงว่าพลางโค้งให้ซองมิน

" เต้นรำกันเถอะ ชินมยอน " ซีวอนเอาบ้าง
.
.

" ตาอ้วน ทำไมนายต้องมองชั้นอย่างนั้นด้วย " เรียววุคแหวใส่เยซองที่เอาแต่มองเค้าไม่พูดไม่จา

" เปล่า" เยซองตอบ

" แล้วมาจ้องทำไมเล่า อึดอัด"

" มีอา " เรียววุคเรียกคนข้างๆ

" ไปเต้นรำกันเถอะ....เฮ้ย นายจะ....."ก่อนพูดจบเยซองก็ขว้าตัวเรียววุคไปทำให้คนที่นั่งอยุ่ทั้ง2ตกใจมาก

" เดี่ยวซิ..ทำอะไรของนายนะ " เจ้าตัวเล็กบ่นเมื่อเยซองลากเค้ามาถึงฟลอร์เต้นรำ

" ปล่อยนะ"

" อย่าดิ้นซิ " พลางดึงคนตัวเล็กมากลางฟลอร์

" จะทำอะไรนะ "

" เต้นรำ" พลางดึงมือมาเกาะไหล่ตัวเอง

"................."

" นายไม่ไปเต้นกับคู่ของนายเล่า" เรียววุคว่า

" ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าต้องเต้นกับคู่ของตัวเอง"

" ก็ใช่ แต่นายควรเต้นกับคู่ของนาย " คนรอบๆเริ่มหันมามองทั้งสอง

" ชั้นอยากเต้นกับนาย....................... "

".........................................."

" เต้นกับชั้น หึที่หลังนายก็ควรจะรู้นะว่าต้องทำยังไง "

" ทำอะไร "

" ก็ควรมาขอชั้นให้เร็วกว่านี้ไงตาอ้วน ไม่ใช่ปล่อยให้รอจนวันสุดท้ายค่อยมาขอ" พูดพลางเดินหนีออกมาจากเยซอง

" เดี่ยว เรียววุค................ ชั้น" เยซองเรียกเจ้าตัวเล็กที่เดินหนีหายไปกับผู้คนมากมายในงาน
.
.

.
.

" อา ขอโทษนะคยู ชั้นเหยียบเท้านายอีกแล้ว" ซองมินพูดอายๆ

" ไม่เป็นไรหรอก " คยูฮยอนว่ายิ้มๆ พลางมองซองมินด้วยความเอ็นดู

" ซองมิน "

" ............." ร่างบางช้อนตามองคยูฮยอนอย่างสงสัย

" รู้มั้ย วันที่ชั้นเห็นนายครั้งแรก ก็ตกหลุมรักเลยละ " ก้มลงกระซิบข้างหูเล็กเบาๆทำให้ร่างบางใจเต้นแรง หน้าขึ้นสีระเรื่อทันที่

" ดวงตาที่ดู อบอุ่น และจริงใจทำเอาชั้นใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "

" อยากจะปกป้อง ดูแลอยู่ตลอดเวลา" พูดพลางมองใบหน้าหวานใสตรงหน้าอย่างมีความหมาย

"..............................."

" มันอาจจะเร็วมากจากวันนั้น แต่ตอนนั้นชั้นไม่อยากเสียนายไปให้ใคร ไม่อยากจริงๆ"

เสีงเพลงหวานยังคงดำเนินต่อไป ทำนองช่างหอมหวานดังคำพูดหวานหู เมื่อครู่ที่ได้ยิน นี่มันคือความฝันรึเปล่านะ คยูฮยอน

" คยู..................." ซองมินจ้องร่างสูงอย่างมีความหมาย

" ชั้นรักนายนะ รักมานานแล้ว และหัวใจดวงนี้มันเป็นของนายมาตั้งนานแล้วเหมือนกัน "

ร่างบางพูดด้วยความกล้าทั้งหมดที่มี ซองมินยังจำทุกวันที่เค้าเฝ้ามองคยูฮยอนจากมุมๆนึงได้เสมอ หวังว่าซักวันปาฎิหารย์คงจะทำให้คยูฮยอนรักเค้าบ้าง


จนวันนี้ ปาฎิหารย์ก็มีจริง

คยูฮยอนยิ้มน้อยๆ หัวใจพองโตอย่างไม่มีใครสามารถทำให้เค้าเป็นอย่างนี้ได้
นอกจากคนนตรงหน้า คนนี้คนเดียวเท่านั้นจริงๆ

" นอกจากดวงตานั่นแล้ว รู้อะไรมั้ย.. "

" หัวใจที่บริสุทธิ์นั้น ทำให้ชั้นรักยิ่งขึ้นไปอีก รักตรงที่นายเป็นนาย เป็นนายคนเดียว "

" คยู......................."

.
.
.
.
.
.


" ไปอยู่ไหนมา ชั้นตามหานายซะทั่วเลย" เยซองบอกเจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่ม้าหิน ริมทะเลสาบ

" ตัวเล็ก"

"....................."

" ร้องไห้หรอ ร้องทำไม "พูดพลางนั่งลงข้างๆ

" เรื่องของชั้น นายไม่เกี่ยวตาอ้วน....."

" เกี่ยวซิ "

" เกี่ยวยังไง"

" ก็ชั้น....."

" .........." ทั้งสองต่างเงียบ

"ชั้นไม่รู่จะทะเลาะกับใคร ถ้านายมาร้องไห้อยุ่อย่างนี้ "

" ตกลงบอกได้รึยังว่าร้องไห้ทำไม"

" จะอยากรู้ไปทำไมละ"

" ถ้าร้องเพราะชั้นละก็.......ขอโทษนะ "

" ชั้นสัญญาว่าปีหน้า จะมาขอนายไปงานคนแรกเลยละ" เยซองพูดออกมาด้วยใบหน้าร้อนผ่าว

" ใครบอกว่าชั้นร้องไห้เพราะนายละ " เรียววุคบอก

" อ้าว งั้นร้องเพราะอะไรละ "

" ไม่บอกหรอ ชิ "

" บอกมาเดี๋ยวนี้นะ "

" ไม่บอกหรอก "

" ถ้าไม่บอกชั้นจะ..."

"จะอะไร "

"จูบนาย "

" ตาอ้วนบ้า" ตอนแรกว่าจะบอก ชิ แต่ตอนนี้ฝันไปก่อนเถอะตาอ้วน ชั้นไม่บอกนายหรอก >w<


ซองมินมองตัวเองในกระจกที่ห้องน้ำบานใหญ่อย่างใคร่รู้ เค้าส่องกระจกมาพักใหญ่แล้วหลังจากที่ขอตัวมาห้องน้ำ ก็เค้าอยากรู้ว่า ดวงตาดวงนี้ที่คยูฮยอนเอ่ยถึงจะเป็นอย่างที่ว่า จริงๆรึเปล่า มันถึงทำให้คยุตกหลุมรักได้ ดวงตาใสและดูอ่อนหวานแบบนี้ ทำไมเค้าถึงไม่เคยได้สังเกตมันดีๆเลยนะ

(( แกร๊ก !!


