C a n d y ● g u s s i E * )) s o S w e e t ....

Taking :

อ่า เอาฟิคมาลงบล็อคแล้ว ฮี่ๆ เผื่อใครอยากอ่าน * เงียบ* เรื่องนี้ลงในบอร์ด คยูมิน, เอสเอ็มฟิคแล้วนะค่ะ

คนแต่งคนเดียวกัน ช่วยๆกันแต่ง 2คน อิอิ เรื่องนี้เป็น boy 's love นะใครไม่ชอบ ปิดไปเลยน่ะค่ะ จะได้ไม่เสียความรู้สึก

^_________________________^

comment comment เรื่องแรกฝากด้วยน่ะค่ะ

ลงถึงตอนที่ 3 ก่อนน๊า

: gussie_ Min

.

.

.

M i r a c u l o u s O f _____* Love

Kyumin , yeryeo, woncin

Chapter

1

มิน...

.....

ซองมิน

.....

ซองมินนี่

หื้อ ..... มะ มีอะไรหรอ ซองมินขานตอบดวงตาคู่โตไม่ได้หันมามองคนถามแม้แต่น้อย แต่เพียงยังคงมองภาพ

ตรงหน้า โดยไม่ละสายตาไปจากที่เดิม

ซองมิน นายฟังชั้น... อยุ่รึเปล่า เรียวอุคพูดซ้ำ คิ้วบางขมวดด้วยความสงสัย ว่าเจ้ากระต่ายน้อยให้ความสนใจ

อะไรมากกว่า หนังสือตรงหน้า

ซองมิน มองอะไรอยุ่นะ เรียวอุคมองตามสายตาของเจ้ากระต่ายไป แล้วก็เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้ซองมินเหม่อได้ขนาดนี้ ในเมื่อคยูฮยอน 1 ในสี่จตุรเทพของโรงเรียน กำลังเดินคุยอยุ่กับอีกหนึ่งสมาชิก เยซอง เมื่อสองหนุ่มเดินผ่านไป ไม่ต้องแปลกใจเลยว่าทำไม่พวกสาวๆถึงได้มองตามกันตาเป็นมัน

ชอบ... เค้าละซิท่า เรียวอุคแซว พลางหันมามองดวงตาคู่สวยที่ถึงแม้จะถูกบดบังด้วยแว่นกลม ๆ แต่ดวงตาคู่นั้นก็ยังชวนให้น่ามองมิใช่น้อย

ปล่าว... ไม่มีอะไรนิ ซองมินปฎิเสธ ดวงตาใสแป๋วหันกลับมาให้ความสนใจกับหนังสือตรงหน้าเช่นเคย

นั้นโกหกคำโตเลยนะ ซองมิน เรียวอุคไม่หยุดแซวแถมยังแกล้งให้ซองมินหน้าแดง ด้วยการจ้องตาเพื่อนรักอีก

ปล่าวโกหกซะหน่อย....ก็แค่... มองเฉยๆ... ซองมินหน้าแดงแกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ

นายอย่ามาปากแข็งหน่อยเลย ทำยังกับว่าชั้นไม่รู้งั้นแหละ

ถึงชั้นชอบเค้าจริง ๆ มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก

เค้าจะมาสนใจคนอย่างชั้นได้ยังไง ประโยคสุดท้ายซองมินพูดอย่างแผ่วเบา ดูเหมือนว่าเค้าจะพูดในสิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจออกไป

อย่าพูดอย่างนั้นซิ ซองมิน มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกน่า เรียวอุคพูดปลอบเพื่อนรักในขณะที่ซองมินยิ้มให้

แต่เค้าก็รู้ว่าซองมินทุกข์ใจเรื่องนี้ขนาดไหน นานเท่าไรแล้วที่ซองมิน แอบรักคยูฮยอนอยุ่ข้างเดียว แอบมองคยูฮยอนข้างดียว แล้วเจ้าตัวจะรู้บ้างมั้ยว่า คนที่แอบเอาดอกไม้ไปให้บ่อยๆ จะเป็น ซองมินเพื่อนรักของเค้าคนนี้

เฮ้อ..ซองมินชั้นละสงสารนายจริง ๆ

________________________

ว่าไง ...วันนี้ได้ดอกไม้อะไรละ คยู เยซองเอ่ยถาม คยูฮยอนมองดอกไม้อย่างครุ่นคิด

ทิวลิปสีเหลือง

นาย...ไม่คิดจะสืบหา ตัวคนให้บ้างหรอไง อีทึกที่นั่งกอดอกอยู่ พูดพลางมองดอกไม้สีเหลือง

ที่อยุ่ในมือของคยูฮยอน

ชั้นละนับถือความพยายามของเค้าจริงๆวะ ซีวอนพูดออกมา หลังจากที่นั่งเงียบอยุ่นาน

ไม่ละ ชั้น...ไม่ค่อยสนใจเท่าไร พูดพลางเก็บดอกไม้ใส่กระเป๋าอย่างเบามือ และหยิบการ์ดเล็กๆที่แนบอยุ่กับ

ดอกไม้ขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจะได้อ่าน ซีวอนก็ดึงการ์ดใบนั้นไปอย่างรวดเร็ว แล้วอ่านเสียงดัง

There's Sunshine in Your Smile

ว๊าวว... รอยยิ้มของนายมัน ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยหรอ ฮะๆ ๆ

พอเหอะ ซีวอน...นายกับชั้นต้องไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว ใกล้จะเริ่มแข่งบาสแล้วนะ คยูพูดตัดบท ดึงการ์ดใบนั้นกลับคืน แล้วเดินออกไปจากห้อง

เออ ๆ ไปก็ได้เดี่ยวสาวๆรอนาน พูดส่งท้ายแล้วเดินตาม คยูออกไป

ซองมิน..กลับบ้านกัน เรียวอุดพูดพลางเก็บของใส่กระเป๋า แล้วหันไปรอฟังคำตอบจากเพื่อนกระต่ายที่ตอนนี้กำลังเหม่อมองไปยังสนามบาสข้างล่าง กำลังมีผู้คนหลั่งไหลมายังอัฒจันทร์

ซองมิน

.........

ซองมิ๊นนน เรียวอุคตะโกนดังขึ้น เรียกเจ้ากระต่ายน้อยให้มาสนใจฟังเค้า

หะ อะไรนะเรียว ซองมินสะดุ้ง

กลับบ้านเถอะ เรียวอุคถามซ้ำอีกครั้ง

เออ... นายกลับบ้านไปก่อนเถอะ ....ชั้นว่าจะไปอ่านหนังสือในห้องสมุดก่อนนะ ซองมินบอกกับเรียคอุค

งั้นหรอ ..งั้นชั้นกลับก่อนนะ อ่านหนังสือให้สนุกละ เรียวอุคพูดทั้งๆที่รู้ดีว่าซองมินไม่ได้ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดหรอก หากแต่จะไปสนามบาสเพื่อไปเชียร์เทพบุตรสุดหล่อของเจ้ากระต่ายน้อยเสียเองมากกว่า

เย็นนี้จะหนาว รีบๆ กลับบ้านละ

อื้ม

เรียวอุคบอกลาซองมินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เมื่อเค้าเดินลงบันไดมากจากชั้น4 แต่แล้ว

พลั่ก ! !