เสียงลงกลอนประตูห้องน้ำดังขึ้นเรียกความสนใจของร่างบางให้หันไปมองชายสองคนที่ใส่หน้ากากแฟนซี

" ขอโทษฮะ ..เดี่ยวผมจะออกไปแล้ว" ซองมินว่าก่อนจะเดินไปที่ประตู

" เดี๋ยวซิ อยุ่คุยกันก่อน " ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ซองมินเริ่มรู้สึกไม่ดี

" เอ่อ ผมต้องไปแล้ววฮะ" พูดพลางเดินผ่านชายทั้งสอง แต่ก็ถูกชายคนหนึ่งจับมือเล็กนั้น ดันร่างไปจนติดกำแพง

" พวกนายจะทำอะไรหนะ อื้อ ปล่อย " ซองมินถามอย่างหวาดๆพยายามจะดึงข้อมือที่ถูกตรึงอยู่ด้วยร่างใหญ่กว่าให้ได้

" ไม่ต้องกลัวนะ เราสองคนไม่รุนแรงหรอก " พูดพลางหัวเราะร้าย ร่างบางหวาดกลัวกับอัตรายที่จะเกิดขึ้น

" ช่วยด้วย ! ช่วยด้วย คยูฮยอน ช่ว.... อุ๊บ " ชายอีกคนใช้มือปิดปากซองมินแล้วกระซิบข้างหูใกล้ๆ

" เก็บแรงไว้ทำอย่างอื่นดีกว่า หึ"

Chapter 10 NC





ซองมินพยายามดิ้นหนัก แต่ด้วยแรงของตัวเองก็ดูจะสู้แรงของทั้งสองคนไม่ไหว ดวงตากลมพยายามมองรอบๆตัว เพื่อหาทางหนีแต่ก็ไร้หนทาง เพราะข้อมือบางถูกจับจนแน่นจนไม่สามารถ หนีได้อีก

" ค...ใครส่งพวกนายมา " ร่างบางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

" ก็น่าจะรู้อยู่แล้วนะ " ชายคนหนึ่งตอบ หน้ากากครึ่งหน้าสีดำดูลึกลับยิ้มมุมปาก

" มีคนเตือนนายแล้วเรื่องคยูฮยอน .....มันช่วยไม่ได้ หึ " ชายหน้ากากครึ่งหน้าสีทองหัวเราะเหยียดๆ ก่อนจะเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนนั่นเล่น ซองมินพยายามเบี่ยงตัวให้หลุดออกจากสัมผัสอันล่วงล้ำนั้นอย่างเต็มแรง

" ฤทธิ์มากนักนะ.......... " ชายหน้ากากทองตรงหน้าต่อยไปที่ท้องร่างบางอย่างแรง
....จุกจนพูดไม่ออก

" ล็อคมันไว้ซิ " ว่ากับชายอีกคนก่อนจะ กดจูบที่ริมฝีปากอิ่มสวยนั้น ซองมินเม้มริมฝีปากแน่นทำให้คนตรงหน้าไม่สามารถแทรกลิ้นเข้ามาได้จนคนตรงหน้าพละออกไปก่อนจะว่าเสียงดัง

" ฮึ้ย หมดอารมณ์ว่ะ "

" เอายานั่นมา " ชายในหน้ากากสีทองว่าก่อนจะรับยามา พลางยิ้มเยาะให้ซองมิน

" มาสนุกด้วยกันเถอะน่า หึหึ " ร่างบางพยายามเบี่ยงหน้าไม่รับยานั้น จนชายตรงหน้าบีบปากให้อ้าออกก่อนจะใส่ยาเข้าไปในโพรงปากนั้นอย่างรวดร็ว น้ำในขวดน้ำถูกกรอกเข้าปากจนร่างบางสำลักออกมา

" แค่ก แค่แ แค่ก ก....." ก่อนที่ชายตรงหน้าจะเริ่มซุกไซร้ต้นคออีกครั้ง

" ทำไมยามันออกฤทธิ์ช้านักวะ " ว่าพลางมองหน้าคนข้างๆ อย่างโมโห

" ยาที่ออกฤทธิ์ช้าหนะ มันจะแรง รอเดี๋ยวซิวะ"

พวกมันเอายาอะไรให้ตัวเค้ากินหนะ ยาพิษรึเปล่า ยิ่งคิดน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด
ปากก็ร้องออกไปไม่ได้

คยู...นายอยู่ไหน ฮึก ช่วยชั้นด้วย

ร่างบางสะอื้นหนักก่อนที่ตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อชุดกิมโมโนตัวสวยถูกแหวกออกอย่างแรง เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียนน่าสัมผัส และบริสุทธิ์

" ยืนเซ่ออะไรอยู่ เอากล้องมาถ่ายซิวะ " ว่าเสียงดังก่อนที่ชายอีกคนจะเอากล้องขึ้นมาถ่ายอย่างทุละทุเล

" อื้มม ผิวสวยอย่างนี้ น่าทำให้เป็นรอยนักเชียว " ว่าพลางยิ้มร้าย ก่อนจะใช้ปากทำให้เกิดร่องรอยไปทั่วผิวเนียนนั่น

" อะ...อย่า " ซองมินพยายามพูดอย่างเต็มที่ และเบี่ยงตัวหนีด้วยกำลังทั้งหมดด้วยความรังเกียจสัมผัสรุนแรงนี้ยิ่งนัก

" ชั้นคงเป็นคนแรกของนายซินะ " พูดพลางมองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยน้ำตา ซองมินหลบสายตาอย่างหวาดกลัวเต็มที คยูฮยอน...ช่วยด้วย ช่วยชั้นด้วย ซองมินได้แต่ภาวนาในใจ

.

.

.

.

.

.

.


" เยซองนายจะรีบไปไหนหนะ " เจ้าตัวเล็กเดินตามคนรีบร้อนข้างหน้ามาอย่างเร่งรีบ
บ่นจะไปก็ไป จะมาก็มานะตานี่

" ห้องน้ำ " เยซองว่า ก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำภายในอาคาร

" งั้นชั้นไปหาซองมินดีกว่า " เรียววุคว่าพลางจะเดินไปหาเพื่อนรักในงาน

" อ้าว คยูซองมินละ" เจ้าตัวเล็กทัก คยูฮยอนที่กำลังเดินผ่านมาพอดี

" เค้าออกมาห้องน้ำหนะ แต่นี่มันนานมากแล้ว ชั้นเลยออกมาตาม "

" เอ๋" เรียววุคทำหน้าสงสัย

" ห้องน้ำทางนี้ล็อคหนะ สงสัยทำความสะอาดอยู่มั้ง " เยซองบอกขึ้นพลางมองประตูห้องน้ำที่ปิดตายด้านหลัง

" แต่ซองมินบอกว่าจะมาเข้าห้องน้ำทางนี้ตั้งแต่ ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว " ร่างสูงพูดอย่างเป็นห่วงซองมินขึ้นจับใจ

" บางที...." เยซองทำท่าทางเครียดๆ

" ซองมินอาจจะ......." ทั้งสองมองหน้าเยซอง


" อาจจะกินฟักทองอยุ่ที่ไหนซักแห่งก็ได้นะ "

เยซองว่า ทำเอาคยูฮยอนและเรียววุคหน้าเครียดเข้าไปอีก เล่นไม่ดูเวลาจริงๆ

" บ้าหรอ! เพื่อนชั้นไม่ได้เห็นแกกินเหมือนนายน่ะ " เรียววุคแหววใส่

คยูฮยอนจึงรีบหยิบมือถือขึ้นมา โทรหาคนรักในทันที



La la la ~ เสียงมือถืออันคุ้นเคยดังก้องในห้องน้ำ


" ซองมิน อยู่ข้างในแแน่" ร่างสูงบอกอย่างร้อนรน ก่อนที่ทั้งสามจะทุบประตูรัวๆ

" ซองมิน...ซองมิน " เรียววุคร้องเรียก

" ทำอะไรกันนะ " ซีวอนที่เดินผ่านมาถามขึ้น เมื่อเห็นทั้งสามกำลังรัวทุบประตูตรงหน้า

" ซองมิน ๆ อยู่ข้างในนะ " เรียววุคบอกอย่างร้อนรน

" ถอยไป " ซีวอนบอกก่อนที่จะถึบประตูเต็มแรง ทันทีที่ประตูเปิดออก

" ซองมิน!! " ภาพที่เห็นทำเอา หัวใจคยูฮยอนกระตุกวูบ ร่างของคนรักที่ถูกชายทั้งสองจับล็อคและกำลังจะถอดกิมโมโนออกไปให้พ้นทาง

คยูรีบวิ่งเข้าไปหาชายทั้งสองก่อนจะ รีบต่อยหน้าชายหน้ากากสีทองไปอย่างแรง ซีวอนและเยซองก็วิ่งเข้าไปช่วยด้วยเช่นกัน เกิดการต่อสู้อย่างชุลมุนขึ้น

เรียววุครีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนรัก และใส่เสื้อผ้าให้อย่างรวดเร็วและโอบกอดเพื่อนรักไว้เป็นการปลอบประโลม พลางมองดู ซองมินที่เอาแต่ร้องไห้ ริมฝีปากอิมสวยมีร่องรอยการบดขยี้อย่างรุนแรง ซอกคอขาวเนียนมีรอยแดงเป็นจ้ำๆ อยู่หลายแห่ง เยซองกับซีวอนช่วยกันจัดการกับชายทั้งสอง ก่อนจะวิ่งตามพวกมันที่วิ่งออกไปได้ คยูฮยอนรีบเข้ามาหาซองมิน


" ซองมิน ซองมินชั้นขอโทษ..." ร่างสูงบอกก่อนจะโอบกอดร่างบางอย่างห่วงหา
นานทีเดียวก่อนซองมินจะรู้ว่าคนข้างกายคือคยูฮยอน

" คะ คยู ฮือๆ" ร่างบางร้องหนักก่อนจะโผเข้ากอดคนรักอย่างแนบแน่น

" คยูชั้นว่า พาซองมินกลับบ้านนายไปก่อนดีกว่านะ" เรียววุคบอกคยูฮยอนด้วยน้ำตานองหน้าด้วยความสงสารเพื่อนรัก ร่างสูงช้อนตัวซองมินอย่างเบามือ ก่อนจะรีบออกจากงานไปทันที

.

.

.

.

.

.

ภายในรถเบนซ์สีดำ คยูฮยอนโอบกอดซองมินแน่นราวกับคนข้างกายจะหายไปในอากาศหากปล่อยมือ แม้แต่วินาทีเดียว คนในอ้อมกอดยังร้องไห้ไม่หยุดตั้งแต่นั่งมา

" ไม่เป็นไรนะ ซองมิน ชั้นอยุ่นี่แล้ว " พูดปลอบคนข้างกายอย่างห่วงใย ก่อนจะจุตพิตเบาๆบนหน้าผาก ซองมินซุกหน้าลงบนอกคยูฮยอน พลางหอบหนักจนคยูฮยอนสงสัย

" ซองมิน เป็นอะไรนะ " เปลือกตาบางค่อยๆปิดลง

" ชะ... ชั้น " ร่างบางเอ่ยอย่างแผ่วเบาๆ พลางหายใจถี่รัว

" ชั้นจะไม่ไปไหนซองมิน ชั้นอยู่ตรงนี้แล้ว.....อยู่กับนาย "คยูฮยอนบอกคนในอ้อมกอด






คยูฮยอนว่างร่างบางบนเตียงนุ่ม ก่อนที่จะมองซองมินอย่างเป็นห่วง ในเมื่อซองมินยังไม่หยุดหายใจหอบหนัก ร่างบางกระสับกระส่ายไปมา ความรู้สึกภายในตัวเริ่มร้อนรุ่มขึ้นทุกทีหรือว่ายาเมื่อกี้.......

" ซองมิน " ร่างสูงเรียกคนรักอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ซองมินที่ดูอาการไม่ดีนัก คยูฮยอนค่อยๆ ถอดกิมโมโนที่หลุดลุ่ยออก ทันทีที่แหวกผ้าเนื้อดีออก รอยสีแดงช้ำปรากฎให้เห็นไปทั่วผิวเนียนขาว ร่างสูงนึกโทษตัวเองในใจไม่น้อย
ก็ตัวเค้าดูแลซองมินไม่ดีพอ ทำให้ต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายๆอย่างนี้ มือเรียวชุบผ้าลงในอ่างน้ำ ก่อนที่จะค่อยๆเช็ดตั้งแต่ซอกคอ จนทั่วร่างอย่างเบามือและห่วงใยที่สุด



" คะ คยู จูบหน่อยได้มั้ย "





ซองมินช้อนตามองคยูฮยอนที่นั่งอยุ่ข้างกายช้าๆ ปากอิ่มเผยอขึ้นอย่างยั่วยวน เพราะฤทธิ์ยาที่เริ่มออกฤทธิ์ ...............
ร่างสูงตกใจเล็กน้อย แต่ยังไม่ได้ทันได้พูดอะไร ซองมินก็คว้าข้อมือใหญ่ทั้งสองเข้ามาใกล้จนใบหน้าสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ริมฝีปากอิ่มประทับจูบบนริมฝีปากร้อนอย่างโหยหา ก่อนที่จะเริ่มบดเบียดจูบมากขึ้นตามแรงอารมณ์

" อื้ม....คะ คยู อื้ม...ม " ลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวกระหวัดกันอย่างร้อนแรง ซองมินโอบแขนขึ้นไปที่ท้ายทอยร่างสูงอย่างลืมตัว

แม้ตอนนี้จะมีคำถามมากมายให้หัวคยูฮยอน แต่ตอนนี้เค้าคงจะหยุดสัมผัสอันหอมหวานตรงหน้านี้ไม่ได้ เพราะถ้ามันจะช่วยลบความเจ็บปวดเมื่อครู่นี้ได้ เค้าก็ยินดีที่จะทำ

มือคู่เล็กสั่นระริก ค่อยๆเลื่อนมาปลดกระดุมเจ้าชายตรงหน้าออก ทั้งที่ริมฝีปากยังคงสัมผัสกันอยู่ ก่อนทีมือเล็กจะลูบผิวกายคนตรงหน้าอย่างลืมตัว คยูฮยอนถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งเพื่อที่จะให้ซองมินได้หายใจ ใบหน้าคมยิ้มให้กับคนตรงหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโต หวานฉ่ำปรือลง หวานเกินจะหยุดใจไว้ได้ ในตอนนี้ ร่างสูงก้มลงไปสูดดมความหอมจากแก้มเนียนอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะกดจูบเบาๆที่ซอกคอ กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลขึ้นจมูก
ซองมินลูบไล้มือเล็กไปที่แผ่นหลังของคยุฮยอนอย่างต้องการ

" คะ คยู " ร่างบางเรียกเสียงเซ็กซี่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปจูบร่างด้านบนอีกครั้ง ร้อนแรงและหลอมละลายมากกว่าครั้งไหนๆ ความร้อนภายในตัวยิ่งจะเพิ่มขึ้นทุกนาทีอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ร่างบางตรงหน้าช่างหอมหวานยิ่งกว่าใครๆ

ซองมินจะต้องเป็นของเค้าคนเดียว คนเดียวเท่านั้น

.