โอ้ย ขอโทษครับ เรียวอุคอุทานเมื่อรู้สึกว่าร่างบางๆของตนไปชนกับร่างๆหนึ่งอย่างแรง จนร่างของเค้าเซไปเล็กน้อย

นี่นาย เดินไม่ดูตาม้าตาเรือบ้างหรอไง จะรีบไปไหนกันหนักหนา เยซองพูดอย่างใส่อารมณ์

ก็ชั้นขอโทษแล้วไง จะเอาอะไรอีก เรียวอุคพูดขึ้น นึกโมโหที่เค้ายอมขอโทษแล้วแต่คนถูกชนกลับมายืนว่าราว

กับว่าเค้าทำเรื่องผิดร้ายแรงก็ไม่ปาน

มีอะไรหรอ อีทึกที่เดินเข้ามาทักทั้งสอง

ก็เด็กบ้านี่ซิ วิ่งมาชนชั้น เยซองพูดพร้อมกับจัดเสื้อให้เรียบร้อย

ชั้นไม่ใช่เด็กนะ ชั้นนะอยุ่ชั้นเดียวกับนายรู้ไว้ซะ เยซองถลึงตาใส่

........

อีตาอ้วน ชิ

หน็อย !! กล้าดียังไงมาว่าชั้นอ้วนนะหะ เยซองก้าวขาเข้ามาหาเรียวอุค เค้าถอยหลังสะดุดบันไดเล็กน้อยย

ไม่เอาน่าเยซอง อีทึกพูดเตือนเยซอง พร้อมกับดึงข้อมือไว้

คยูฮยอนกับซีวอนจะเริ่มแข่งบาสแล้วนะ อีทึกเสริม ก่อนที่ร่างบางจะได้โอกาศวิ่งหนีไป

ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ้ตัวเล็ก เยซองตะโกนตามหลังร่างบางไป

อีตาอ้วนเอ้ย คิดว่าตัวเองป๊อบมากแล้วจะมารังแกใครก็ได้รึไง เรียวอุคบ่นอุบอิบขณะเดินลงบันไดมา

เมื่อใกล้จะถึงเวลา เหล่าบรรดานักเรียนสาวๆ ก็เริ่มจับจองที่นั้งในสนามบาสจนเต็มแล้ว อากาศช่วงเย็นวันนี้กำลังเย็นสบาย ลมหนาวเบาบางพัดเข้ามาเป็นระยะ ๆ

ว้า... ไม่มีที่นั่งเลย ทำไงดีละ ซองมินที่พึ่งมาถึง มองหาที่นั่งให้ตัวเองดวงตากลมโตมกวาดสายตาไปรอบๆก่อนจะทันเห็นเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ วางอยุ่หลังอัฒจันทร์ เค้าเดินไปลากมันออกมาอย่างเก้ๆกังๆ ผู้คนบนอัฒจันทร์พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น เสียงหัวเราะ หยอกเหย้ากันอย่างเสียงดัง

ซองมินลากเก้าอี้มาข้างๆอัฒจันทร์ หาที่ที่จะมองเห็นการเล่นในสนามให้ดีที่สุด

ตรงนี้ละ ซองมินพูดกับตัวเองก่อนจะค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้

คยูฮยอน ชั้นดีใจจังที่ได้นั่งมองนายจากตรงนี้ ถึงแม้ว่านายจะไม่เคยเห็นชั้นในสายตาเลยก็ตาม

พลั่ก !!

เค้าต้องเจ็บที่สีข้างในทันที่ ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างมาดันเค้าออกจากเก้าอี้

ร่างบางล้มลงไปบนพื้น แว่นตาเลื่อนหลุดกระเด็นตกไป เค้ารีบคลำหามัน แต่ดูเหมือนสายตาอันพร่าเลือนจะเป็นปัญหาเอามากๆ เค้าขว้าแว่นตาได้ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเช็ดด้วยเสื้อของตัวเอง แล้วใส่มัน

นี่เธอทำอะไรของเธอนะ ซองมินถามผู้หญิงสามคนตรงหน้า

เก้าอี้นี้.... เป็นของชั้นผู้หญิงที่ยืนอยุ่ตรงกลางเอ่ยขึ้น

ซองมินรู้จักดี เค้าจะไม่รู้จักได้ยังไงละ ก็ผู้หญิงคนนี้นั้นแหละ เป็นศัตรูหัวใจของเค้าเอง

ยองแฮ หญิงสาวที่ชอบทึกทักตนเองว่าเป็นแฟนคยฺฮยอน เธอเป็นผู้ดีมีชาติตระกูล แต่นิสัยใจคอไม่ได้สูงตามชาติตระกูลของตนเองเลยซักนิด หล่อนเกลียดผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้คยูฮยอน เธอเป็นนางมารร้ายดีๆนี้เอง

แต่..... ชั้นเจอเก้าอี้นี้ก่อนเธอนะ ซองมินร้องขึ้นมือบางยังคงกุมเอวของตนเอง

แล้วไง...นายเจอก่อน...แต่...ชั้นจะนั่งมีปัญหาอะไรมั้ย ยองแฮพูดอย่างเยาะเย้ย

ผู้หญิงอีก 2คนที่ยืนอยุ่ข้างๆหัวเราะอย่างพอใจ

แล้ว...ถ้าเธอเอาเก้าอี้ไปแล้ว...ชะ...ชั้นจะนั่งไหนละ ซองมินพูดขึ้น

นั้นมันก็เรื่องของนาย ไปเถอะ..โพลิน ยูเมะ คยูของชั้นจะแข่งแล้วนะ

ซองมินน้ำตาร่วง

...ทำไม... เค้าเป็นผู้ชายแท้ๆ กลับอ่อนแอปล่อยให้ผู้หญิงมารังแกโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย

เค้านั่งกอดเข่า ใบหน้าที่มีน้ำตาอาบแก้มซบลงบนเข่าตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอยุ่อย่างนั้น

เสียงกึกก้อง ดังกระหึ่มบนอัฒจันทร์ต้อนรับนักกีฬาเข้ามาในสนาม เสียงกรี๊ด เสียงเชียร์ดังขึ้น

ซองมินรีบปาดน้ำตา แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูขึ้นมาเช็ดหน้าก่อนจะลุกขึ้นมองภายในสนาม ผู้เล่นทั้ง2ทีมจับมือกัน เค้าเดินมายังหลังต้นไม้ข้างๆอัฒจันทร์ น้ำตายังคงไหลอาบแก้มเป็นระยะๆ เกมในสนามเริ่มขึ้น เสียงเชียร์ดังขึ้น เรื่อยๆ

ร่างบางทรุดลงที่พื้นข้างๆต้นไม้ ดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยน้ำตาหลังกรอบแว่น มองภาพผู้ชายคนหนึ่งในสนาม

คยู...ชะ...ชั้นอยากจะบอกนาย..ว่าชั้นชอบนาย ซองมินสะอื้นเบาๆ

ถึงชั้นได้แต่พูดอยุ่ตรงนี้ ตรงที่นายไม่เคยรับรู้ ตรงที่นายไม่เคยได้ยิน น้ำตาอาบแก้มเนียนอีกครั้ง

ชั้นมันทำได้แค่ กระต่ายหมายจันทร์เท่านั้น

นายมองหาอะไรนะ คยู ซีวอนถามคยูฮยอนเมื่อเห็นเจ้าตัวมองไปรอบๆ สนาม

เปล่านิ แล้วทั้งสองก็เดินเข้ามาในห้องแต่งตัวนักกีฬา

นายเก่งมากเลยคยู อีทึกร้องทักเมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา

สาวๆกริ๊ดเต็มเลย ชั้นนะแสบหูไปหมด เยซองเสริมก่อนจะตบไหล่เพื่อนรัก

ขอบใจ คยูฮยอนตอบอย่างเซ็งๆ

นายเป็นอะไรรึเปล่า อีทึกถามเมื่อเห็นเค้าไม่รู้สึกดีใจกับเรื่องนี้เอาซะเลย

Chapter

2

กระต่ายน้อยนั่งอยุ่บนม้านั่งคนเดียว หลังโรงเรียนที่ตอนนี้เงียบสงบเป็นที่นั่งประจำของร่างบางเค้าทอดสายตาไปยังทะเลสาบที่สวยงามเบื้องหน้าซึ่งตอนนี้ผืนน้ำกลายเป็นสีส้มสะท้อนกับแสงอาทิย์ยามลับขอบฟ้า เค้าก็มองดูนาฬิกานี่ก็เย็นแล้ว เค้าควรจะกลับบ้านซะก่อนที่พี่ฮีชอลจะเป็นห่วง

ร่างบางลุกขึ้นเดินเอากระเป๋านักเรียนมาด้วย ก่อนจะพาร่างของตนเองเดินมาตามทางของโรงเรียน บัดนี้ไม่มีผู้คนเหมือนเก่าแล้ว เย็นป่านนี้ไม่มีไคอยุ่ที่โรงเรียนเหมือนกับเค้า ซองมินเดินมายังที่จอดรถจักรยานแล้วค่อยๆจูงมันออกมา ร่างบางนำกระเป๋าของตนเองวางไว้หน้าตะกร้า ก่อนจะขี่จักรยานแล้วปั่นไปตามทาง

.

.

.

ครับ...ครับพ่อ...ผมเข้าใจครับแค่นี้นะครับ คยูฮยอนวางโทรศัพท์จากผู้เป็นพ่อ ด้วยสีน้ำเรียบเฉย นั่นเป็นเพราะเค้าไม่ค่อยได้ยิ้มเลยต่างหาก

หลายต่อหลายครั้งที่พ่อของเค้าต้องไปธุระต่างประเทศไม่ได้อยู่ฉลองความสำเร็จของเค้า แต่ไม่เป็นไรหรอกเค้าชินเสียแล้ว มันเกิดขึ้นบ่อยจนเค้าไม่ใส่ใจมัน

คยูฮยอนมองออกไปนอกรถเบนซ์สีดำ กระจกใสสะท้อนภาพเค้าเอง หลังเอนพิงเบาะนุ่มก่อนจะปลดเนคไทที่คอออกเล็กน้อย แอร์ที่เย็นฉ่ำบวกกับความอ่อนเพลียจากการเล่นกีฬา กำลังกล่อมเค้าให้หลับ

เอิ๊ยด !!

เสียงเบรกดังขึ้นทำให้คยูฮยอนต้องสะดุ้ง ตื่นขึ้น

ขอโทษครับ คุณหนู... เป็นอะไรรึเปล่าครับ

เปล่า ... เกิดอะไรขึ้นหนะ

อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ คนขับรถพูดขึ้นก่อนจะเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว

คยูฮยอนชะเง้อมองอย่างเป็นห่วงก่อนจะเปิดประตูรถตามลงมา

เค้าเป็นอะไรมั้ย คยูฮยอนรีบถามก่อนจะมองร่างบางที่นั่งกุมขาอยู่ที่พื้น

ท่าทางจะเจ็บขานิดหน่อยนะครับ คนขับรถตอบแทนก่อนจะเดินลงไปลากจักรยาน

ร่างบางคลำหาสิ่งของบางอย่างในความมืด ที่ตอนนี้กระเด็นหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

นายเป็นอะไรรึเปล่า....

.........................เจ็บ

ให้ชั้นช่วยมั้ย คยูฮยอนย่อตัวลงก่อนที่จะช่วยพยุงคนตัวเล็กขึ้นมาจากพื้น ร่างบางสบตากับเค้า ดวงตากลมโตพยายามหรี่มองคนตรงหน้า

เสียงคุ้นจัง เหมือนเคยได้ยินที่ไหนนะ

คยูฮยอนมองตาร่างบาง ดวงตาคู่สวยแสนหวานช่างหน้ามองเหลือเกิน เค้าอึ้งไปพักใหญ่

แว่น....

ซองมินอุทาน ก่อนจะก้มลงตามหาแว่นตามเดิม

ให้ชั้นช่วยนะ คยูฮยอนช่วยร่างบางหา อีกมือหลังก็ค่อยๆประคองตัวไว้ไม่ให้ล้ม

นี่ครับ เจอแล้วครับคุณหนู คนขับรถพูดพลางชูแว่นที่แตกขึ้นมา

มันแตกแล้ว...ชั้นของโทษนะ คยูฮยอนบอกอย่างเสียใจ

จักรยานมันก็พังด้วย

เอ่อ....ไม่เป็นไรหรอก ซองมินพูดอย่างเศร้าๆก่อนจะคลำหาจักรยาน แล้วเดินจูงอย่างทุลักทุเล

เดี่ยวซิ....นายจะกลับยังไงละ...แว่นก็แตกจักรยานก็พังให้ชั้นช่วยนะ คยูฮยอนพูดขึ้นก็จะรีบเข้าไปประคอง ซองมิน

ไม่เป็นไรหรอ.. ชะ...ชั้น

ไม่เป็นไรได้ยังไงละ... คนขับรถของงชั้นทำให้นายเป็นแบบนี้ชั้น..จะรับผิดชอบเรื่องทุกอย่างเอง

แต่....

ห้ามปฎิเสธเด็ดขาด เพราะมันทำให้ชั้นรู้สึกผิด

เดี่ยวชั้นจะให้คนของชั้นมารับจักรยานของนายทีหลังนะ

ขอบคุณนะ ... ชั้นมองไม่เห็นเลย ซองมินอุทาน

นายนั่งในรถก่อนนะ คยูฮยอนเปิดประตูข้างหลังรถให้ซองมินก่อนจะดันร่างบางเข้าไปในรถ ซองมินเริ่มรู้สึกว่าเค้ารู้สึกเจ็บขามากขนาดไหน ทั้งแขนและขาดูจะไร้เรี่ยวแรงไปโดยปริยาย สายตาพร่าเลือน แม้จะพยายามมองคนข้างๆเพียงใด แต่ก็มองไม่ถนัดตา

นายชื่ออะไรนะ... คยูฮยอนถามหลังจากนั่งรถมาด้วยกัน

ซองมินฮะ ซองมินตอบสายตามองไปยังคนถาม

คยูฮยอนมองตอบ ดูเหมือนว่าตัวเค้าเองจะถูกสะกด ภายในดวงตาคู่นั้นราวกับต้องมนต์

ใบหน้าร้อนผ่าวก่อนจะทันรู้ตัว เจ้าตัวก็เบื้องหน้าหนีไปเสียแล้ว

นี่เราเป็นอะไรไปนะ ทำไมดวงตาคู่นี่มันถึง.....