.

.


" อะ .....อ๊า " เสียงครางหวานหูดังขึ้นเมื่อร่างสูงกดกายลงมา ร่างสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน สัมผัสเนิบนาบและอ่อนหวานก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้น
กำลังดำเนินต่อไป ภายใต้ค่ำคืนที่พระจันทร์ส่องสว่างนวลตา คยูฮยอนทิ้งตัวลงนอนข้างร่างบาง มือเรียวขว้าตัวคนข้างๆมากอดแน่น จูบเบาๆที่หน้าผากก่อนจะเอ่ยคำรักผ่านใบหูเล็กนั่น ก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวานไปด้วยกัน

ซองมิน....ชั้นสัญญา ชั้นจะปกป้องนายเอง


.
.

.
เช้าวันรุ่งขึ้น ร่างบางค่อยๆลืมตาตื่น ด้วยแสงร่ำไรผ่านผ้าม่านในตอนเช้า ดวงตากลมโตกระพริบถี่ๆ พลางมองไปรอบๆ
นี่มัน....ห้องคยูฮยอน แล้วเมื่อคืน......
หลังจากลำดับเหตุการณ์อยู่สักพักใบหน้าใสก็ขึ้นสีชมพูระเรื่อในทันที

" ซองมิน ตื่นแล้วหรอ " คยูฮยอนเปิดประตูเข้ามา ในมือถือถาดอาหารบางอย่างมาด้วย ซองมินยิ่งหน้าแดงหนักเมื่อเห็นร่างสูง ยิ่งคิดยิ่งอาย

" ชั้นทำซุปมาให้หนะ ยังร้อนอยู่เลย" ร่างสูงบอก ก่อนจะวางถาดลงข้างเตียง ซองมินหลบสายตาเพราะความเขิน

" ซองมิน " ร่างสูงเรียกเสียงอ่อนโยนพลางนั่งลงข้างๆเตียงนุ่ม พลางมองเจ้ากระต่ายตัวน้อยที่มุดหน้าลงกับผ้าห่ม ด้วยความเอ็นดู น่ารักที่สุดเลย

" ต่อไปที่นี้.....ชั้นจะดูแลนายให้มากกว่านี้ " คยูฮยอนว่าแล้วใช้มือเรียวนั้นลูบหัวซองมินๆอย่างห่วงใย ร่างบางค่อยๆหันมาสบตากับคนตรงหน้าพลางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่าง
เขินอายด้วยคำพูด แววตาที่ดูเป็นห่วงมากมายนั้นทำให้ซองมินรับรู้ได้ว่าร่างตรงหน้าเป็นห่วงเค้าแค่ไหน ก่อนที่แวบตานั้นจะวูบลงจนซองมินสังเกตได้

" ชั้นขอโทษที่เมื่อวา........" นิ้วเรียวเล็กทาบทับปากเรียวของร่างสูงทันทีก่อนจะได้พูดต่อ ร่างบางโผเข้าไปกอดคยูฮยอนก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

" ขอบคุณน่ะคยู....ขอบคุณที่เป็นห่วงชั้น...........ขอบคุณจริงๆ" พลางกอดแน่นเข้าไปอีก คยูฮยอนกอดตอบอย่างรักใคร่

แค่มีคยูฮยอนเท่านั้น เค้าก็สามารถจะเข้มแข็งได้ อ้อมกอดและแววตาที่ห่วงใยมากมายนั้นทำให้ลืมเรื่องเลวร้ายทั้งสิ้นไปแค่ชั่วข้ามคืน

เพียงแค่มีคนตรงหน้าเท่านั้น

" ชั้นรักนายให้มากกว่าที่เคยรัก..."

" และปกป้องนายให้มากกว่าที่เคยปกป้อง ชั้นสัญญาซองมิน " ร่างสูงว่าก่อนจะจูบเบาๆที่หน้าผากคนรัก
.
.


บรรยากาศอ่อนหวานเริ่มปกคลุมคนทั้งสองอีกครั้ง ความสุข และรอยยิ้มอบอวลไปทั่วห้อง

ความรักนั้นช่างสวยงามและอบอุ่นมากมายเหลือเกิน คยูฮยอน

------------------------------------------------

กริ๊งงง ๆ

เสียงออดดังแต่เช้าทำให้ คนหน้าสวยงัวเงียตื่นขึ้นมาจากที่นอนนุ่ม พลางมองลงไปทีหน้าต่าง

" พี่ฮีชอลครับ ตื่นรึยังฮะ "

เจ้าเด็กสิงโตยืนตะโกนอยู่หน้าร้าน ในมือก็ถือดอกไม้ช่อใหญ่

" นี่ ! หยุดตะโกนได้แล้ว ยืนอยุ่ตรงนั้นแหละ " ร่างเพรียวเอ่ยก่อนจะเดินลงมาเปิดประตูให้

" จะเอาดอกไม้มาทำไมอีก ก็เห็นๆอยุ่ว่าบ้านชั้นขายดอกไม้หนะ " ฮีชอลว่า

" ไม่เห็นหรอกฮะ ความรักมันบังตาผม " ซีวอนว่าก่อนจะ เงยหน้ามองคนสวยตรงหน้า

" มาทำไมอีก " คนสวยเอ่ยก่อนจะมองหน้าเจ้าเด็กสิงโตอย่างไม่ตื่นดีนัก แต่คนข้างหน้ากลับมองว่า พี่ฮีชอลของเค้า (?)ช่างเซ็กซี่อะไรอย่างนี้ ผมนุ่มสีเข้มคลอเคลียต้นคอ กับเสื้อที่เปิดไหล่ขาวๆนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

" ผม คิดถึงพี่หนะฮะ อยากมาหา" ซีวอนยิ้มแย้มปริ พลางมองคนตรงหน้าอย่างหลงไหล

" ว่างนักรึไง " ฮีชอลตอกกลับทำเอา คนตรงหน้าเสียเซลฟ์ไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมายิ้มร่าเหมือนเดิม

" สำหรับพี่ว่างเสมอฮะ "

" เอ่อ ว่าแต่ซองมินเป็นยังไงบ้างฮะ "

" ซองมิน..........."

" น้องชั้นนอนบ้านคยูนะ เค้าโทรมาบอกเมื่อคืน " ฮีชอลว่า

" อ้อ หรอฮะ " ซีวอนไม่กล้าพูดอะไรมากมาย เพราะไม่แน่ใจว่าเพื่อนเค้าจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฮีชอลฟังรึเปล่า

" วันนี้ผมจะมาช่วยงานนะฮะ " เด็กหนุ่มบอก

" ไม่มีงานทำหรอ " ฮีชอลว่าก่อนจะ รับดอกไม้ไปไว้ที่โต๊ะ

" ผมกำลังทำอยุ่นี่ไง "

"...................."


" ทำใจไม่ให้รักพี่มากไปกว่านี้ "



.

.