ชั้น....ละ ลำบากนายจริงๆ ซองมินตัดเพ้อ

อย่าพูดอย่างนั้นซิ ซองมิน คยูปลอบ

คุณหนูจะไปไหนก่อนครับ

คลีนิคที่ใกล้ที่สุดก่อนเลย

ตลอดทางคยูฮยอนมองซองมินตลอด แต่ร่างบางไม่รู้หรอกว่าตัวเองถูกจ้องมองอยู่ ในเมื่อตัวเองมองไม่ค่อยเห็นนี่นา

ถึงแล้วครับ คนขับรถเอ่ยขึ้น หลังจากนั่งรถมาได้ซักพัก

ถึงแล้วละซองมิน คยูฮยอนบอกซองมิน

ชั้นมองไม่เห็นเลย

ไม่เป็นไรให้ชั้นช่วยเอง พูดจบแล้ว ก็ช้อนร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขน

น..นายจะทำอะไรนะ ซองมินอุทาน

ช่วยนายไง ซองมิน คยูฮยอนตอบพลางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

เอ่อ....นายไม่ต้องอุ้มก็ได้แค่พยุงก็พอแล้ว ซองมินพูด

ชั้นอุ้มนาย ไวกว่านายให้ชั้นพยุงอีก คยูฮยอนบอก

กลับไปก่อนเลยนะครับ พร้อมกับบอกคนขับรถ

หลังจากทำแผลเสร็จแล้ว คยูฮยอนก็ไปรับยาให้ซองมิน

ซองมิน

ฮะ ซองมินมองไปตามเสียง แม้จะมองไม่ชัดแต่เค้าก็ยังพอเห็นเลือนราง

เดี่ยวชั้นจะพานายไปตัดแว่นนะ

ตัดแว่นหรอ...ชั้น...ไม่เป็นไร ชั้น....

ห้ามปฎิเสธอีกละ ถึงนายปฎิเสธ ชั้นก็จะลากนายไปกับชั้นอยุ่ดี

เอ่อ...ก็ได้แต่...นายไม่ต้องอุ้มชั้นได้มั้ย ซองมินถาม

อื้ม..ก็ได้ คยูฮยอนตอบก่อนจะ นั่งย่อตัวข้างหน้าซองมินแล้วหันหลังให้เจ้ากระต่าย

ถ้านายไม่อยากให้ชั้นอุ้ม ก็ต้องขี่หลังชั้นไปนะ

..................

ชั้นปล่อยให้นายเดินไปไม่ได้หรอก นายเจ็บขาอยู่ เดี๋ยวแผลจะอักเสบเข้าใจมั้ย พูดพร้อมกับเอามือทั้งสองไปดึงมือซองมินมาคล้องคอ

ร่างบางยึดมือแน่น ด้วยกลัวว่าจะตก

นายไม่ต้องกลัวนะซองมิน ชั้นไม่ปล่อยนายตกไปหรอก คยูฮยอนยิ้ม อะไรบางอย่างทำให้เค้ายิ้มได้

กระต่ายน้อยซบหน้าลงกับไหล่คยูฮยอน สัมผัสจากข้างหลังทำให้รับรู้ถึงเสียงเต้นของหัวใจคนข้างหน้า

คยูพาซองมินเดินมาตามทางที่มีแต่ผู้คนวุ่นวาย ค่ำคืนที่มีแต่แสงไฟตามตึกรามบ้านช่อง ส่องแสงสีส้มรับกับดาวบนท้องฟ้า บรรยากาศเริ่มเย็นลง

หนาวจัง ซองมินพูด ไอควันจางๆออกจากปาก

หนาวหรอ...คยูฮยอนถามคนข้างหลัง ซองมินพยักหน้า

ทนหน่อยนะ ข้างหน้าก็ถึงแล้ว พูดเสียงเบา แล้วรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

คยูฮยอนพาซองมินเข้ามาในร้านสีแดงอมส้ม เฟอร์นิเจอร์ในร้านถูกตกแต่งด้วยสีแดง บรรยากาศภายในดูอุ่นกว่านอกร้าน อาจเป็นเพราะเตาผิงไฟสไตล์ยุโรปโบราณ ก็อาจเป็นไปได้

ตู้กระจกใสเรียงราย ทอดยาวเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดในตู้ มีแว่นตาหลายขนาด หลายแบบล้วนแต่มีราคาแพงๆทั้งนั้น คยูฮยอนค่อยวางซองมินลงบนเก้าอี้ยุโรปสีแดงข้างๆตู้กระจกใบหนึ่ง

นายยังหนาวอยู่มั้ย.. ซองมิน ซองมินพยักหน้า

ก่อนจะถอดเสื้อนักเรียนสีดำตัวนอกมาคลุมตัวให้ซองมิน

สวัสดีครับ...มีใครอยู่มั๊ยครับ คยูร้องถาม

นะ...หนาว ร่างบางเอ่ยอย่างสั่นสะท้าน

ยังหนาวอยู่อีกหรอ ซองมิน คยูฮยอนหันมาถามอย่างเป็นห่วง ซองมินพยักหน้า

คยูมองร่างบางอย่างนึกห่วง พลางนึกอะไรขึ้นได้

ซองมิน....เอามือมานี่ซิ คยูฮยอนดึงข้อมือซองมินที่ซุกอยู่ในเสื้ออกกมา

นะ.นายจะทำอะไรหนะ เจ้ากระต่ายเอ่ยถาม

คยูฮยอน กุมมือซองมินไว้ด้วยมือทั้งสองของเค้า ทรุดตัวลงนั่งข้างหน้า ก่อนจะก้มใบหน้าคมเข้าใกล้มือที่กุมอยู่

....

ริมฝีปากค่อยๆ เป่าลมอุ่นๆตั้งแต่นิ้วโป้งจรดนิ้วก้อย อย่างแผ่วเบาความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในนิ้วทั้งห้า จากมือที่เย็นเยือกราวกับน้ำแข็ง บัดนี้กลับอุ่นขึ้นราวกับได้ผิงไฟอุ่นๆ

คยูฮยอนเงยมองซองมิน ดวงตาคู่สวยพยายามมองตอบ

ภาพที่ผู้ชายคนหนึ่งกุมมือของเค้าเอาไว้ แล้วเค้าก็ทำให้มันอบอุ่น..

................ใบหน้าแบบนี้เคยเห็นที่ไหนนะ...........

อุ่นมั้ย คยูฮยอนเอ่ยถามซองมิน

อื้ม ////////////////// ซองมินตอบหน้าแดง

สวัสดีคะ มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ เสียงพนักงานของร้านดังขึ้นผู้หญิงที่เดินออกมาจากหลังเคาเตอร์เอ่ยถาม ชุดสีแดงของเธอทำให้เธอดูกลมกลืนกับภาพบรรยากาศในร้านนี้เสียจริง

คือ ผมจะมาซื้อแว่นนะครับ คยูฮยอนบอก

แต่ก่อนอื่น ขอนมร้อนๆซักแก้วได้มั้ยครับ คยูฮยอนเสริมพลางมองซองมินอย่างเป็นห่วง

ได้ซิค่ะ พนักงานบอกก่อนจะกลับไปนั่งที่เคาเตอร์

ซองมิน นายมานั่งตรงนี้ดีกว่า คยูอุ้มซองมินไว้ในอ้อมแขนก่อนจะพาร่างบาง มานั่งยังมานั่งทรงสูง

อ้ะ....

นมมาแล้วค่ะ พนักงานเอ่ยขึ้นก่อนจะวางถาดลงบนเคาเตอร์

ซองมิน.. นายกินนมร้อนๆก่อนนะ มันจะช่วยให้นายดีขึ้น คยูกระซิบบอกซองมิน พลางเอามือของซองมินเอื้อมมาจับแก้วนมในมือเค้าจิบมันเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆดื่มมันลงไป

เป็นยังไงบ้าง...ซองมิน คยูถามอย่างเป็นห่วง

ดีขึ้นแล้วละ ซองมินตอบ คยูได้ฟังดังนั้นก็สบายใจ

คือ...ผมพา คยูอ้ำๆ อึ้ง แฟนผม คยูกระซิบ มาตัดแว่นนะครับ

หลังจากวัดสายตา พนักงานก็เดินไปหยิบแว่นมาให้ซองมิน

ลองอันนี้ก่อนนะคะ ชอบรึเปล่า พนักงานพูดพร้อมกับยื่นแว่นให้ซองมิน

ซองมินหยิบมันขึ้นมาก่อนที่จะสวมมัน ภาพที่เลือนรางชัดขึ้น เค้ามองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตรงหน้า

ชัดมั้ย ซองมิน ซองมินมองมาที่ต้นเสียง

ภาพที่เห็นแทบทำให้เค้าเป็นลมล้มพับลงไป ก็ในเมื่อ

ค...คยู...คยูฮยอน..นะ...นายยยย

3

ชัดมั้ย ซองมิน ซองมินมองมาที่ต้นเสียง

ภาพที่เห็นแทบทำให้เค้าเป็นลมล้มพับลงไป ก็ในเมื่อ

ค...คยู...คยูฮยอน..นะ...นายยยย

นายเป็นอะไรไป....ซองมิน ร่างสูงถาม

ช...ชั้น...นะ..นาย...นายช่วยชั้นหรอ ซองมินพูดอย่างตะกุกุตะกัก หัวใจเต้นแรงขึ้น

ใช่...ทำไมหรอ..นาย เป็นอะไรรึเปล่า คยูฮยอนพูดพลางเอามือไปแตะหน้าผาก

เปล่า ซองมินเบือนหน้าหนี ใบหน้าร้อนผ่าว ท้องโหวงเหวงราวกับมีลมเย็นๆพัดผ่าน

คือ..ผมว่าคอนแทคเลนส์อีกสัก3ชุดด้วยนะครับ...มันคงเหมาะกับตาของเค้า คยูฮยอนบอก

ร่างบางสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ....ไม่เคยเลย ไม่เคย ไม่เคยที่จะได้อยู่ใกล้ ๆ คยูฮยอนแบบนี้ตื่นเต้น ตื่นเต้นไปหมด ไม่ไหวแล้ว เราเป็นอะไรไป ซองมินทำไมนายมันซื่อบื้อขนาดนี้นะ แค่นี้ก็จำไม่ได้ ว่าคนตรงหน้านี้คือ

คยูอยอน แย่แล้ว เผลอทำตัวไม่ดีไปรึเปล่าเนี้ย

นายเป็นอะไรรึเปล่า ซองมิน คยูฮยอนถามเจ้ากระต่ายข้างๆ ที่ทำตัวหน้าเป็นห่วงเอามากๆ

ปะ..เปล่า ซองมินพูดตะกุกตะกัก

นายหนาวเหรอ ร่างสูงถามซ้ำ พลางมองหน้าซองมิน ที่พยายามก้มหน้าหนี อย่าจ้องหน้าชั้นซิ คยู

ชั้นอายนะ ก่อนจะส่ายหน้า ดูเหมือนร่างกายจะควบคุมไม่ได้ซะแล้ว

แน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไรนะ ถามซ้ำอีกครั้ง ซองมินพยักหน้าหงึกหงัก

เรียบร้อยแล้วคะ พนักงานบอกทั้งสอง คยูฮยอนหยิบบัตรเครดิตขึ้นมาส่งให้พนักงาน

นายกินข้าวรึยังซองมิน คยูฮยอนถาม เจ้ากระต่ายพยักหน้า

เค้าก็พยักหน้าไปอย่างนั้นแหะ ทั้งๆที่ตอนนี้หิวข้าวจะตายอยู่แล้ว แต่เค้าก็อยากออกไปจากตรงนี้ อายที่ต้องมานั่งอยู่หน้าคยูฮยอน คนที่เค้าแอบรัก แม้ว่าอีกใจจะอยากอยู่ใกล้ๆก็เถอะ

แต่ชั้นหิวข้าวหนิ...กินข้าวเป็นเพื่อนชั้นได้มั้ย ร่างสูงถามอย่างมีความหวัง

แต่... ถ้านายไม่เต็มใจก็ไม่เป็นไรนะ...ชั้นไม่บังคับนายหรอก พูดอย่างเศร้า ๆ ทำเอาเจ้ากระต่ายหน้าเสียลงไปทันที

มะ..ไม่...กินซิ ชั้นกลัวนายรังเกียจชั้นต่างหาก ซองมินพูด

งั้นตกลงนะ ...แถวนี้มีร้านอาหารตั้งเยอะแยะแหนะ คยูฮยอนยิ้ม

ร้านไหนดีละ ซองมิน ร่างสูงถามคนข้างหลังที่ตอนนี้ เอาแต่เงียบ

แล้วแต่นายเถอะ ซองมินตอบ ทั้งๆที่อากาศหนาวแบบนี้แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวอย่างช่วยไม่ได้

ซองมิน...นายพูดบ้างก็ได้นะ คยูฮยอนยิ้มอีกครั้ง

นายชอบถามคำตอบคำรู้มั้ย

//////

เจ้ากระต่ายหน้าแดงอีกครั้ง เค้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะได้มาอยู่ใกล้กันแบบนี้ ขี่หลังกันแบบนี้ พูกคุยกันอยู่แบบนี้ คยูฮยอนชั้นตื่นเต้นจัง มือทั้งสองโอบรอบคอร่างสูงไว้แน่นกว่าเดิม

ร่างสูงพาร่างบางมาตามถนนที่ทอดยาว ข้างทางมีร้านต่างๆมากมายแต่ละร้านตกแต่งร้านเชิญชวนผู้คนที่เดินผ่าน

ไปให้เข้าไปในร้าน กันอย่างสวยงาม

ร้านนี้แหละ คยูฮยอนพาซองมินเข้ามาในร้านๆหนึ่ง ที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ด้วยสีน้ำตาลโทนอบอุ่น โซฟาสีชมพูตัวสวยที่ได้รับการจัดวางอย่างดี เทียนหอมสีแดงอันเล็กๆส่องแสงนวลอยู่บนโต๊ะอาหาร และยังมีดอกไม้สีสดอีกด้วย คยูฮยอนเลือกหามุมสงบของร้าน พลางวางซองมินลงบนเก้าอี้ยาวตัวนุ่มอย่างเบามือ แล้วไปนั่งอีกด้าน

กินอะไรดีละ ซองมิน ร่างสูงถาม เจ้ากระต่ายตัวน้อยที่ตอนนี้กำลังให้ความสนใจบรรยากาศของร้านซะมากมาย

หะ เอ่อ..พุดดิ้งๆ ฟักทอง ตอบอย่างไม่ได้ดูเมนูอาหารเลยซักนิด

งั้นเอา เสต็กเนื้อแล้วก็พุดดิ้งฟักทองครับ ร่างสูงหันไปบอกพนักงานร้านที่เดินมารับรายการอาหาร

.

.

.