C h a p t e r 11



"คราวนี้ ยัยยองแฮนั้นทำเกินไปแล้วนะ "
ซีวอนพูดกับเพื่อนรัก ที่นั่งจิบกาแฟอยู่ในชั้นล่างของบ้าน

" ชั้นคุยกับเค้าแล้ว"

" แล้วว่าไง "

" ยองแฮไม่ได้ทำ "

" โห นั้นกล้าพูดมากเลยนะ ก็มียัยนั้นคนเดียวไม่ใช่หรอที่ตามตื้อแกนะ " ซีวอนพูดออกมาอย่างไม่เชื่อหู

" ชั้นว่าเค้าคงไม่ได้ทำ " คยูฮยอนพูดเสียงเรียบอย่างใช้ความคิด

" ถ้าเกิดยัยนั้นไม่ได้ทำ แล้วใครจะทำ "

" ไม่รู้สิ....มีคนเกลียดชั้นตั้งเยอะตั้งแต่แข่งบาสคราวนั้น "

"........................"

" เออ แล้วนายบอกพี่ฮีชอลรึเปล่า " สิงโตเพื่อนรักถามขึ้น

" ซองมินไม่ให้บอก "

" ทำไมวะ "

" นายไม่รู้เหรอว่าพี่ฮีชอลหนะ หวงซองมินยิ่งกว่าอะไร "

" ขนาดนั้นเลยหรอ "

" อะไรวะ จีบเค้าแล้วยังไม่รู้อีก ไม่ได้เรื่องจริงๆนะแก " คยูฮยอนตอบยิ้มเยาะเพื่อนรัก

" เรื่องแบบนี้มันต้องศึกษากันไปโว้ย ไม่ได้เร็วเหมือนแกนิ " พูดพลางมองอย่างเหนือกว่า

" เออ ว่าแต่แกเหอะจะเอายังไงเรื่องพี่ฮีชอล "

" ชั้นหรอ "

" ขอเตือนนะเว้ย ถ้าแกไม่จริงใจ ชั้นฆ่าแกแน่ "

" เออ เออ ชั้นมั่นใจวะ ว่าชั้นรักเค้าจริง " ซีวอนพูดอย่างมุ่งมั่น ทำหน้าเหมือนจะไปพิชิตดาบมังกรก็ไม่ปาน -*-

" ติดอยู่อย่าง " คยูทำหน้าสงสัย

" มี กขค "





-----------------------------------------------------------

แชะ !

ยามเย็นที่อากาศดี ซองมินออกมาดูแลต้นไม้ในเรือนกระจกที่ล็อคกุญแจนั้นอย่างอารมณ์ดีพลางถ่ายรูปการเจริญเติบโตขึ้นของดอกไม้ทุกครั้งที่เค้าเข้ามา
ทิวลิปสีเหลืองที่เจริญเต็มที่ ยามสะท้อนแสงแดดอ่อนๆ ดูสวยงาม สดใสราวกัยรอยยิ้มของคนที่เค้าตั้งใจเอาไปให้นัก ยิ่งคิดใบหน้าก็ขึ้นสีระเรื่อมือนุ่มหยิบรูปที่ถ่าย
จากกล้องโพราลอยด์ขึ้นดูแล้วยิ้มบางๆกับผลงานตัวเอง ก่อนจะนำใส่กล่องที่เตรียมมา

" ซองมิน " เสียงพี่ชายคนสวยเรียกจากด้านนอก

" ฮะ " กระต่ายน้อยขานรับก่อนจะเดินออกมาข้างนอก

" มากินของว่างกันเถอะ " ฮีชอลว่าพลางจูงมือน้องชายมาที่โต๊ะเล็กข้างสวนดอกไม้

" พี่ฮีชอลทำขนมหรอฮะ " ซองมินว่าพลางทำหน้าสงสัย ก็ปกติพี่ชายเค้าไม่ค่อยเข้าครัวทำขนมซักเท่าไร นอกจากจะอารมณ์ดีมากๆ
คิดได้ดังนั้น ก็ยิ้มออกมา

" มันแปลกเหรอ " ฮีชอลว่า

" เปล่าฮะ คิคิ " ว่าดังนั้นก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้พลางมองขนมในจานอย่างสนใจ

บราวนี่สีน้ำตาลเข้มในจานสีชมพูหอมกรุ่นกลิ่นช็อกโกแลตไปทั่วบริเวณ ข้างๆกันมีถ้วยชาดอกไม้ที่ฮีชอลชอบอยุ่อีกด้วย

" อ๊า น่ากิ๊นน่ากิน พี่ฮีชอลน่ารักที่สุดเย " ตาแป๋วๆแวววาวขึ้นมาทันที ว่าแล้วก็ลงมือจัดการขนมตรงหน้า จนพี่ชายคนสวยเผลอกัวเราะออกมาด้วย
ความเป็นเด็กที่แสนน่ารักของน้องชาย

" อะไรทำให้พี่อารมณ์ดีอย่างนี้น๊า " ซองมินว่าหลังจากจัดการเจ้าบราวนี่นั้นเสร็จแล้ว ตาแป๋วๆจ้องพี่ชายอย่างจับผิด

" ก็ไม่มีอะไรหนิ " ฮีชอลมองไปทางอื่น พลางยกถ้วยชาหอมดอกไม้ตรงหน้ามาจิบเบาๆ

" แต่ผมว่า...ต้องเป็นคนเมื่อวานแน่ๆเลย " เจ้ากระต่ายยิ้มน้อยๆ

" พูดอย่างนี้พี่เอาจานไปล้างดีกว่า " คนสวยว่าพลางลุกขึ้นเก็บจานแล้วเดินออกไปทันทีเจ้ากระต่ายน้อยรีบวิ่งไปดักหน้าพี่ชาย

" อ้า พี่อะอย่าเปลี่ยนเรื่องซิ " ฮีชอลทำแก้มป่องเล็กน้อย

" ท่าทางเด็กนั้น เจ้าชู้จะตาย ซองมินก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบ "

" คิคิ "

" ขำอะไร " ฮีชอลว่าเสียงดุเล็กน้อย หน้าแดงเรื่อขึ้นมาทันที น้องชายตัวดียิ้มๆกับท่าทางอย่างนั้นของพี่ชายก่อนจะเอ่ย

" ผมว่าให้เวลาเป็นตัวพิสูจน์ดีกว่าฮะ "


.

.

.

.

.

.



หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นผ่านไป แต่ก็ยังไม่วายมีคนมาดักทำร้ายซองมินอีกจนได้ เช่นเดียวกับเย็นวันนี้ แต่โชคดีซีวอนมาช่วยไว้ได้ทัน

" โอ๊ะ เจ็บจังครับพี่ฮีชอล " ซีวอลครวญครางในขณะที่คนสวยกำลังทายาให้ตรงแขน
สายตากลมโตมองมาอย่างขัดใจ

" นายก็อยู่เฉยๆซิ " ฮีชอลแหววใส่

" โอ๊ะ... เจ็บฮะ "

ความจริงซีวอนก็ไม่ได้โดนอะไรร้ายแรงมากมายนักหรอก แค่แผลถลอกนิดหน่อยก็เท่านั้น เจ้าเด็กสิงโตมองมาที่ฮันคยองอย่างมีชัย
คนถูกมองได้แต่ยิ้มขำๆ ไม่ใช่ว่าเค้าจะไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าเด็กนี่แกล้งเจ็บไปก็เท่านั้น เรียกความสงสารจากคนสวยซะจริงพ่อคุณ

" ใครกัน...มาทำแบบนี้กับน้องชั้น " ฮีชอลพูดอย่างใส่อารมณ์

" ช่างมันเถอะฮะ พี่ " ซองมินพูดเสีงอ่อน

" จะช่างมันได้ยังไง ซองมิน ยอมคนมากเกินไปแล้วนะ " ฮีชอลเริ่มวีนแตก

" อย่าให้เจอนะ.....แม่จะต่อยให้คว่ำเลย"

".........................."