นายอยู่ห้องอะไรหนะ

1 A ตอบเสียงเบา

1 Aหรอ แปลกแฮะอยู่ใกล้กันแค่นี้ ทำไม่ชั้นไม่เคยเห็นนายเลย คยูฮยอนบอกอย่างสงสัย

มีแต่ชั้นเท่านั้นแหละที่เห็นนาย ร้จักนาย นายไม่เคยเห็นชั้นหรอก

ชั้นอยู่ห้อง 2 A นะใกล้ๆกันเลย ซองมินพยักหน้ารับรู้

โธ่ ซองมินนายพูดกับชั้นบ้างซิ .เหมือนชั้นพูดคนเดียวยังไงก็ไม่รู้ เจ้ากระต่ายยิ้มอายๆ

โอ้ย..จะทำยังไงดี แค่จะพูด ก็พูดไม่ออกแล้ว เราเป็นอะไรไปเนี้ย ชวนคุยอะไรดีละ

ซองมิน ชอบอ่านหนังสือประเภทเป็นพิเศษรึเปล่า

ซองมินรวบรวมความกล้าที่มีอยู่ ....ไหนๆก็ไหนๆแล้ว โอกาสแบบนี้มีอีกไหมก็ยังไม่รู้เลย

เอ่อ... หนังสือเกี่ยวกับดอกไม้หนะ ซองมินตอบ บ้านชั้นก็ขายดอกไม้ด้วย

จริงหรอ...เป็นคนที่ละเอียดอ่อนจังนะ คยูอยอนบอกอย่างชื่นชม

เค้าไม่รู้จริงๆว่าทำไม่ ถึงได้รู้สึกผูกผันกับคนตรงหน้าเหลือเกิน อยากพูด อยากคุย อยากมองตา ความรู้สึกแบบนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน แม้จะพึ่งรู้จักกันได้ไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม

ทั้งคู่คุยกันอย่างเพลิดเพลิน จนลืมเวลากลับบ้าน

ตายละ ชั้นต้องรีบกลับบ้านแล้ว พี่ต้องเป็นห่วงแน่เลย ซองมินอุทานออกมาพลางมองนาฬิกาของตัวเอง

คยูฮยอนเมื่อได้ยินดังนั้น ก็รีบบอกพนักงานเก็บเงินทันที

ซองมินพยามยามลุกจากที่นั่งแต่แล้วขาที่เจ็บก็ทำให้เค้าแทบจะล้มลงไปในทันที

ซองมิน ร่างสูงร้องก่อนจะรีบเข้าไปประคองซองมินไว้ แต่ดูเหมือนว่าเค้าจะเสียหลักลงไปซะเอง

ร่างบางล้มลงไปบนเก้าอี้ยาวตัวนุ่ม โดยมีร่างสูงครอมทับไว้ ริมฝีปากทั้งสองอยู่ห่างกันแค่คืบ สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆของกันละกัน ดวงตาคมจ้องมองดวงตาสวยภายหลังกรอบแว่นอย่างแฝงความหมาย หากตอนนี้ใครขยับหรือพูดอะไรออกมา

ริมฝีปากนุ่มคงได้สัมผัสกันเป็นแน่

La la la ~

เสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กสีชมพูดังขึ้น ทำให้บรรยากาศอ่อนหวานที่กำลังก่อตัวเมื่อครู่ค่อยๆจาง หายไป

เอ่อ..ขอโทษนะซองมิน ร่างสูงบอก

อะ อื้ม /////////

ฮะพี่ฮีชอล ซองมินรับโทรศัพท์ และในขณะเดียวกันคยูฮยอนก็โทรเรียกให้คนรถมารับ

เอ่อ..ขอบคุณนะ คยูฮยอน กระต่ายน้อยบอกลา

ไม่เป็นไรหรอก ชั้นทำนายเจ็บนิ ร่างสูงตอบยิ้มๆ

ฝันดีนะ

มินนี่ ...ยิ้มอะไรนะ ฮีชอลถามน้องชาย เมื่อเห็นเจ้าตัวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตั้งแต่กลับมาแล้ว

เปล่า ฮะ ซองมินตอบ

วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดเลย ^^ ดีใจจังได้คุยกับคยูฮยอนด้วย พรุ่งนี้จะดีเหมือนวันนี้รึเปล่านะ

คยูจะคุยกับเค้าอย่างนี้รึเปล่า หรือจะทำเมินเฉยเหมือนไม่เคยรู้จักกัน ถึงอย่างนั้นเค้าก็ไม่เสียใจแล้วละ

แค่นี้ก็พอใจแล้ว

กระต่ายน้อยนั่งลงบนเตียงนุ่ม กอดเสื้อสีดำที่ลืมเจ้าของ พลางมองดูดาวบนท้องฟ้า

ดวงดาว ฝากบอกดวงจันทร์ที่ว่า กระต่ายตัวนี้แอบรัก กระต่ายตัวนี้จะมองดวงจันทร์ทุกๆคืน

แม้จะได้มองจากที่ตรงนี้ แม้จะห่างไกลเพียงไหน ก็ยังมีโอกาสได้มองทุกค่ำคืน

ซองมินนั่งพิงหน้าต่างก่อนจะหันมามองแว่นข้างเตียง

.

.

.

เช้าวันต่อมา

อา... สดชื่นจัง ซองมินร้องขึ้นเมื่อได้กลิ่นหอมจากแปลงดอกไม้หลังบ้านส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ กลิ่นของดอกไม้นานาพันธุ์อย่างที่ได้กลิ่นทุกวัน ผ้าม่านโปร่งตาสะบัดเล็กน้อยรับกับลมเย็นยามเช้า เมื่อเริ่มเข้าสู่หน้าหนาว ร่างบางลุกมาจากเตียงสี่เสาอย่างว่องไว มายังระเบียงขนาดเล็กที่ยื่นออกมาจากตัวบ้าน บานกระจกใสถูกเลื่อนออกปล่อยให้ลมเย็นๆพัดเข้ามา ภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าช่างสวยงามเหลือเกินเหมือนความฝัน เค้าเห็นมันทุกวัน ภาพของแปลงดอกไม้ทั้งในและนอกเรือนกระจก และทะเลสาบที่ห้อมล้อมด้วยต้นสนขนาดใหญ่

เมื่อรับลมเย็นจนพอใจแล้ว ซองมินก็เข้ามาอาบน้ำ ขาที่เจ็บเมื่อคืนเริ่มหายดีแล้ว เดินได้คล่องแคล่วมากขึ้น

เค้ามองตัวเองหน้ากระจก ใบหน้าหวานใส รับกับดวงตากลมโต จมูกโด่งๆ กับริมฝีปากอิ่มนั้น อยู่ในชุดนอนสีขาว ร่างบางเบนความสนใจจากตัวเองไปยังกล่องคอนแทคเลนส์ที่วางอยู่

ใส่ดีไหมน้า...... ซองมินพูดกับตัวเอง ก่อนจะถอดแว่นตาออก

ร่างบางใส่มันอย่างอยากทุลักทุเล ในที่สุดก็ใส่มันได้ ดวงตากลมมองตัวเองในกระจก

ใช้ได้แหะ ซองมินพึมพัม

ไปรียนแล้วนะฮะ กระต่ายน้อยบอกกับพี่ชายก่อนจะหยิบกระเป๋า นักเรียนจากโต๊ะกินข้าว

เดี่ยวซิ ซองมิน ฮีชอลร้องทักน้องชาย ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาจากช่อดอกไม้สีชมพูตรงหน้า

ฮะ

เงยหน้าซิ ฮีชอลมองน้องชาย ซองมินค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ

ใส่คอนแทคแล้วหรอเรา พูดพลางยิ้มให้น้องชาย

ฮะ ซองมินขานรับ

ตาสวยนะ ฮีชอลบอกก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดช่อดอกไม้เหมือนเดิม

ก็เหมือนพี่ละฮะ ซองมินกล่าวชมพี่ชายคนสวย

ฮีชอลยิ้มให้เป็นการขอบคุณ

ซองมินเดินออกมาจากบ้านกึ่งร้านดอกไม้ เค้ามองเห็นจักรยานที่ขอดวางไว้ข้างแปลงกุหลาบขนาดเล็ก

จักรยานที่บัดนี้ซ่อมเสร็จแล้ว ถูกทำความสะอาดและทำสีใหม่เล็กน้อย

ไม่รู้ว่าคยูฮยอนให้คนเอามาวางไว้ตั้งแต่เมื่อไร แต่มันดูสะอาดใหม่แปลกตาจนเจ้าของจำแทบไม่ได้ ร่างบางวางกระเป๋าเอาไว้ในตะกร้า ก่อนจะปั่นไปตามทาง

นายมาจ้องชั้นทำไมเยซอง คยูฮยอนบอกกับเพื่อนรัก เมือ่เห็นเจ้าเพื่อนตัวดีเอาแต่นั่งมองเค้าตลอดทั้งคาบ

นายยิ้ม... เยซองตอบลอยๆ ตายังคงมองไปทางคยูอยอนอย่างไม่ลดละ

แล้วไง

ก็นายยิ้ม....

แล้วไงละ .ชั้นยิ้ม

ก็นายยิ้มไงละ ชั้นถึงได้จ้อง

ชั้นยิ้ม...แล้วทำไม

ก็นาย...

พอเหอะ ทั้งสองคนเลย รำคาญวะ ซีวอนพูดขึ้นเมื่อเห็นคยูฮยอนกับเยซองเอาแต่เถียงกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง

แค่คยูฮยอนยิ้มเนี้ยนะ

ว้าว....ใส่คอนแทคแล้ว....น่ารักใช่ย่อยนะเนี้ย เรียวอุคบอกเพื่อนกระต่ายน้อยที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

อื้ม แหะๆ

.....................

เรียวมาจ้องชั้นทำไม อายนะ บอกกับเพื่อนรักที่ตอนนี้กำลังจ้องอย่างเอาเป็นเอาตาย

นายยิ้ม

ชั้นยิ้มแล้วมันแปลกตรงไหนละ ซองมินท้วง

ก็ไม่..แต่มันจะบ่อยไปรึเปล่า

นั่งอยุ่ดีๆนายก็ยิ้ม ทำดินสอตกก็ยิ้ม นั่งคิดเลขก็ยิ้ม เรียวอุคพูดอย่างเป็นห่วง

มีอะไรแฮปปี้นักหนาหรอ

บอกชั้นได้มั่ย

ไม่เอาอะ ซองมินส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก

โห..ซักนิดนะ

หึ

ใจร้ายอะ เรียวอุคพูดอย่างผิดหวัง

......

.....ก็ได้ ๆ แต่ไปซื้อพุดดิ้งฟักทองมาให้เค้าก่อนนะ ซองมินพูดยิ้มๆ

อา......ได้เลย เรียวอุคพูดพร้อมกับวิ่งเร็วจี๋ออกไป

ซองมินหัวเราะกับท่าทีของเพื่อน

เรียวอุควิ่งมาตามทางของโรงอาหาร...แต่แล้ว

พลั๊ก !!

โอ้ย ขอโทษฮะ พอดี ร .. เรียวอุคพูดอย่างร้อนรน

นายอีกแล้วหรอ คนถูกชนกล่าว

ชั้นต้องถามมากกว่า นายอีกแล้วหรอ ตาอ้วน พูดออกมาอย่างตกใจ

ไอ้ตัวเล็ก

โอ้ย..ทำไมชั้นต้องมาเจอนายด้วยเนี้ย วันนี้คงซวยไปทั้งวันแน่ๆ คนตัวเล็กบ่น

ทำอย่างกับชั้นอยากเจอนายนักแหละคราวที่แล้วยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ เยซองพูด

วิ่งมาชนแล้วยังด่าปาวๆอีก

ทำไมละ... อ้วนแล้วยังพูดมากอีก เรียวอุคแหววใส่

โหย ผอมแล้วพูดน้อยนักหนิ

อ้อ แล้วหัดลืมตาซะบ้างนะ เวลาพูด ตาตี่อย่างนั้นมองเห็นเหรอ

นี่วันๆ ดีแต่พูดกวนประสาทคนอื่นรึไงฮะ

หึ..ชั้นละไม่เข้าใจจริงๆว่าพวกสาวๆเค้าหลงนายได้ไง ชั้นว่า...ชี้นยังหล่อกว่าอีก คนตัวเล็กเอ่ย

ปากดีนักนะ แบบนี้มันต้อง.......

เฮ้ย..จะทำอะไรนะ เรียวอุคพูดอย่างตกใจเมื่อคนตรงหน้าก้าวมาทางตนเอง

เยซองผลักคนตัวเล็กกว่าติดกำแพง ล็อคแขนทั้งสองไว้แน่น นึกขำไม่น้อยที่เห็นเจ้าตัวดีกลัวจนตัวสั่น

เยซอง นายทำอะไรหนะ อีทึกที่เดินผ่านมาทักขึ้น คนตัวเล็กได้โอกาสจึงผลักเยซองออกแล้ววิ่งหนีไป

เป็นอะไรรึเปล่าวะ เยซอง อึทึกถาม

ทำไมชอบเข้ามาขัดจังหวะทุกที่เลย พูดอย่างเสียดาย

อะไรของมันวะ

เป็นอะไรหรือเปล่า เรียวซองมินถามเพื่อนรักเมื่อเห็นเจ้าตัวนั่งบ่นงึมงัมๆตั้งแต่มาถึง

ไอ้อ้วนตาตี่เอ้ย ... ห๊ะ ..เออ..เปล่าว่าแต่นายจะเล่าให้ชั้นฟังได้รึยัง

เรียวอุคตัดบท

อื้ม แล้วซองมินก็เล่าเรื่องเมื่อวานตั้งแต่เค้าถูกรถของคยูอยอนชนจนถึงที่ร้านอาหารโดยมีเพื่อนรักฟังอยุ่อย่างเงียบ ๆ

อ๊า...ก็ดีนะซิ ซองมิน เรียวอุคยิ้มพลางยื่นมือไปดึงแก้มเพื่อนรักอย่างหมั่นเขี้ยวว

อื้ม ////// เจ้าตัวน่าแดงอีกครั้ง

แต่ยังไงซะ ชั้นก็ไม่กล้าเข้าไปทักเค้าก่อนหรอก

แค่นี้มันก็ดีแล้ว ไม่ใช่หรอ

นั้นซินะ

.

.

.

ซองมิน กลับบ้านด้วยกันนะ เรียวอุคที่เก็บของเสร็จแล้วบอกเพื่อนรัก

อื้ม.... ซองมินตอบรับก่อนจะเดินออกมาจากห้องด้วยกัน

คิดถึงพี่ฮีชอลจัง ไม่ได้เจอตั้งสามวันแหนะ เรียวอุคพูดกับซองมินขณะที่ทั้งสองเดินมาตามทางเดิน มาจนถึงที่จอดรถจักรยาน แล้วเสียงเรียกของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้น

ซองมิน ทั้งสองหันไปตามเสียงเรียกนั้น

คยูฮยอน

คยูฮยอนกำลังลากใครคนหนึ่งมาด้วย ซึ่งซองมินก็พอจะรู้จัก นั้นเพราะเค้าเป็นเพื่อนสนิทของคยูฮยอน เยซองนั้นเอง

นายจะลากชั้นมาทำไมวะ ปล่อยเซ่

เฮ้ย ..ไอตัวเล็ก เยซองอุทานขึ้นมาเมื่อเห็นหน้าเรียวอุค

ตาอ้วน....