" โห แมนขึ้นเลย " ฮันคยองพึมพัม คนสวยหันไปหาอย่างเอาเรื่อง

" มีอะไรฮัน "

" เปล่าจ๊ะ แหะๆ"

" แล้วนาย " ฮีชอลหันมาหาซีวอนที่อึ้งไปหลายวิ ก็พึ่งเคยเห็นฮีชอลสุดสวยวีนแตกเป็นครั้งแรก

คนอะไร สวยแต่โหดชะมัด ......

" ค ครับ " ซีวอนสะดุ้ง

" ขอบคุณนะที่มาช่วยน้องชั้น "

" ครับ ไม่เป็นไรฮะ "

" เจ็บมากไหมเนี้ย " คนสวยบอกเสียงอ่อนก่อนจะค่อยๆทายาให้ตรงแขนขวา ซีวอนยิ้มแป้น

" เจ็บครับ เจ็บมาก " ฮันคยองทำหน้าอยากอ้วกซะเหลือเกิน พอเห็นหน้าเจ้าเด็กนี่ทำหน้าทำตา ออดอ้อนซะจนหน้าหมั่นไส้

" แผลนอกไม่เท่าไร แต่แผลในใจที่ซิฮะคงต้องให้พี่ช่วย "

"...................................."

.
.
.


" เล่นอะไรให้ดูเวลาบ้างเถอะ ชั้นไม่ได้อารมณ์ดีตลอดเวลาหรอกหนะ " คนสวยว่าอย่างอารมณ์เสียก่อนจะเดินออกไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้น้องชายแทน
ฮันคยองยิ้มร่าเริงพลางเดินเข้ามาแทนที่ฮีชอล

" เดี่ยวชั้นทาให้เองดีกว่า " ซีวอนมองฮันคยองอย่างขัดใจ แต่ก็ต้องยอมนั่งนิ่งๆแต่โดยดี

" โอ้ย เบาๆซิฮะ " ฮันคยองจิ้มสำลีไปเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้

" โทษนะ พอดีชั้นเป็นพวก มือหนัก เท้าหนัก " พูดพลางขำหน้าซีวอน

" ซองมิน ถ้าวันหลังไม่มีเพื่อนกลับบ้าน โทรเรียกพี่ไปรับรู้ไหม " คนสวยบอกน้องชายด้วยความเป็นห่วง

" ฮะ "

" อย่าให้รู้นะ ว่าเป็นใคร แม่จะไปวางระเบิดให้ถึงบ้านเลยคอยดู "




---------------


" อะไรนะ...เมื่อวานนายถูกดักทำร้ายอีกแล้วหรอ " เรียววุคถามเพื่อนรักในขณะที่ทั้งสาม นั่งเล่นอยู่ที่ริมทะเลสาบอย่างเคย

" แล้วคยูรู้เรื่องรึเปล่า "

" ยังหรอก ช่วงนี้คยูเค้ายุ่งๆกับธุรกิจที่บ้านหนะ ไม่ค่อยได้เจอกัน " ซองมินพูดเสียงอ่อน ช่วงนี้คยูฮยอนไม่ว่างตลอด เวลาที่จะไปเที่ยวด้วยกันก็ไม่ค่อยมี
ถึงจะในโรงเรียนก็ยังไม่ค่อยเห็นหน้าเลย ก่อนจะมองแหวนเแทนตัวอย่างคิดถึงเจ้าของ

" อีกอย่าง ถ้าเค้ารู้คงไม่สบายใจ "

" โธ่....ไม่ได้นะ ซองมิน ยิ่งนายไม่บอกเค้าก็จะยิ่งห่วงนายมากรู้มั้ย " มีอาเอ่ยอย่างเป็นห่วง

" ชั้น... "

" ต่อไปนี่นายต้องระวังตัวรู้มั้ย พวกนั้นจะมาไม้ไหนยังไม่รู้เลย " หญิงสาวบอกต่อ

" ใช่...แล้วนายก็พยายามอย่าอยุ่คนเดียวนะ " เรียววุคเอ่ยขึ้นมา

" เมื่อวานชั้นจะกลับบ้านกับนายแล้วเชียว ....แต่พอมาถึงที่จอดรถจักรยานนายก็ไปซะแล้ว " เจ้าตัวเล็กหน้าแดงขึ้นทันที
ซองมินรู้ว่าเพื่อนรักเค้าคนนี้เมื่อวานเยซองขอให้ช่วยติวการบ้านให้ เลยไม่อยากรบกวนเวลา
ก็นานๆทีเรียววุคจะได้สวีทกับเยซองนี่นา



หลายวันมานี้ กิจการของที่บ้านคยูฮยอนยุ่งมากมาย ธุรกิจไวน์และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เป็นกิจการอันยาวนานของตระกูล โจวที่เค้าต้องสืบทอด
คยูฮยอนถูกดึงไปเรียนงานและติดต่อธุรกิจกับหุ้นส่วนแทนพ่อของเค้าที่ช่วงนี้สุขภาพไม่ดีนัก ถึงแม้จะไม่มีเวลาว่างซักเท่าไร เค้าก็จะโทรศัพท์ไปหา
ซองมินเสมอๆ ทุกๆเย็นเสียงของซองมิน ถ้อยคำให้กำลังใจ และความรู้สึกเข้าใจเค้านั้นทำให้คยูฮยอนสบายใจได้เสมอ แต่ถึงอย่างนั้นเค้าก็อดที่จะห่วงเจ้ากระต่ายนั้นไม่ได้อยุ่ดี
ส่วนทางซีวอนก็กระวนกระวายเรื่องฮันคยองกับฮีชอลมาก เค้าจึงต้องหาข้อสรุปเรื่องนี้โดยการเชิญฮันคยองมาหาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

" ฮัลโหล ฮีชอลหรอ "ถามปลายสายที่โทรศัพท์ที่เขาเพิ่งจะกดถึง

" หวัดดีฮัน มีอะไรเหรอ "

" ตอนนี้ชั้น...ออกมาหาใครบางคนหนะ "

" เอ๋ "

" นายไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นนะ.....คอยฟังดีๆ " บอกต่อพลางซ่อนสายสมอท็อคไว้ในเสื้อ เพื่อที่จะได้ให้ปลายสายได้ยินบทสนทนา

" สวัสดีครับ พี่ฮัน นั่งก่อนซิฮะ " เสียงนุ่มดังขึ้นฮีชอลจำได้ทันที เจ้าของเสียงนี้คือ เจ้าเด็กสิงโต ซีวอน

" มีอะไรหรอก ที่เรียกชั้นมาหนะ " ฮันคยองถามคนตรงหน้า

" ผมต้องการจะมาคุยเรื่อง "

" ฮีชอล.... "

" ครับ "

" พี่คิดยังไงกับพี่ฮีชอลฮะ " ซีวอนเป็นฝ่ายถามบ้าง

" มันจำเป็นด้วยหรอ ที่ต้องบอกนายหนะ " มองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ไม่มีท่าทางขี้เล่นใดๆ