อ้าวรู้จักกันหรอ คยูฮยอนเอ่ยถาม

เปล่า ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน

ซองมินนี่เพื่อนชั้น ...เยซอง ร่างสูงแนะนำ

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ

ฮะ ซองมินอมยิ้ม

เอ่อ..ซองมินฮะ เยซองเอ่ย

ผมฝากบอกเพื่อนคุณด้วยนะครับ..ว่าคุณนะน่ารักกว่าเยอะเลย เยซองพยักเพยิดหน้าไปยังเรียวอุคที่ยินหน้าบูดอยู่ก่อนจะกล่าวขึ้น

ชั้นเรียวอุคนะ คยูฮยอน ร่างสูงพยักหน้ารับ

แล้วชั้นก็ฝากบอกเพื่อนนายด้วยว่า หัดสงบปากสงบคำไว้ซะบ้าง

...เดี่ยวเหอะ เยซองพูดอย่างเอาเรื่อง เจ้าตัวเล็กยิ้มเย้ย

เออ รู้จักกันก็ดีแล้วนะ คยูฮยอนตัดบท

ซองมิน เดี่ยวชั้นขี่ไปส่งนะ คยูฮยอนว่าพลางเดินไปลากจักรยานของซองมินออกมา

รออะไรอยู่ละ ซองมิน เรียวอุคกระซิบบอกเจ้ากระต่ายที่มัวแต่ยืนอึ้ง แล้วผลักหลังซองมินไปข้างหน้าเบาๆ

อ้าวเฮ้ย คยูฮยอน แล้วชั้นละ เยซองตะโกนถาม ร่างสูงที่ขี่จักรยานออกไปพร้อมกับซองมินที่นั่งซ้อนท้าย

เดี่ยวซิตัวเล็ก เยซองพูดพลางจับจักรยานเรียวอุคไว้

อะไรอีกละ ...ตาอ้วน

แล้วชั้นจะไปยังไงละ

เดินตามไปซิ ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

........

นายจะทำอะไรหนะ เรียวอุคพูดอย่างตกใจเมื่อเห็นคนตรงหน้าขึ้นขี่จักรยานของตนเอง

ขี่จักรยาน .อ้าวขึ้นซิไม่งั้นจะไปแล้วนะ

เยซองขู่ เรียวอุคเลยต้องจำยอมขึ้นมาโดยดี

.

.

ซองมิน ...กอดชั้นแน่นๆก็ได้ คยูฮยอนพูดพลางเอามือข้างซ้ายไปจับมือนุ่มๆนั้นให้ร่างบางกระชับอ้อมกอดมากขึ้น ซองมินยิ้มน้อยๆ หัวใจเต้นแรง

ใส่คอนแทคเลนส์เป็นยังไงบ้าง.....เคืองตารึเปล่า ร่างสูงถาม

ไม่เคืองตาเลย ก็โอเค... ซองมินตอบใบหน้าร้อนผ่าวอย่างช่วยมิได้ ไม่รู้ว่าทำไมเค้าถึงเป็นไปได้ขนาดนี้นะ

หิมะจะตกวันไหนนะ อยากให้ตกเร็วๆจัง ซองมินเอ่ยมาอย่างลอย ๆ

นั้นซินะ

ซองมิน เมื่อคืนชั้นนอนไม่หลับ คยูฮยอนบอก

เอ๊ะ

ชั้น..กำลังรวบรวมความกล้าบอกรักคนๆหนึ่งอยู่ พอได้ยินดังนั่น หัวใจดวงน้อยของกระต่ายน้อยก็ตกวูบ

ลงไปในทันที

....................

ชั้น..ขอรักนายได้ไหม....ซองมิน

จากนั้นก็มีแต่ความเงียบ และเสียงหัวใจที่เต้นแรงของอีกคน

ให้ชั้นรักนาน ให้ชั้นดูแลนายนะซองมิน

ความรู้สึกนี้ ชั้นไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ชั้นรู้แต่เพียงหัวใจมันเรียกหาแต่นาย...

...................ให้ชั้นรักนายนะ ร่างสูงถามซ้ำ รอฟังคำตอบ ซองมินเงียบอยู่นาน

ไม่คิดไม่ฝันว่าคยูฮยอนจะมาบอกรักเอาดื้อๆแบบนี้ ใจมันเต้นแรงไปหมด ร่างบางแนบตัวลงไปกับแผ่นหลังของ

คยูฮยอน สัมผัสโอบรัดแน่นขึ้น

อื้ม เสียงเบาๆ แต่มันทำให้จิตใจคนข้างหน้าพองโต ร่างสูงค่อยๆ จับมือนุ่มๆนั้นขึ้นก่อนจะจุมพิตเบาๆบนหลังมือ

....ชั้นรักนายคยูฮยอน รักนายเอามากๆ รักมาตั้งนานแล้ว ดีใจจังที่ตอนนี้นายก็รักชั้นเหมือนกัน....

ตาอ้วน นายขี่จักรยานเป็นมั้ยเนี้ย เรียวอุคว่าเยซองที่เอาแต่ขี่จักรยานส่ายไปมา

นี่เป็นบุญของนายเลยนะเนี้ย....นายเป็นคนแรกที่ได้ซ้อนจักรยานชั้นเลยนะ เยซองพูดอย่างมั้นใจ

เป็นเกียรติแย่ละ คนตัวเล็กบอกก่อนจะก้มหน้าดูข้างล่าง

เฮ้ย ยางมันจะแบนแล้วละ ตาอ้วน

ยางนายมันไม่ดีเองนะ เยซองท้วง

โถ่ จักรยานชั้นพังแน่ เรียวอุคบ่น

เงียบหนะ เยซองพูดพลางจับมือเล็กๆนั้นมาโอบรอบเอวตัวเอง เรียวอุคตกใจ

ตัวเล็ก

อะ..อะไร

กอดชั้นแน่นๆนะ

............

นายจับเอวแล้วมันจี้อะ

ตาอ้วนเอ้ย !!

.

.

.

ทำไมมาช้านักละคยูฮยอนถามทั้งสองเมื่อมาถึงแล้ว

ยางแตกหนะ เรียวอุคตอบมองหน้าเยซองที่เดินจูงจักรยานมา

แล้วซองมินละ

จัดโต๊ะอาหารอยู่ข้างในหนะ

.

.

.

พี่ฮีชอลนี่สวยจังนะครับ เยซองพูดขณะที่รับประทานอาหารอยุ่ ฮีชอลยิ้มหวานให้

ห้ามนายจีบละ เรียวอุคพูดแทรก

ทำอาหารก็เก่ง จัดดอกไม้ก็สวย พูดต่อโดยไม่สนใจ

นายนี่ตะกละจัง กินช้าๆเซ่ ! เรียวอุคบ่นเยซอง

ก็มันอร่อยอะ

ซองมินทานเยอะๆนะจะได้แข็งแรง คยูฮยอนตักอาหารแล้วยิ้มให้ กระต่ายน้อยยิ้มรับ

ต่อไปนี้ พี่ฝากซองมินให้คยูดูแลด้วยนะ ฮีชอลฝากฝังน้องชาย

ครับ ผมสัญญา

ไอตัวเล็ก

อะไร

เด๋ยวนายกลับพร้อมชั้นนะ เดี่ยวให้คนรถชั้นไปส่ง เยซองบอกกับเรียวอุค

ทำไมต้องกลับกับนายละ

ก็ชั้นทำยางนายแบนอะ อีกอย่างกลับคนเดียวมันอันตราย เยซองพูดประโยคสุดท้ายอย่างแผ่วเบา

ซองมิน

หื้อ คยูฮยอนเอานิ้วก้อยของเขาแล้วของซองมินมาเกี่ยวกันไว้

ชั้นสัญญานะ ว่าจะรักนายตลอดไป

ชั้นก็เหมือนกัน กระต่ายน้อยมองใบหน้าคมยิ้มๆ

ร่างสูงโน้มใบหน้าคมต่ำลงมาเรื่อยๆ ก่อนจะจุมพิตเบาๆบนริมฝีปากอิ่มนั้น จูบที่เบาบางและนุ่มนวลราวกับว่าจะแทนคำสัญญาทั้งหมด ของคนทั้งคู่

TBC*