" จำเป็นซิฮะ เพราะถ้าพวกพี่รักกันจริงๆละก็ ผมก็จะหลีกทางให้ และจะไม่ไปรบกวนพวกพี่อีก " บอกด้วยสีหน้าจริงจัง ซะจนฮันคยองแปลกใจ

" นายไม่ปวดใจหรอ ถ้าทำอย่างนั้นนะ "

" ปวดซิครับ แต่ เพราะผมรักพี่ฮีชอลมาก มากซะจนอยากให้พี่เค้ามีความสุข แล้วก็ไม่ต้องมากังวลเรื่องของผม "

ความเงียบเกิดขึ้นทันที ซีวอนไม่รู้เลยว่าฮีชอลได้ยินเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

" นายรักเค้าจริงๆหรอ " ถามราวกับรู้ใจคนฟังจากปลายสาย

" ครับผมรักพี่ฮีชอล รักมากเท่าที่คนๆนึงจะรักได้ ผมจึงอยากจะถามพี่ว่าพี่คิดยังไง"

"...................................."


" งั้นนายก็สบายใจได้ เพราะชั้นกับฮีชอลเป็นแค่เพื่อนกัน " ฮันคยองบอกซีวอนที่ทำหน้าตาอึ้งอยู่

" อ้อ อีกอยากพรุ้งนี้ชั้นก็จะกลับจีนแล้ว ไม่ต้องห่วง "

" โชคดีละกัน " บอกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะ เดินออกมา

.

.

.


" ได้ยินหมดแล้วใช่มั้ย ฮีชอล " ถามปลายสายที่เอาแต่เงียบ

" อื้ม...... ขอบใจนายมากนะฮัน " บอกก่อนจะวางโทรศัพท์ไปด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิม





" ซองมิน เอ่อ....เห็นเรียววุครึเปล่า " เยซองถามกระต่ายน้อยที่ตอนนี้นั่งเล่นอยู่ข้างทะเลสาบกับมีอา

" เรียวหรอ .... เค้าอยู่สนามบินหนะกำลังไปจีนกับพี่ฮัน......อ้าว เยซอง เดี๋ยวซิ.... " ซองมินยังพูดไม่จบประโยค
คนถามก็วิ่งออกไปทันทีโดยตั้งแต่รู้ว่า เรียววุคจะไปจีน

' นายอย่าพึ่งไปนะ ตัวเล็ก ขอร้องละ ชั้นยังไม่บอกอะไรบางอย่างกับนายเลย ' เยซองคิดก่อนจะบอกคนขับรถให้รีบออกรถไปสนามบินอยากด่วนที่สุด

ทำไมไม่บอกกันนะ ว่าจะไป ..........

นายใจร้ายจริงๆ ตัวเล็ก.........


ทันทีที่ถึงสนามบิน เยซองรีบวิ่งตามหาคนที่เค้าอยากเจอมากที่สุด ก่อนจะตรวจดูเที่ยวบินที่กำลังจะไปจีน

" ไปกันรึยัง " ฮันคยองถามน้องชายตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ

" ไปซิฮะ " ตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหยิบกระเป๋าสัมพาระข้างๆตัว


" เรียววุค !! " เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

" ตาอ้วน นายมาทำอะไรหนะ " เจ้าตัวเล็กถามอย่างตกใจ เมื่อเห็นเยซองยืนหอบหายใจหนักอยู่ตรงหน้า

" มาหานายไงเล่า " ตอบอย่างร้อนใจ

" มาหาทำไม " เรียววุคถามกลับ

" เดี่ยวพี่ไปรอทางขึ้นละกันนะ " ฮัคยองบอกก่อนจะปล่อยให้ทั้งสองมีเวลาส่วนตัว เรียวอุคพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจคนตรงหน้าต่อ

" นายจะไปจีนจริงๆหรอ " เยซองถามคนตัวเล็กที่เอาแต่มองหน้าเค้าอย่างสงสัย

" ใช่ ชั้นจะไปจีนกับพี่ฮัน "

" อย่าไปเลยนะ ถ้านายไปชั้นจะอยู่กับใครละ "

" เอ๋ แล้วมันเกี่ยวอะไรละ " เรียววุคเอ่ยอย่า งงๆ

" นายมันใจร้าย "









" ทั้งๆที่ชั้นรักนายแท้ๆ นายไม่เข้าใจเลยรึไง " เยซองบอกก่อนจะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด ทำเอาเจ้าตัวเล็กนิ่งอึ้งไปทันที

" นะ นาย หมายความว่ายังไง "

" ก็ชั้นรักนาย หัดเข้าใจอะไรบางซิ........ "

ทั้งสองนิ่งเงียบไปซักพัก เรียววุคที่พึ่งเริ่มเข้าใจอะไรดีขึ้นนึกขำกับท่าทางที่แปลกไปของตาอ้วนนี่

" เพราะฉะนั้น อย่าไปเลยนะ ได้โปรด" เยซองบอกเสียงเบา










" แต่ชั้นไปแค่ 3 วันเองนะ คิคิ " เรียววุคบอก เยซองรีบปล่อยอ้อมกอด พลางมองคนตรงหน้าอีกครั้ง

" ฮ่ะ สองวัน " เอ่ยอย่างไม่เชื่อหู

" ก็ไปเที่ยวสามวัน แล้วก็ไปส่งพี่ชั้นด้วยหนะ " คำพูดของเรียววุคทำเอาคนตรงหน้าหน้าแดงขึ้นด้วยความอายและหน้าแตก -*-

เมื่อกี้เค้าพูดอะไรออกไปเนี้ย ~


" ว่าแต่เมื่อกี้นายพูดจริงเหรอ " เยซองพยักหน้า

" เอ่อ เป็นแฟนชั้นได้มั้ย " เยซองถามตะกุกตะกัก

"....................................."

" เดี๋ยวกลับมาจากจีนค่อยบอกละกัน ฮ่าๆ " ว่าแล้วก็ สะพายกระเป๋าหนีไปทันที


"........................"


" เฮ้ย ตัวเล็ก กลับมาเดี่ยวนี้น๊า ตอบมาก่อนซิ ฮึ้ย " เยซองโวยวายลั่น




.......... ไว้รออีก 3วันละกันนะตาอ้วน ฮ่าๆ ชั้นก็ชอบนายเหมือนกันละ ^^




----------------------------------------------------------------------------------------------------------


" อ่า มีอาชั้นยังพูดไม่จบเลยนะ " ซองมินว่าพลางมองเยซองที่วิ่งออกไปอย่างไม่บอกไม่กล่าว

" อื้ม ช่างเค้าเถอะ "


La L a La~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกความสนใจจากร่างบางในทันที
ซองมินหยิบมือถือเครื่องเล็กนั้นขึ้นมาดูก่อนจะอมยิ้มเมื่อเห็นเป็นเบอร์ของใคร

" เดี๋ยวมานะ " บอกกับหญิงสาวก่อนจะเดินออกมา

" คยูเหรอ " เอ่ยถามปลายสายด้วยสีหน้าร่าเริง

" อื้ม ชั้นเอง....ทำอะไรอยู่ "

" นั่งเล่นเรื่อยๆนะ "

" วันนี้ชั้นต้องเข้าบริษัทกับคุณพ่อเลยต้องกลับก่อน เดี่ยววันนี้ซีวอนมันจะไปส่งซองมินให้ จะได้ไม่ต้องกลับคนเดียว "

" เหรอ อื้ม ^^ คยูฮยอนตั้งใจทำงานนะ "

" อื้ม..... ชั้นเป็นห่วงซองมินมาก รู้รึเปล่า "

" ชั้นก็เหมือนกัน............"

" เดี่ยวตอนเย็นไปหาที่บ้านนะครับ แค่นี้ก่อนนะ "

" อื้ม แล้วจะรอนะ "


.


.

" เอ่อ ซีวอน ทำอะไรอยู่หนะ" ซองมินถามคนข้างๆ ตากลมโต สนใจกระดาษสีชมพูที่ซีวอนกำลังเขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างตั้งใจ

" แต่งกลอนหนะ ซองมิน" ตอบโดยที่ยังก้มลงเขียนกระดาษในมือ

" กระดาษนั้น......." ซองมินว่าลอยๆก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้คนที่ตั้งใจเขียนเมื่อครู่หยุดเขียนทันที

" เคยเห็นพี่ฮีชอลเอาไปทิ้งทุกครั้งเลยนะ "

" จริงหรอ " ซีวอนถามอย่างเศร้าๆ

" แต่.... พี่เค้าก็เก็บมันขึ้นมาเหมือนเดิมทุกๆครั้งเลย แถมไม่ยอมให้ชั้นดูอีกด้วยซิ ^^" สิ้นคำพูดกระต่ายน้อย เจ้าสิงโตก็กลับมาเริงร่าอีกครั้งก่อนจะก้มลงเขียน
กลอนต่ออย่าง อารมณ์ดี

.

.


" กลับมาแล้วฮะ " เสียงหวานดังขึ้นที่หน้าบ้าน พี่ชายคนสวยที่กำลังจัดของอยู่หันมายิ้มหวานให้น้องชายก่อนจะละตัวจากกระถางต้นไม้สีสวยนั้นมา

" กินอะไรกันมารึยังละ " ถามน้องชายก่อนจะหันไปมองอีกคนที่เอาแต่ยืนยิ้มอยู่คนเดียว

" ยังฮะ เออพี่... เดี่ยวคยูฮยอนจะมาด้วยนะฮะ" ซองมินว่าก่อนจะวางกระเป๋าไว้ตรงโซฟา

" เอ พี่ตกแต่งร้านใหม่หรอฮะ " ซีวอนว่าพลางมองไปรอบๆร้านจากเดิมที่เป็นสีชมพูหวานมาเป็นสีฟ้าอ่อนใส ทำให้รู้สึกเย็นสบาย

" อื้ม พึ่งให้คนมาตกแต่งเมื่อวานนะ " ฮีชอลว่า

" สวยจังครับ "

" ไม่สวยได้ไงละ ชั้นเลือสีเองเลยนิ " บอกพลางมองรอบๆร้านตัวเองอย่างชื่นชม

" ผมหมายถึงพี่นะครับ สวยที่สุดเลย" ชมกันดื้อๆทำเอาคนถูกชมหน้าแดง ซองมินมองหน้าพี่ชายยิ้มๆ

" ชั้นไปทำอาหารดีกว่า " พูดดลางเดินไปที่ห้องครัว

" เดี่ยวผมช่วยนะฮะ " ว่าแล้วก็เดินตามพี่ฮีชอลไป

เห็นที่ซีวอนจะต้องมาเป็นพี่เขยเค้าจริงๆซะแล้วซิ ถ้ายังในคติที่ว่า ตื้อเท่านั้นที่ครองโลกหนะนะ ^^

เจ้ากระต่ายน้อยเดินไปที่เคาร์ทเตอร์ก่อนจะจัดขวดน้ำมันหอมที่ยังไม่ได้ระเบียบให้เข้าที่ กลิ่นหอมกรุ่นขึ้นจมูกกลิ่นดอกไม้ทั้งหลายที่ให้ความรู้สึกแตกต่างกันออกไป


หมับ !!

ท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดจากด้านหลังสัมผัส .... อบอุ่นที่คุ้นเคย ไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ว่าเป็นใคร
เพราะทั้งหมดรู้สึกได้ด้วยหัวใจ........

" คยู " ซองมินว่ายิ้มกว้าง หน้าขึ้นสีระเรื่อ

" อื้ม...." คยูฮยอนว่าก่อนจะหอมแก้มที่เป็นสีชมพูนั้นอย่างคิดถึงไปฟอดใหญ่

" อ๋า ... /////// " เห็นซองมินอุทานน่ารักทำเอาร่างสูงหมั้นเขี้ยวขึ้นมาทันที เลยหอมแก้มนวลนั้นไปอีกหลายครั้ง

" เดี๋ยว ชั้นได้เฉาตายพอดี >< " กระต่ายน้อยว่าพลางหันหน้ามามองคนข้างหลัง

" ไม่เฉาหรอกซองมินไม่ใช่ดอกไม้ ............. แต่ซองมินนะ หอมยิ่งดอกไม้ซะอีก " พูดก่อนหอมแก้มไปอีกฟอด
เจ้ากระต่ายน้อยอมยิ้มแก้มป่องก่อนจะหันมามองคนตรงหน้าที่เอาแต่กอดอย่างนึกขำ

" ลามก " ว่าพลางหยิกแก้มอีกคนอย่างหมั้นไส้

" ก็ซองมินของชั้นน่ารักหนิ " บอกก่อนจะเอาคางไปเกยกับไหล่คนข้างหน้า

" แล้ว ... " ไม่กล้าพูดมากไปกว่านี่แต่ดูเหมือนว่า ร่างสูงจะรู้ดีอยู่แล้ว

" รักซิ " พูดพลางถูแก้มตัวเองกับแก้มแดงๆนั้นเล่น

" อ๋า!! จักจี๋นะ ~ " บอกร่างสูงที่ยังไม่หยุดการกระทำ

โอ้ยๆ !!

เสียงหนึ่งดังขึ้นทำเอาสองคนพละออกจากกัน ซีวอนเดินเตะเอากับขาโต๊ะ พลางมองทั้งสองอย่างอึ้งๆข้างกันมีฮีชอลยืนอยู่ด้วย

" เอ่อ สวัสดีฮะพี่ฮีชอล " คยูฮยอนทักทายพี่ชายแก้เขิน

" เออ พี่ไม่เห็นหรอกนะ ^^ "

"นายก็ด้วยใช่มั้ย ซีวอน " หันไปถามอีกคนที่ยิ้มไปให้เจ้าเพื่อนตัวดีก่อนจะพยักหน้าตาม

" งั้นเดี่ยวพี่ไปทำกับข้าวต่อดีกว่า " พูดพลางดึงมือเจ้าสิงโตตามเข้าไปด้วย


"/////////////////////////////// "

".........................................."





ฮีชอลเดินมาหยุดอยู่ที่ห้องครัว ก่อนจะรีบปล่อยมืออย่างอายๆ

" ถ้านายจะช่วยก็ ช่วยล้างผักละกันนะ " บอกก่อนจะหันไปเริ่มหันเนื้อปลา

" เอ่อ พี่ครับ "

" หืม มีอะไร "

" คือ ผมมีอะไรจะบอกฮะ "

"................................"


" ผมหนะ........."


"......................."


" ผม................."

Tbc*